Έγκλημα με κρατική βούλα

Το ρεσάλτο των ισραηλινών κομάντος στα έξι πλοία της διεθνούς νηοπομπής, που μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια, στους εδώ και τρία χρόνια αποκλεισμένους Παλαιστινίους της λωρίδας της Γάζας, ήταν μια ενέργεια σαφώς πειρατική, μια και συντελέσθηκε σε διεθνή ύδατα, αφού η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε ογδόντα μίλια μακριά από τις ακτές του Ισραήλ Ήταν ένα έγκλημα, που εμφανίζει το Ισραήλ σε ρόλο τρομοκράτη.
Αυτό που κατηγορεί την Χαμάς, το κάνει το ίδιο το κράτος του Ισραήλ και μάλιστα με ιδιαίτερη σκληρότητα. Από την όλη επιχείρηση των πάνοπλων στρατιωτών απέναντι σε αόπλους πολίτες, που επέβαιναν στα πλοία της ανθρωπιστικής βοήθειας, εννέα έχασαν τη ζωή τους και δεκάδες τραυματίσθηκαν.
Η διεθνής κοινή γνώμη αντέδρασε με διαδηλώσεις σε πολλές πόλεις σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή, όμως οι κυβερνήσεις τους αρκέσθηκαν σε φραστικές καταδίκες της εγκληματικής αυτής ενέργειας κράτους απέναντι σε πολίτες και μάλιστα έξω από την επικράτεια του.
Ο Μπάρακ Ομπάμα ζήτησε από το Ισραήλ να κάνει έρευνα, ενώ άλλοι αξιωματούχοι της Ουάσινγκτον δικαιολόγησαν ανοιχτά την όλη επιχείρηση, επιβεβαιώνοντας, την άνευ όρων υποστήριξη στο Τελαβίβ Η πολιτική αυτή των ΗΠΑ, βρίσκεται πάντα κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του ισραηλινού λόμπυ.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση καταδίκασε το γεγονός, αλλά όλα δείχνουν ότι δεν έχει διάθεση να τραβήξει περισσότερο το σχοινί.
Η Τουρκία που υπήρξε και ο κύριος αποδέκτης του μηνύματος, μια και η φονική συμπλοκή έγινε σε πλοίο με τουρκική σημαία, δείχνει να μην αρκείται σε φραστικές μόνο κινήσεις και απειλεί την ταραχοποιό χώρα της Ανατολικής Μεσογείου με μέτρα πέραν της ακύρωσης δύο ναυτικών ασκήσεων στην περιοχή.
Ήδη πρωταγωνιστεί για την καταδίκη του Ισραήλ στο Συμβούλιο Ασφαλείας και βρίσκεται απέναντι στις ΗΠΑ, ενώ ταυτόχρονα επιδιώκει να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία και να προωθήσει τα γεωστρατηγικά σχέδια της, που δεν είναι άλλα από την ουσιαστική επιρροή στο σύνολο του μουσουλμανικού κόσμου.
Ευτυχώς από ελληνικής πλευράς δεν υπήρχαν θύματα. Μείναμε στις παράνομες συλλήψεις και στην επίσης παράνομη άσκηση σωματικής βίας σε βάρος των Ελλήνων που συμμετείχαν με δύο πλοία στην ανθρωπιστική βοήθεια προς τη Γάζα.
Η επιχείρηση των ισραηλινών πραγματοποιήθηκε την ώρα που υπήρχε εν εξελίξει ελληνοισραηλινή αεροπορική άσκηση στο Κρητικό πέλαγος και στο Ιόνιο. Η ελληνική πλευρά και ορθώς διέκοψε την άσκηση. Όμως με αφορμή και το πρόσφατο γεγονός θα ρωτήσει κάποιος, για ποιο λόγο πραγματοποιούνται αυτές οι ασκήσεις με τους ισραηλινούς;
Ποιο ελληνικό εθνικό συμφέρον υποστηρίζουν; Μια προηγούμενη, άσκηση που πραγματοποιήθηκε πριν ένα χρόνο στην ανατολική Μεσόγειο, σχολιάσθηκε ως πρόβα και προσομοίωση ενός πιθανού κτυπήματος του Ισραήλ στο Ιράν. Ποιος έχει επιβάλει αυτή την στρατηγική στην Ελλάδα.
Μήπως το ΔΝΤ και οι περί αυτό; Για την ώρα πιστεύουμε ότι μόνο στα οικονομικά έχει το πρώτο και το πάνω χέρι.
Εκτός αν το πακέτο της βοήθειας κρύβει και άλλες δουλείες. Η Ελλάδα παραδοσιακός φίλος των Αράβων δεν έχει καμιά δουλειά να παίζει σε αυτά τα επικίνδυνα πολεμικά παιχνίδια.
Από την άλλη πλευρά η Τουρκία αλωνίζει τον κόσμο και προωθεί ποικιλοτρόπως τα συμφέροντά της.
Την ώρα του επεισοδίου ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν βρισκόταν σε περιοδεία στη Νότιο Αμερική, την οποία και διέκοψε, και ο υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου στη Νέα Υόρκη, απ όπου κινήθηκε δυναμικά μέσω του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.
Εμείς δυστυχώς, περί άλλα τυρβάζουμε. Εκτός αν ο κ. Δρούτσας που ακολουθεί κατά πόδας τον κ. Νταβούτογλου, που έχει αποκληθεί ο νέος Κίσιντζερ, παίρνει μαθήματα δυναμικής εξωτερικής πολιτικής, τα οποία θα δούμε να εφαρμόζονται στο προσεχές μέλλον.

Κουβαρντάδες με δανεικά

Οι καθημερινές αποκαλύψεις για αξιωματούχους που έχουν υπέρμετρα πλουτίσει στη διάρκεια της θητείας τους σε κυβερνητικά πόστα, που έρχονται καθημερινά στη δημοσιότητα επιτείνουν την αγανάκτηση των πολιτών, που ζητούν κάθαρση, αλλά και απόδοση των ποσών που έκαναν φτερά από τα κρατικά ταμεία.
Το πολιτικό σύστημα δείχνει ζαλισμένο από όλες αυτές τις αποκαλύψεις και επιχειρεί ανεπιτυχώς για την ώρα να κάνει κινήσεις αυτοκάθαρσης που όμως δεν πείθουν. Είναι προφανές ότι με αυτό το κλίμα και με δεδομένη την κατηφόρα που ακολουθεί για το επόμενο χρονικό διάστημα στα οικονομικά όλων των εργαζόμενων οι πολιτικοί μας ταγοί βλέπουν την πόρτα εξόδου από τα βουλευτικά τους έδρανα. Εκτός αν περισωθούν με τριπλές εκλογές τον προσεχή Νοέμβριο, που δεν θα έχει παρέλθει δεκαοκτάμηνο οπότε θα τους περισώσει η λίστα του αρχηγού.
Βεβαίως πρόωρες εκλογές είναι μια κουβέντα. Με τα χάλια των οικονομικών της χώρας είναι απαγορευτική ακόμη και μια πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Κι αυτό γιατί στην Ελλάδα των εμίρηδων και των κακομοίρηδων το πολιτικο σύστημα έχει φροντίσει κάθε εκλογική αναμέτρηση να είναι ιδιαίτερα πολυδάπανη.
Ένα σωρό κατηγορίες πολιτών με πρώτους και καλύτερους αυτούς του υπουργείου Εσωτερικών εισπράττουν ένα επιπλέον μισθό σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Παράλληλα χρησιμοποιείται η αργία της Κυριακής για να δικαιολογηθούν ένα σωρό πρόσθετες αμοιβές.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στην Αγγλία οι εκλογές γίνονται κατά παράδοση ημέρα Πέμπτη για να περιορίζονται έτσι σε χαμηλότερα επίπεδα οι εκλογικές δαπάνες.
Όσο για τις επιχορηγήσεις που δίνονται στα κόμματα. Στην Ελλάδα το 2009, δόθηκαν στα κόμματα εκατό σαράντα εκατομμύρια ευρώ, ενώ στην Αγγλία το ποσό αυτό δεν ξεπέρασε τα δυόμισι εκατομμύρια ευρώ. Να υπενθυμίσουμε ότι τα κόμματα στην Αγγλία επικοινωνούν με σαράντα εκατομμύρια και πλέον ψηφοφόρους, ενώ στην Ελλάδα με οκτώ εκατομμύρια.
Αλλά υπάρχει και το χειρότερο που αφορά τα δύο κόμματα της εξουσίας. Παρά τον πακτωλό αυτό των χρημάτων, επειδή το κρατικό χρήμα ουδείς απ ότι φαίνεται αξιωματούχος, και οι εξαιρέσεις στην ουσία επιβεβαιώνουν τον κανόνα, το σέβεται τα δύο μεγάλα κόμματα έχουν προεξοφλήσει κρατικές χορηγίες μέσω της κρατικής επίσης Αγροτικής τράπεζας μέχρι το 2016.
Αυτή η εικόνα φανερώνει χωρίς άλλα στοιχεία την ανεύθυνη διαχείριση του κρατικού χρήματος από τους κομματικούς σχηματισμούς. Και δεν φτάνει αυτό, μέχρι τώρα δεν έχουν συμφωνήσει τα κόμματα να δημοσιοποιούν έσοδα-έξοδα και με αυτό τον τρόπο να εμφανίζονται όλες και οι πάσης φύσεως χορηγίες. Έτσι θα περιοριστεί σημαντικά η διακίνηση μαύρου χρήματος στα κόμματα. Αν κάποιος ή κάποιοι διαφωνούν, είναι απλό δεν θα λαμβάνουν την κρατική χορηγία. Και βεβαίως αυτή θα πρέπει να μειωθεί σε αριθμούς που θα είναι ανάλογοι με τα όσα δίνονται στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες.
Οι κουβαρντάδες πολιτικοί με δανεικά, που πληρώνουν τώρα τα κορόιδα οι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι μας τελείωσαν.

Ο κ. Ρόκος είναι εδώ

Ο Ρόκος βρέθηκε. Παραδέχθηκε ενώπιον της εξεταστικής επιτροπής της Βουλής για το σκάνδαλο της SIEMENS, ότι το ποσό που εισέπραξε ήταν περίπου αμελητέο για έναν υπουργό, άρα δεν ήταν δωροδοκία αλλά χορηγία. Η ταρίφα υποστήριξε δωροδοκίας ενός υπουργού είναι δέκα εκατομμύρια ευρώ και όχι διακόσια ψωροχιλιάρικα.
Μερικοί υποστηρίζουν ότι αυτή η επισήμανση του κ. Α. Ρόκου δείχνει κάποιο υπουργό που πήρε τα δέκα εκατομμύρια. Πάντως αξίζει να σημειωθεί, ότι ο εν λόγω κύριος υποστήριξε, ότι είναι σύνηθες φαινόμενο η χορηγία των πολιτικών με τα ποσά των διακοσίων χιλιάδων ευρώ προκειμένου να βγάλουν πέρα τις πολυδάπανες προεκλογικές εκστρατείες σε περιφέρειες όπως αυτή της Β΄ Αθηνών.
Βεβαίως στην άνετη παρουσία του στη Βουλή υποστήριξε ότι τον πήρε κάποιος κύριος αγνώστων λοιπών στοιχείων που μιλούσε αγγλικά και του είπε ότι προτίθεται η SIEMENS να τον «υιοθετήσει» πολιτικά και γι αυτό θα του κατέβαλε το ευτελές ποσό των διακοσίων χιλιάδων ευρώ.
Τώρα το πώς και το γιατί μια απλή προεκλογική χορηγία σε μη προεκλογική περίοδο, πήγε στην Ελβετία σε λογαριασμό κουμπάρου με ψευδώνυμα αντί των πραγματικών ονομάτων αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.
Ίσως ο άνθρωπος να μην ήθελε να εκτεθεί μια και στη χώρα των λογαριασμών με τα πολλά μηδενικά κυκλοφορούσε με έναν τόσο φτωχό λογαριασμό. Όμως ακολούθησαν και άλλες διακόσιες πενήντα χιλιάδες ευρώ κατάθεση στο λογαριασμό του κ.Ρόκου που ο πρώην υπουργός δεν ασχολήθηκε να μάθει από πού προέκυψαν. Είπαμε δέκα εκατομμύρια είναι δωροδοκία, όχι τετρακόσια πενήντα χιλιάρικα που κατατέθηκαν συνολικά στο όνομα Ρόκος.
Κατά σατανική σύμπτωση εκείνη την περίοδο που έμπαιναν τα λεφτά στον κρυφό λογαριασμό του κουμπάρου, ο εν λόγω κύριος ως αρμόδιος υπουργός έριχνε τις τζίφρες του για προμήθειες δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ για λογαριασμό της SIEMENS.
Και κατά μια επίσης σατανική σύμπτωση ήταν και επισπεύδων γιατί από το 2008 για την προμήθεια του εν λόγω υλικού έπρεπε να προκηρυχθεί διεθνείς διαγωνισμός με βάση τις οδηγίες του Ε.Ε.
Για όλο αυτό το πάρτι κανείς άλλος κυβερνητικός αξιωματούχος δεν πήρε είδηση. Ούτε όταν ο ανταγωνιστής τους στην Β΄ Αθηνών, έκανε προεκλογική συγκέντρωση μέσα στα κτίρια της SIEMENS.
Κανείς δεν ασχολήθηκε με το θέμα του κ.Ρόκου γιατί οι χορηγίες αυτού του τύπου ήταν σύνηθες φαινόμενο.
Τι λέτε ρε παιδιά. Ποιόν δουλεύετε. Είπαμε, αλλά δεν βάζουμε το παγωτό στο κούτελο επειδή χάσαμε το στόμα. Ο κ. Ρόκος δεν ήταν ένας οποιοσδήποτε υπουργός. Ήταν ο εκλεκτός του τότε πρωθυπουργού.
Ήταν κάτι σαν πολιτικό του πρωτοπαλίκαρο. Κανείς δεν είδε και δεν άκουσε τίποτε. Το σκάνδαλο της SIEMENS που αποκαλύφθηκε στη Γερμανία και έδειξε και την Ελλάδα, σέρνεται εδώ και χρόνια και κανένα πολιτικό πρόσωπο δεν έκανε τον κόπο να δει γιατί όλα κινούνται σε χρόνο παραγραφής.
Κανείς δεν ένοιωθε να θίγεται η τιμή του πολιτικού προσωπικού στο σύνολό του από αυτήν την υπόθεση.
Κανείς δεν αναλογίστηκε, αν αληθεύει το ποσό των εκατό εκατομμυρίων που ισχυρίστηκαν οι κατηγορούμενοι στη Γερμανία ότι έστειλαν στην Ελλάδα δείχνοντας ως αποδέκτες τα δύο μεγάλα κόμματα.
Για κάθε σοβαρό και έντιμο άνθρωπο μια κατηγορία χρηματισμού τον ξεσηκώνει τον αναστατώνει και τρέχει να αποδείξει ότι όλα αυτά είναι συκοφαντίες. Στην Ελλάδα το θέμα το πέρασαν στο ντούκου. Έπρεπε να έρθει η παραγραφή για να αρχίσουν να κινούνται εκ του ασφαλούς πια οι διαδικασίες.
Νοσηρή εικόνα της δημόσιας ζωής με πρωταγωνιστές αυτούς που εξέλεξε ο λαός για να του λύσουν κατά τα άλλα τα προβλήματά του. Να που κατάντησαν την χώρα. Να περιφέρεται ανά τον κόσμο επαιτώντας χρηματοδότηση για να μην κατεβάσει τα ρολά. Ντροπή τους…

Πωλείται η Ελλάς(B6)

Αυτό το φιλέτο ποιος θα το πάρει; Πωλούνται όλα σε τιμή ευκαιρίας. Περάστε κόσμε. Η Ελλάδα έχει βάλει πωλητήριο. Μην σας παραπλανά η λέξη αποκρατικοποιήσεις.
Πρόκειται για πραγματικό ξεπούλημα. Το κράτος εκποιεί ακίνητα, δημόσιες επιχειρήσεις στρατηγικού ενδιαφέροντος, με δεσπόζουσα θέση στην αγορά και μονοπωλιακά χαρακτηριστικά.
Τι θέλετε να πάρετε κόσμε, λιμάνια, αεροδρόμια, οικόπεδα παραθαλάσσια, μεταφορές, ενέργεια, νερά, τηλεπικοινωνίες, καζίνο, τράπεζες. Απ όλα έχει ο μπαξές.
Πωλείται ότι απέμεινε, γιατί οι πωλητές όπου νάναι τα μαζεύουν και φεύγουν. Αισθάνονται αλλοδαποί που δεν νοιάζονται για το αύριο της χώρας πουν ζουν.
Ως κοσμοπολίτες που νοιώθουν δεν τους ενδιαφέρει τι θα αφήσουν πίσω. Γαία πυρί μιχθήτω. Τα πατριωτικά κηρύγματα είναι το τυράκι στη φάκα για να αποτρέψουν τις αντιδράσεις.
Να αποκοιμίσουν την κοινωνία για να καταπιεί την μεγαλύτερη εκποίηση που έγινε ποτέ σε αυτή τη χώρα από την ανεξαρτησία της μέχρι τις μέρες μας. Θα πάνε αύριο στο Αζερμπαϊτζάν ή στην Ελβετία μια και πιστεύουν ακράδαντα ότι γι αυτούς ισχύει το όπου γης και πατρίς.
Η πρόσκληση για κάθε ενδιαφερόμενο είναι δελεαστική. Θυμηθείτε τον ΟΤΕ. Πουλήθηκε σε πραγματική τιμή ευκαιρίας. Πολύ κάτω του κόστους. Το ίδιο θα συμβεί και με τα νέα φιλέτα που βγαίνουν στο σφυρί.
Τσάμπα πράγμα. Η Ελλάδα χρειάζεται ρευστό για να αποπληρώσει τα χρέη της. Έδιωξε τους κερδοσκόπους των αγορών και έβαλε στο παιχνίδι τους τοκογλύφους των τραπεζών που αγοράζουν χρήμα άκοπα με 1% και μας το μοσχοπουλούν με 6%.
Αυτή η λεόντειος συμφωνία καταδικάζει τη χώρα σε μαρασμό απουσία αναπτυξιακής πορείας και όσο κι αν σοκάρει οδηγεί στην πτώχευση που υποτίθεται κατά τις πρωθυπουργικές δηλώσεις ότι αποφύγαμε.
Όλα πωλούνται σε αυτή τη χώρα. Τα μόνα που δεν πωλούνται, είναι τα αεροπλάνα της παλιάς Ολυμπιακής που σαπίζουν στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» που είναι εκεί παρκαρισμένα από τις 3 Οκτωβρίου του 2009, από τότε δηλ. που λειτούργησε ο νέος ιδιωτικός φορέας της Ολυμπιακής. Ουδείς ενδιαφέρεται να εισπράξει κάποιο ποσό όσο τα αεροπλάνα αυτά είναι ικανά να πετάξουν.
Τα ψευτοσυντηρούν, πληρώνουν ενοίκια στο αεροδρόμιο για το παρκάρισμα, και τα βλέπουν ως αξιοθέατο οι τουρίστες που πάνε κι έρχονται στην Αθήνα. Γι αυτή την πλήρη ανικανότητα της διοίκησης ποιος θα πληρώσει το ακριβό τίμημα;

Τα τρωκτικά του δημόσιου βίου(E10)

Μαύρο χρήμα. Μαύρα ταμεία. Μαύρες οι διαδρομές του πολιτικού χρήματος. Με άνεση, λόγω παραγραφής του αδικήματος, ας όψεται ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, πρώην υπουργός παραδέχθηκε ότι δέχθηκε χρήματα ύψους 200.000 γερμανικών μάρκων που τα βάφτισε χορηγία που του δόθηκε για τις … προεκλογικές του ανάγκες.
Το γεγονός ότι ο εν λόγω πρώην υπουργός ήταν και ο αρμόδιος για να εγκρίνει τις κρατικές προμήθειες της εν λόγω εταιρείας κατά τον άλλοτε πολιτικό δεν δημιουργούσε θέμα δωροδοκίας. Αν ήταν δωροδοκία διευκρίνισε το ποσό θα έπρεπε να φτάνει τα δέκα εκατομμύρια ευρώ.
Δεν ασχολήθηκε τέλος με το ποιος στη συνέχεια κατέθεσε στον πονηρό λογαριασμό του εξωτερικού με κωδικό, άλλα 250.000 γερμανικά μάρκα. Θράσος χωρίς όρια… Άλλος τέως βουλευτής παραδέχθηκε ότι πήρε ένα εκατομμύριο μάρκα, αλλά για λογαριασμό του κόμματος του. Το κόμμα του από την πλευρά του δεν δέχεται ότι παρέλαβε αυτό το ποσό.
Άντε βρες άκρη. Όλα αυτά που τα πληρώνουμε όλοι, χωρίς να έχουμε ευθύνη, επιβάλουν σοβαρές αλλαγές εδώ και τώρα στο πολιτικό σύστημα. Πέρα από τις παραγραφές που πρέπει να έχουν διάρκεια όση και των λοιπών κοινών θνητών, τα πολιτικά κόμματα οφείλουν να δίνουν λογαριασμό για τα έσοδα από τις κρατικές χορηγίες που πρέπει να μειωθούν δραστικά μια και τα ποσά που τους χορηγούνται είναι πολλαπλάσια αυτών που παρέχονται στην Βρετανία.
Κάθε ευρώ οφείλουν να το δικαιολογούν και να δημοσιοποιούν στο διαδίκτυο τους ισολογισμούς τους. Όποιο κόμμα δεν δέχεται να το κάνει, απλά να του κόβουν την χορηγία.
Παράλληλα ήρθε η ώρα να προωθηθεί τάχιστα ο νέος εκλογικός νόμος των μονοεδρικών περιφερειών. Έτσι θα ξέρουμε ποιον και τι ψηφίζουμε. Να πάψει να υπάρχει η δικαιολογία των μεγάλων εξόδων που απαιτούνται για μια εκλογή στην χαώδη δεύτερη περιφέρεια της Αθήνας.
Να ξέρουν επίσης οι πολίτες από ποιον σε κάθε περιοχή θα ζητούν το λογαριασμό. Ταυτόχρονα να μειωθούν, όπως οι μισθοί και οι συντάξεις των πολιτών και οι βουλευτικές αποζημιώσεις, καθώς και ο αριθμός τους σε διακόσιους.
Βεβαίως όλα αυτά είναι δύσκολο να γίνουν, μια και το πολιτικό προσωπικό, που ευθύνεται για την κρίση, δεν είναι ικανό να οδηγήσει τα πράγματα στην έξοδό της από αυτήν, και όλα δείχνουν ότι θα συνεχίσουν τσακώνονται εντός και εκτός Βουλής, ρίχνοντας ο ένα στον άλλον τις ευθύνες, την ώρα που θα βουλιάζει η χώρα στο χάος, που θα συνυπάρχει με την οικονομική ανέχεια.
Είναι η ώρα με ειρηνικό τρόπο, να δώσει ο λαός την απάντηση στα τρωκτικά του δημοσίου βίου, που λυμαίνονται το κρατικό χρήμα, χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν, βάζοντας τους με τις επιλογές του, στο περιθώριο της πολιτικής ζωής.

Οι περιπέτειες του"Καλλικράτη"

Μη μου τους κύκλους τάραττε. Μπορεί στις δημοσκοπήσεις να ζητάμε αλλαγές, αλλά τις θέλουμε για τους άλλους, όχι για εμάς. Ο λόγος για τις αλλαγές στην Τοπική Αυτοδιοίκηση που προωθεί η κυβέρνηση μέσω του σχεδίου «Καλλικράτης». Οι αντιδράσεις που ακούσαμε δεν αφορούν πολλά και σοβαρά θέματα που έχουν να κάνουν με την ανακατανομή ρόλων και αρμοδιοτήτων, αλλά την κάθε μικροεξουσία και τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από αυτήν.
Έτσι ακούμε χίλιες μύριες δικαιολογίες γιατί δεν πρέπει να γίνει η άλφα ή η βήτα συνένωση. Οι τοπικοί άρχοντες υποδαυλίζοντας τα αντανακλαστικά των κατοίκων της κάθε περιοχής που θεωρούν υποβάθμιση της πόλης τους αν ενωθεί με μια διπλανή, δημιουργούν μικρούς στρατούς που κατεβαίνουν στην Αθήνα για να διαμαρτυρηθούν.
Πολύ λίγο τους ενδιαφέρουν οι οικονομίες που προκύπτουν από αυτές οι συνενώσεις και οι διευρυμένες αρμοδιότητες που θα αποκτήσουν οι νέοι δήμοι που θα προκύψουν από την εφαρμογή του «Καλλικράτη». Ούτε φυσικά οι οικονομίες κλίμακας.
Το γεγονός ότι δεν τους ήλεγξε κανείς για τις σπατάλες, τα έργα βιτρίνας που υποκρύπτουν μίζες, τις παράνομες προσλήψεις, τα πολιτιστικά προγράμματα που ήταν η δίοδος για να κυκλοφορεί το μαύρο χρήμα, η αδυναμία σε επίπεδο τοπικών ενώσεων και κεντρικής να συμφωνήσουν στην διαχείριση των απορριμμάτων και τέλος τα υπέρογκα χρέη, δεν σημαίνει ότι αυτή η άθλια διαδικασία σε μια χώρα που βρέθηκε στα όρια της πτώχευσης πρέπει να συνεχισθεί επ άπειρον.
Χωρίς έλεγχο έστηναν εταιρίες και οργανισμούς με θολό αντικείμενο που ουδέποτε από τις δραστηριότητές τους δεν προέκυπταν έσοδα με αποτέλεσμα να χρεώνουν υπέρμετρα το δήμο και να πιέζουν στη συνέχεια την κυβέρνηση να πληρώσει τα σπασμένα.
Με το κόλπο των συμβάσεων έργου προσλάμβαναν από το παράθυρο χιλιάδες «ημετέρους», ενώ οι μόνιμοι στην αποκομιδή των απορριμμάτων με διάφορα κόλπα άλλαζαν αντικείμενο εργασίας με αποτέλεσμα να προσλαμβάνονται παράνομα συμβασιούχοι για να μαζέψουν τα σκουπίδια. Όλες οι εκθέσεις του Ελεγκτή Δημόσιας Διοίκησης, βγάζουν πρωταθλητές τους οργανισμούς της τοπικής αυτοδιοίκησης στη διαφθορά.
Σε αυτή την φαυλότητα μπορεί να προστεθεί και το γεγονός ότι υπάρχουν δήμαρχοι και νομάρχες που μισθοδοτούνται παράλληλα από κρατικές εταιρίες που υπάρχουν μόνο στα χαρτιά, μια και δεν έχουν ούτε γραφεία ούτε κάποια δραστηριότητα.
Βεβαίως συρρικνώσεις θα έπρεπε να γίνουν ,αφού ληφθούν υπόψη τα γεωγραφικά χαρακτηριστικά της κάθε περιοχής, για να μην χαθεί στις τοπικές κοινωνίες, η επαφή του δημάρχου με τους πολίτες.
Θα μπορούσαν να δημιουργηθούν 450 αντί των 325 νέων δήμων για να μην υπάρχουν παράταιρες συνενώσεις.
Από τη άλλη πλευρά στο επίπεδο του δευτέρου βαθμού η κυβέρνηση δεν τόλμησε να κάνει την τομή και να δημιουργήσει τις μικρές τοπικές κυβερνήσεις. Όπως πάντα η κεντρική εξουσία αρνείται πεισματικά να εκχωρήσει αρμοδιότητες στην περιφέρεια.
Έτσι στον περιφερειάρχη ανατίθεται στην ουσία ο άνευ αντικειμένου ρόλος του υπερνομάρχη και οι παλιοί νομάρχες θα ονομάζονται τώρα αντιπεριφερειάρχες.
Παράλληλα οι επτά διοικητές που θα διορίζονται από την κυβέρνηση, θα πάρουν τις σημερινές αρμοδιότητες των περιφερειαρχών που στο μέλλον θα εκλέγονται μαζί με τους αντιπεριφερειάρχες που στην ουσία θα διατηρήσουν τις αρμοδιότητες των νομαρχών.
Όσο για των αριθμό των περιφερειών αυτές δεν θα έπρεπε να είναι πάνω από επτά κα να απορροφήσουν τις αρμοδιότητες των αντίστοιχων διοικήσεων. Αν δει κανείς τη Γαλλία των εξήντα εκατομμυρίων που έχει είκοσι περιφέρειες και την αντιστοιχία πληθυσμού της Ελλάδας των ένδεκα εκατομμυρίων μπορεί εύκολα να καταλάβει την εγχώρια πατέντα κατάτμησης των περιφερειών.
Με αυτή την έννοια ο «Καλλικράτης» ξεκινάει με λάθος παραμέτρους και δεν φαίνεται να μακροημερεύει, για να ισχύσει και πάλι στην Ελλάδα το ράβε ξήλωνε στον ξεχαρβαλωμένο διοικητικό ιστό της χώρας.

Έσωσαν την πρώτη θέση(Β5)

Εδώ ο κόσμος καίγεται κι αυτοί κτενίζονται. Ο λόγος για τα κόμματα που περί άλλα τυρβάζουν, την ώρα που το πολιτικό σύστημα καταρρέει. Αφορμή τα πέντε διαφορετικά πορίσματα που βγάζουν για τις ευθύνες πολιτικών προσώπων στην υπόθεση του Βατοπαιδίου. Το γεγονός ότι εννέα στους δέκα πολίτες κατηγορούν συλλήβδην το πολιτικό προσωπικό για το κατάντημά μας, κανέναν δεν προβλημάτισε.
Η απάντηση των κομμάτων ήταν δεν φταίω εγώ φταις εσύ. Όλα αυτά τα καμώματα, που υποτιμούν έτι περαιτέρω τη νοημοσύνη της κοινής γνώμης, περισσότερο εξοργίζουν, παρά κατευνάζουν την δικαιολογημένη αγανάκτηση των πολιτών.
Όταν η παραοικονομία υπολογίζεται στο 40% του ΑΕΠ, η ετήσια φοροδιαφυγή στα τριάντα δις ευρώ, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές στα τριάντα δύο δις ευρώ και οι καταλογισθέντες φόροι που λιμνάζουν στα δικαστήρια τριάντα τρία δις, δεν χρειάζεται άλλη απόδειξη για να διαπιστώσει κανείς τον υπαίτιο, που είναι το παράλυτο, ανίκανο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, που καθόταν χωρίς να ανησυχεί πάνω στα δάνεια για να καλύψει τις υπέρογκες δαπάνες του προϋπολογισμού που το ίδιο δημιούργησε.
Δεν είναι μόνο τα δάνεια επί δανείων που κάποιοι ανεύθυνοι πολιτικοί έπαιρναν για να καλύψουν την ανικανότητα του συστήματος των εισπρακτικών μηχανισμών, που οι ίδιοι είχαν ευθύνη να ελέγξουν, είναι και ο φόβος του πολιτικού κόστους, προκειμένου να μην χάσουν τις καρέκλες τους, που τους εμπόδιζε να πάρουν έγκαιρα τις κατάλληλες αποφάσεις.
Μέτρα για να σταματήσει ο κατήφορος δεν πήρε πριν δέκα χρόνια η κυβέρνηση Σημίτη, που προτίμησε τον εύκολο δρόμο, που ήταν να κρύψει τα ελλείμματα κάτω από το χαλί και να μην αγγίξει το ασφαλιστικό.
Ανάλογη συμπεριφορά είδαμε και από την Κυβέρνηση Καραμανλή που ακολούθησε. Όχι σε μέτρα που θα δυσαρεστήσουν έλεγαν, για να μην είμαστε παρένθεση μιας τετραετίας, όπως αύτη του Μητσοτάκη το 90-93.
Γι αυτό ελαφρά τη καρδία, έσπρωχναν τα προβλήματα στο μέλλον αποφεύγοντας να πάρουν μέτρα.
Με ανάλογη συμπεριφορά ξεκίνησε και η κυβέρνηση Παπανδρέου. Υπάρχουν χρήματα έλεγε προεκλογικά ο Γ. Παπανδρέου, ενώ είχε τα δυσμενή στοιχεία από την Τράπεζα της Ελλάδος από τον περασμένο Αύγουστο. Η άγνοια του κινδύνου που μοιάζει με παιδική αφέλεια φάνηκε με το επίδομα αλληλεγγύης που δόθηκε κατά το ήμισυ, αμέσως μετά τις εκλογές.
Οι δηλώσεις περί Τιτανικού, από κυβερνητικά χείλι που οδεύει προς το παγόβουνο, θύμιζαν την ορχήστρα που έπαιζε την ώρα που το υπερωκεάνιο βυθιζόταν. Πλήρης άγνοια του κινδύνου και καμία λήψη μέτρων, καμιά προσπάθεια για να γλυτώσουν το ναυάγιο.
Άφησαν το πλοίο να πέσει στο παγόβουνο για να κινητοποιηθούν την ώρα που έπεφταν οι βάρκες στη θάλασσα. Με δυο λόγια κινήθηκαν κατόπιν εορτής για να περισώσουν την πρώτη θέση και όχι το σύνολο των επιβατών.
Στην όλη διαδικασία δεν είναι τυχαίο ότι προηγήθηκαν τα άδικα μέτρα, που πλήττουν ιδιαίτερα τους χαμηλόμισθους και τους χαμηλοσυνταξιούχους.
Και βεβαίως είναι απορίας άξιο και παραμένει ζητούμενο, γιατί μέχρι τώρα δεν έχει προχωρήσει το νομοσχέδιο για την ανάπτυξη. Η ελπίδα δηλ. που χρειάζεται και χρόνο για να ωριμάσει και να αποδώσει καρπούς, παραμένει ζητούμενο σε στιγμές που θέσεις εργασίας χάνονται κατά χιλιάδες τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα.