Θρησκευτικός τουρισμός και κρουαζιέρες

Πολύ συζήτηση γίνεται αυτές τις μέρες για την κρουαζιέρα στα βήματα του Αποστόλου Παύλου που έχει προγραμματίσει η Αρχιεπισκοπή Αθηνών, μέσω του ειδικού γραφείου της, που ασχολείται με τον θρησκευτικό τουρισμό. Κι αυτό γιατί η κρουαζιέρα έχει προγραμματισθεί να πραγματοποιηθεί με τα κρουαζιερόπλοια της εταιρίας που είχε και στην κατοχή της το Sea Diamond. Τα δύο θέματα που προέκυψαν από την δημοσιογραφική έρευνα, αφορούν την προτίμηση που δείχνουν οι υπεύθυνοι του γραφείου θρησκευτικού τουρισμού για την συγκεκριμένη εταιρία. Γι αυτό και την υποδεικνύουν στο υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης όπως επίσης και το γεγονός ότι τα έξοδα που ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο ευρώ έχει αναλάβει να τα καλύψει στην ουσία το δημόσιο μέσω του εν λόγω υπουργείου.
Για την κρατική αυτή επιχορήγηση ακούστηκαν αντιρρήσεις ακόμη και από ιεράρχες με το αιτιολογικό ότι αυτό το τεράστιο ποσό θα μπορούσε να διατεθεί, αντί για μια τουριστική κρουαζιέρα χιλίων εκλεκτών, για κάποιον άλλο σκοπό, όπως για παράδειγμα για να κτισθούν κάποιες αίθουσες ενός σχολείου.
Σε αυτή τη λογική επισημάνθηκε ότι όσοι πιστοί ενδιαφέρονται για προσκηνυματικό τουρισμό μπορούν με τα χρήματα τους να κινηθούν χρησιμοποιώντας τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Κρίθηκε με απλά λόγια μια περιττή πολυτέλεια αυτή η κρουαζιέρα, η οποία θα πληρωθεί από το δημόσιο, ενώ ταυτόχρονα επικρίθηκε η υπόδειξη του γραφείου θρησκευτικού τουρισμού για να προτιμηθούν τα κρουαζιερόπλοια της εταιρίας Louis.
Είναι προφανές ότι αυτές οι κρουαζιέρες της ελλαδικής εκκλησίας αποτελούν μια κίνηση που επιδιώκει να μιμηθεί τις διαθρησκευτικές με οικολογικό περιεχόμενο περιηγήσεις που οργανώνει εδώ και αρκετά χρόνια ανά διετία το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Σε αυτές, με αφορμή την ρύπανση του θαλασσίου περιβάλλοντος, που γίνεται στην εποχή μας με την αλόγιστη χρήση του φυσικού πλούτου, επιδιώκεται η ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης γι αυτό και οι περιοχές που επιλέγονται αποτελούν χώρους που ο άνθρωπος με την συμπεριφορά του, έχει επιβαρύνει υπέρμετρα.
Σε αυτές τις περιοχές περιλαμβάνονται η Μαύρη Θάλασσα, ο Δούναβης, ο Αμαζόνιος κ.α. Οι πρωτοβουλίες αυτές του Οικουμενικού Πατριάρχη επαινέθηκαν σε διεθνές επίπεδο και είχαν σαν αποτέλεσμα να αποκληθεί ο κ. Βαρθολομαίος από τα ΜΜΕ πράσινος Πατριάρχης.
Ο διάπλους του Αμαζονίου ή του Δούναβη, αλλά και ο περίπλους της Μαύρης Θάλασσας με τη συμμετοχή θρησκευτικών ηγετών από πολλά δόγματα και θρησκείες, ήταν μια διπλού στόχου κίνηση. Από τη μια να προβληματίσει με τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα, από το παράλληλο συνέδριο ειδικών για το περιβάλλον και από την άλλη να φέρει πιο κοντά τις θρησκείες και τα δόγματα σε ένα κοινό στόχο την ειρηνική συνύπαρξη όλων και την αντιμετώπιση των σύγχρονων προβλημάτων. Με αυτή την έννοια οι προσπάθειες του Οικουμενικού Πατριάρχη στις περιοχές που υπάρχουν προβλήματα, όπως αυτό του περιβάλλοντος, δεν έχουν σχέση με τις πολυδάπανες τουριστικού ενδιαφέροντος κρουαζιέρες, έστω κι αν αυτές περιβάλλονται με τον μανδύα των θρησκευτικών περιηγήσεων.

Η κοινωνία αποδοκιμάζει τους υπευθύνους της βίας στα γήπεδα

Η επάνοδος στα γήπεδα μετά την διακοπή των αγώνων, για δύο εβδομάδες λόγω των επεισοδίων που προηγήθηκαν και του θανάσιμου τραυματισμού ενός εικοσιπεντάχρονου παρά τα μέτρα και τις εξαγγελίες που προηγήθηκαν, δεν έπεισαν τους θερμόαιμους με αποτέλεσμα να υπάρξουν νέες βίαιες δραστηριότητες, αυτή τη φορά εντός των αγωνιστικών χώρων.
Βλέπουμε δηλ. την επανάληψη των ιδίων φαινομένων και έχουμε τα ίδια Παντελάκι μου, που λένε, τα ίδια Παντελή μου.
Όπως όλα δείχνουν τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν δεν άλλαξαν κάτι στο τοπίο που παράγει βία μέσα και έξω από τα γήπεδα.
Ενδεικτική είναι η αντίδραση της κοινής γνώμης απέναντι σε αυτά και ο καταλογισμός των ευθυνών που κατευθύνεται προς τις διοικήσεις των ομάδων. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της VPRC το 81% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι για τα επεισόδια ευθύνονται οι διοικήσεις των ομάδων, ενώ το ποσοστό γίνεται μεγαλύτερο και φτάνει στο 84% των πολιτών που ζητούν να τιμωρούνται αυστηρά οι ομάδες. Αξίζει να σημειωθεί ότι το τελευταίο ποσοστό που αναφέρεται στην τιμωρία των ομάδων, ήταν στο 63% τον περασμένο Ιανουάριο και εκτινάχθηκε 21 ποσοστιαίες μονάδες ψιλότερα, μετά τις συγκρούσεις που οδήγησαν στο θανατηφόρο αποτέλεσμα.
Η κοινή γνώμη συμφωνεί με ποσοστό 65% στην απόφαση να ανασταλεί η λειτουργία των συνδέσμων των φιλάθλων, ενώ διαφωνεί με 52% στην πρόταση να αυτοεξαιρεθούν οι ελληνικές ομάδες από τα Κύπελλα της Ευρώπης. Διαπιστώνει κανείς από τις απαντήσεις που δόθηκαν ότι η κοινή γνώμη και λογικά σκέπτεται και κατανέμει τις ευθύνες εκεί που πρέπει.
Το θέμα εντοπίζεται στην ικανότητα των αρχών να εφαρμόσουν τους νόμους και στην ύπαρξη της πολιτικής βούλησης στην αντιμετώπιση των πανίσχυρων διοικήσεων, που ακόμη και μετά την απόφαση για την διάλυση των συνδέσμων των φιλάθλων, επιχείρησαν με την προώθηση εισιτηρίων σε αυτούς να τους βάλουν έστω και άτυπα και πάλι στο παιχνίδι.
Η βία μέσα και έξω από τα γήπεδα είναι ένα γεγονός που οφείλει να αντιμετωπίσει με την δέουσα σοβαρότητα η Πολιτεία. Και δεν είναι μόνο το νομοθετικό πλαίσιο και η αυστηρότητα των νόμων, είναι και η εφαρμογή τους.
Αν η βία είναι ένα ακόμη συστατικό του θεάματος, που προσφέρεται για τηλεοπτική εκμετάλλευση, δεν σημαίνει ότι η Πολιτεία πρέπει να την αντιμετωπίζει με την απάθεια του τρίτου, που βλέπει και ακούει, αλλά κάνει ότι δεν καταλαβαίνει. Τα προχθεσινά επεισόδια απέδειξαν ότι ο θάνατος ενός ανθρώπου, κανέναν από αυτούς που πηγαίνουν στο γήπεδο με διάθεση να συγκρουσθούν, δεν συγκίνησε. Ίσως κάποιοι από αυτούς να θεωρούν και ηρωική πράξη τον θάνατο αυτού του νέου. Ίσως άλλοι να τον βλέπουν και σαν πρότυπο για μίμηση. Όμως πέρα από τα όποια μέτρα που η κοινωνία οφείλει να πάρει, η απουσία ιδανικών αυτών των νέων ανθρώπων, είναι το ουσιαστικό θέμα και η απάντηση βρίσκεται στην βελτίωση της παιδείας, αν θέλουμε να εξαλείψουμε αυτά τα απαράδεκτα φαινόμενα της εποχής μας.

Οι απειλές της Άγκυρας εναντίον των Κούρδων του βορείου Ιράκ

Η κατάσταση στην νοτιοανατολική Τουρκία και το ενδεχόμενο μιας επέμβασης της Άγκυρας στο βόρειο Ιράκ, δεν φαίνεται να προβληματίζει ιδιαίτερα την Αθήνα. Ήδη ο στρατηγός Μπουγιούκανιτ μίλησε δημόσια και ανοιχτά λέγοντας, ότι ως στρατιωτικοί έχουμε την άποψη ότι πρέπει να γίνει εισβολή και ότι αυτή θα είναι χρήσιμη για τα στρατηγικά συμφέροντα της Άγκυρας. Ταυτόχρονα, ο Τούρκος αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων, αναφερόμενος στους Κούρδους του βορείου Ιράκ, οι οποίοι αποτελούν και το στόχο της Άγκυρας, δήλωσε με νόημα ότι όλοι γνωρίζετε ποιοι τους ενθαρρύνουν δείχνοντας έτσι, χωρίς περιστροφές την Ουάσιγκτον. Από την πλευρά τους οι ΗΠΑ, απαντώντας στις δηλώσεις αυτές, δια του εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, μίλησαν για συνομιλίες που οφείλουν να κάνουν όλες οι πλευρές, αποθαρρύνοντας έτσι την Άγκυρα από περαιτέρω σκέψεις για στρατιωτική δράση στην περιοχή.
Η Τουρκία έχει συγκεντρώσει στα νοτιοανατολικά σύνορά της πενήντα χιλιάδες στρατιώτες και όλα δείχνουν, ότι το στρατιωτικό κατεστημένο είναι έτοιμο να επιβάλει δια των όπλων τη δική του άποψη στο κουρδικό του βορείου Ιράκ. Βεβαίως, ο στρατηγός Μπουγιούκανιτ δήλωσε ότι η επιχείρηση εκτός συνόρων προϋποθέτει πολιτική απόφαση και ότι για να κινηθούν οι ένοπλες δυνάμεις χρειάζεται η σχετική πολιτική οδηγία από την κυβέρνηση. Πράγμα που δείχνει ότι επιθυμούν να μεταθέσουν τις ευθύνες της ολιγωρίας στην κυβέρνηση Ερντογάν.
Περαιτέρω, ο τούρκος στρατηγός επεσήμανε ότι η Τουρκία ήδη ζημιώθηκε στο παρελθόν από τον πρώτο πόλεμο στον Κόλπο, το δεύτερο και στο μεσοδιάστημα που υπήρξε κενό εξουσίας στο βόρειο Ιράκ, γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα την ενίσχυση του PKK. Η τουρκική πλευρά και κυρίως οι στρατιωτικοί δείχνουν να ενοχλούνται από το σχέδιο συντάγματος του Ιράκ που δημιουργεί ένα τριμερές ομόσπονδο κράτος, που στην πραγματικότητα γι’ αυτούς οδηγεί σε μια χαλαρή συνομοσπονδία. Κατά τους στρατιωτικούς της Τουρκίας στην περιοχή του βορείου Ιράκ εκπαιδεύονται οι αντάρτες του PKK, στους οποίους παρέχεται και η αντίστοιχη ψυχολογική συμπαράσταση, ενώ η Ευρώπη από την άλλη πλευρά, θεωρείται χώρος άντλησης πολιτικής στήριξης. Αυτές οι θέσεις των Τούρκων στρατιωτικών, τις οποίες από ότι φαίνεται ως ένα βαθμό ενστερνίζονται και οι πολιτικοί της Άγκυρας, δείχνουν ότι η γειτονική μας χώρα, αν δεν υπήρχε το φρένο της Ουάσινγκτον θα είχε ήδη επιχειρήσει στρατιωτικά να λύσει μέσω βορείου Ιράκ το πρόβλημα των Κούρδων. Ένα πρόβλημα που αφορά πέραν του PKK ένα πληθυσμό περίπου 20 εκατομμυρίων ανθρώπων και που αποτελεί το μεγάλο βραχνά της τουρκικής πολιτικής. Αυτό σημαίνει ότι και στο κυπριακό, έδρασαν και συνεχίζουν να επιβάλουν την στρατιωτική τους παρουσία, με την ανοχή της Ουάσινγκτον. Η ελληνική πλευρά εμφανίζεται στην παραπάνω δραστηριότητα χωρίς σαφή και συγκεκριμένη πολιτική, παρ ότι το κουρδικό βρίσκεται μέσα στην ατζέντα της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας. Μια ατζέντα που φρόντισε η ελληνική εξωτερική πολιτική να ελαφρύνει υπέρμετρα, μολονότι κρίσιμα θέματα όπως το casus belli, οι συνεχείς παραβιάσεις και παραβάσεις στο Αιγαίο και οι γκρίζες ζώνες, παραμένουν ανοιχτά για την Τουρκία και απειλητικά, εναντίον την Ελλάδας.

Τα σκουπίδια, οι ΧΥΤΑ και η δεινοπαθούσα ανακύκλωση

Η διαχείριση των σκουπιδιών στην Ελλάδα, παραμένει ένα σοβαρό θέμα και οι εμβαλωματικές λύσεις που δίνονται κατά καιρούς για να παρατείνουν βραχύβια τη ζωή των υπερκορεσμένων νόμιμων ή παράνομων χωματερών δεν λύνουν το πρόβλημα, ούτε απαντούν στα θέματα της επιβάρυνσης του περιβάλλοντος και στην μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα.
Στην Αττική τα πράγματα είναι ιδιαίτερα δύσκολα. Σε μερική λειτουργία βρίσκεται το ενδιάμεσο κύτταρο στην περιοχή της Φυλής. Τα απορριμματοφόρα ρίχνουν τα σκουπίδια σε αυτό, χωρίς να έχει ολοκληρωθεί ακόμη η στεγανοποίησή του. Το υπέδαφος της Δυτικής Αττικής τροφοδοτείται από όλο το χώρο της χωματερής με κάθε λογής ρυπαντές. Από επικίνδυνες ραδιενεργές ουσίες, μέχρι πετρελαιοειδή που εμπεριέχονται στα απορρίμματα. Σημαντικές ποσότητες υγρών που προέρχονται από τα σκουπίδια οδηγούνται μέσω φρεατίων στη θάλασσα με αποτέλεσμα την άμεση μόλυνση της περιοχής του Ασπρόπυργου.
Σε δικαστική εκκρεμότητα βρίσκονται οι άλλοι δύο ΧΥΤΑ που προβλέπονται για την Αττική και βρίσκονται στις θέσεις Γραμματικό και Κερατέα, ενώ στην ανακύκλωση η Ελλάδα καταλαμβάνει την προτελευταία θέση στον κατάλογο των «15» παλαιών κρατών-μελών της Ε.Ε.
Στη χώρα μας, πέρα από την ανακύκλωση που βρίσκεται πολύ πίσω, δεν έχουν εφαρμοσθεί και άλλες σύγχρονες μέθοδοι επεξεργασίας των απορριμμάτων, όπως η δημιουργία λιπάσματος ή μέθοδοι καύσης όπως αυτός της πυρόλυσης που δεν μολύνει το περιβάλλον.
Πέρα από την Αττική, στην υπόλοιπη Ελλάδα τρέχει ο χρόνος που έχει θέσει η Ε.Ε. για το κλείσιμο των παράνομων χωματερών και ένας Θεός ξέρει αν θα διακόψουν τη λειτουργία τους στην διάρκεια της προθεσμίας που τρέχει.
Γύρω από τα σκουπίδια έχει στηθεί ένας χορός μικρών και μεγάλων συμφερόντων που εμποδίζει την λήψη σοβαρών και σημαντικών αποφάσεων.
Το νοικοκυριό όμως δεν απουσιάζει μόνο από τις χωματερές. Σε σκουπιδότοπους έχουν μετατραπεί και πολλοί δρόμοι και πλατείες μικρών και μεγάλων πόλεων της χώρας. Οι Δήμοι μολονότι εισπράττουν ανταποδοτικό τέλος για την καθαριότητα, εν τούτοις δεν έχουν καταφέρει να αποδώσουν στους κατοίκους τους καθαρές πόλεις. Η ευθύνη δεν επιμερίζεται μόνο στις δημοτικές αρχές, εμπλέκει και τους πολίτες που στην πλειοψηφία τους αδιαφορούν για το περιβάλλον και πετάνε όπου βρουν, κάθε τι που τους είναι άχρηστο.
Το θέμα του περιβάλλοντος και του σεβασμού που οφείλουμε όλοι σε αυτό, δεν είναι υπόθεση μόνο των τοπικών αρχόντων, ούτε φυσικά της κεντρικής εξουσίας. Είναι υπόθεση όλων μας. Οφείλουμε να το σεβόμαστε και να το παραδώσουμε εξ ίσου καθαρό, αν όχι καθαρότερο, στις επόμενες γενιές.
Η αδιαφορία που επιδεικνύουν πολλοί από εμάς στο καθαρό περιβάλλον και η εκτεταμένη ρύπανση που παρατηρείται στη χώρα μας, που αρχίζει από τους δρόμους και τα πεζοδρόμια και επεκτείνεται στους τοίχους τις κολόνες και στα σήματα της τροχαίας, είναι εικόνα τριτοκοσμική που δεν συνάδει με μια σύγχρονη κοινωνία.
Το θέμα πολλοί υποστηρίζουν ότι είναι άμεσα συνδεδεμένο με το επίπεδο της παιδείας μας. Όμως όταν ακόμη και στα υπό κατάληψη πανεπιστήμια δεν έχει μείνει τοίχος για τοίχος ανέπαφος. Όταν καινούργιοι τοίχοι βάφονται με συνθήματα και οι καταληψίες αδιαφορούν για την εικόνα της επόμενης ημέρας ενός κτιρίου που κατά τα άλλα διδάσκεται η γνώση, τότε γιατί να περιμένει κανείς καλύτερη συμπεριφορά στους δρόμους και στους τοίχους, όπου ο καθένας ανενόχλητα τους ρυπαίνει αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στο περιβάλλον. Το θέμα είναι σύνθετο και δεν αφορά μόνο το που καταλήγουν τα σκουπίδια. Ξεκινά από την πρωτογενή διαχείρισή τους, δηλ. το πώς τα αντιμετωπίζουμε ως υπεύθυνοι πολίτες. Αν θέλουμε να έχουμε σοβαρή ανακύκλωση και πραγματική επαναχρησιμοποίηση του υλικού οφείλουμε να προχωρήσουμε στην διαλογή στην πηγή που σημαίνει ότι οι πολίτες θα τοποθετούν υπεύθυνα σε διαφορετικούς κάδους τα υλικά όπως γυαλί, χαρτί, αλουμίνιο και πλαστικό.
Γιατί η καθαριότητα παραμένει και στην εποχή μας… μισή αρχοντιά.

Ο γυάλινος κόσμος των πολιτικών

Πολιτικοί και κόμματα εμφανίζονται να μην έχουν αντιληφθεί ότι πέρα από την οικονομική ζημιά που υπέστησαν τα Ασφαλιστικά Ταμεία από τα αμαρτωλά ομόλογα, που υπολογίζεται για την ώρα σε 35-42 εκατομμύρια ευρώ, υπάρχουν και οι παράπλευρες επιπτώσεις που είναι σοβαρότερες και σημαντικότερες και αφορούν τους θεσμούς που απαξιώνονται από αυτή την ανεύθυνη λειτουργία του πολιτικού συστήματος.
Το μήνυμα που στέλνουν αυτές οι εκ του ασφαλούς αισχροκερδείς τιμολογήσεις είναι ότι τα πολλά χρήματα δεν βγαίνουν με παραγωγικές επενδύσεις και επίπονη εργασία χρόνων, αλλά με αεριτζίδικες δουλειές του ποδαριού μιας ημέρας.
Η νέα άποψη, που ακούστηκε από κυβερνητικά χείλι, με την οποία παροτρύνονται οι υπό απόσυρση ανίδεες κατά Γ. Αλογοσκούφη διοικήσεις των Ασφαλιστικών Ταμείων, να στραφούν εναντίον των συμβούλων τους, τραπεζών και χρηματιστηριακών, που τους πασάρισαν τα δομημένα αυτά ομόλογα, χωρίς να τους προειδοποιήσουν για τους κινδύνους που αναλαμβάνουν, μοιάζει με ανέκδοτο, παρά με σοβαρή προσέγγιση του προβλήματος.
Τώρα είναι απορίας άξιο, πως ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι, ομαδικά οι ανίδεες αυτές διοικήσεις που διορίστηκαν με αδιαφανή κριτήρια, από αρμόδιους και αναρμόδιους υπουργούς, ανακάλυψαν αυτά τα σύνθετα τραπεζικά προϊόντα, αξίας δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ. Πως κανείς δεν μπήκε στον κόπο να φτιάξει πριν την αγορά, μια έκθεση απόδοσης σε συνδυασμό με το ρίσκο που επρόκειτο να αναληφθεί, και ψώνισαν με την άνεση αυτών που πηγαίνουν στη λαϊκή και παίρνουν ένα κιλό ντομάτες, είναι μια ιστορία που απευθύνεται σε αφελείς υπηκόους και όχι σε υπεύθυνους πολίτες μιας δημοκρατικά δομημένης κοινωνίας.
Το πάρτι της μιας ημέρας με αποδώσεις σε κάποιους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς 15%, σε ένα ομόλογο 130 εκατομμυρίων ευρώ, μυρίζει μίζες, και οι επιτροπές που συγκροτήθηκαν μάλλον θα συγκαλύψουν παρά θα αποκαλύψουν τους πραγματικούς ενόχους.
Οι ειδικοί μιλούν για αριστοτεχνικά στημένο παιχνίδι, από ένα κέντρο αποφάσεων, με ενδιάμεσους που θησαυρίζουν και αποτέλεσμα το δημόσιο να δανείζεται με ιδιαίτερα ευνοϊκούς όρους και οι δανειστές, τα Ασφαλιστικά Ταμεία, να δεσμεύουν τα λεφτά τους για μεγάλα χρονικά διαστήματα και αβέβαιες αποδόσεις στη λήξη τους και αρνητικές για το κεφάλαιο, αν τα ρευστοποιήσουν πρόωρα.
Έτσι, τα μεν ταμεία καταληστεύονται, μια και τα κεφάλαια τους ουδέν πρόσθετο όφελος αποδίδουν, δημιουργώντας την αίσθηση ότι επαναφέρεται το καθεστώς της περιόδου ’50, ’60 και ’70 με τις άτοκες καταθέσεις στην Τράπεζα της Ελλάδος, οι δε ασφαλισμένοι διαπιστώνουν ότι τα δύσκολα του ασφαλιστικού συστήματος θα γίνουν δυσκολότερα λόγω της κακοδιαχείρισης των αποθεματικών των ταμείων.
Αυτή η θλιβερή εικόνα, με τους υψηλά ιστάμενους υπεύθυνους να τα ρίχνουν στους παρακάτω για να αποφύγουν τις δικές τους ευθύνες, είναι που κάνει τους πολίτες να αγανακτούν και να αποδοκιμάζουν συλλήβδην το πολιτικό σύστημα.
Όλα θυμίζουν την Ιταλία στην προ Μπερλουσκόνι εποχή, με τη διαφορά ότι στη γειτονική μας χώρα η δημόσια διοίκηση λειτουργεί ικανοποιητικά, μια και δεν είναι ξεχαρβαλωμένη, όπως παρουσιάζεται στην Ελλάδα.

Νόμοι αντικρουόμενοι και αστυνομικοί...

Στο χάος της αδηφάγου γραφειοκρατίας, της πολυνομίας και των αντικρουόμενων αποφάσεων, εμπλέκεται η υπόθεση της λειτουργίας του ξενοδοχείου Corkyra Beach, συμφερόντων του κυπρίου επιχειρηματία Κωστάκη Λοϊζου που είναι και ο πλοιοκτήτης του Sea Diamond, στη διάρκεια των εορτών του Πάσχα, μολονότι η άδεια είχε αφαιρεθεί από αυτή την τουριστική μονάδα, λόγω του θανάτου από διαρροή αερίου δύο παιδιών, από την Μ. Βρετανία, πέρσι τον Οκτώβριο.
Κατά το υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης το ξενοδοχείο δεν έπρεπε να λειτουργήσει, γιατί του έχει αφαιρεθεί το ειδικό σήμα. Από την πλευρά τους οι υπεύθυνοι του τουριστικού συγκροτήματος υποστηρίζουν, ότι μπορούν να λειτουργούν το ξενοδοχείο με βάση την υφιστάμενη νομοθεσία, μέχρι τις 31.12.07 μόνο με τις άδειες της πυροσβεστικής και της πολεοδομίας.
Στο παιχνίδι και οι συνδικαλιστικοί φορεί, το Εργατικό Κέντρο Κέρκυρας και η Ένωση Ξενοδοχοϋπαλλήλων που ζητούν από την κυβέρνηση, ή να επιτρέψει το άνοιγμα του ξενοδοχείου την προσεχή περίοδο του καλοκαιριού, ή να εξασφαλίσει απασχόληση για τους εργαζόμενους σε αυτό σε άλλες θέσεις εργασίας.
Οι υπεύθυνοι υποστηρίζουν από την πλευρά τους, ότι άλλαξαν ήδη το σύστημα θέρμανσης με μπόιλερ που όπως αποδείχθηκε ότι ήταν υπεύθυνο για τον θάνατο των δύο παιδιών, με ηλεκτρικά καλοριφέρ και μολονότι το έχουν ζητήσει, δεν εμφανίσθηκε κανείς από το αρμόδιο υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης για να κάνει τον σχετικό έλεγχο, με αποτέλεσμα να παραμένει σε εκκρεμότητα η υπόθεση της αφαίρεσης του σήματος λειτουργίας, από τον περασμένο Οκτώβριο.
Όλα αυτά δείχνουν την σύγχυση που υπάρχει στη χώρα μας σε σχέση με τους νόμους και τις αποφάσεις της εκτελεστικής εξουσίας.
Μια σύγχυση που ευνοεί πάντα τους ισχυρούς και λειτουργεί ως δαμόκλειος σπάθη απέναντι σε κάθε αδύνατο.
Μια σύγχυση που κάνει την κάτω από το τραπέζι συναλλαγή ανάμεσα στους πολίτες και στους δημόσιους λειτουργούς, καθημερινή υπόθεση ρουτίνας.
Μια σύγχυση που κατατάσσει τη χώρα μας, στις υπανάπτυκτες χώρες του τρίτου κόσμου, μια και νόμος είναι το δίκιο του ισχυρού πορτοφολιού και όχι κάτι που ισχύει για όλους ανεξάρτητα με το που κρατάει η σκούφια τους.
Παρά τα όσα λέγονται, παρά τα όσα υποστηρίζονται, από τους εκάστοτε φορείς της εξουσίας, παρά τα όσα επαγγέλλονται κατά καιρούς ως επιτεύγματα, γεγονός είναι και παραμένει ζητούμενο ο εκσυγχρονισμός του κράτους, που σημαίνει μια διοίκηση στην υπηρεσία του πολίτη, νόμους απλούς καθαρούς και κατανοητούς που θα υπηρετούν την έννοια του κράτους δικαίου στην ουσία του όρου και του περιεχομένου του και τέλος μικρό και ευέλικτο σχήμα κεντρικής και περιφερειακής εξουσίας που θα επιτρέψει την ανάπτυξη και θα κατευθύνει τους νέους σε έναν δημιουργικό ιδιωτικό τομέα και όχι στο βόλεμα και στην «τακτοποίηση» στο δημόσιο.
Ποιος άραγε μπορεί να κάνει αυτή την τολμηρή τομή, που θα αλλάξει την πορεία αυτής της χώρας και θα δώσει νόημα και περιεχόμενο στην ζωή των πολιτών της;
Κάθε απάντηση, όπως κάθε προσφορά, δεκτή…

Κάθε λιμάνι και καημός

Έρευνα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου που έγινε για λογαριασμό της Ένωσης Εφοπλιστών Ακτοπλοΐας απέδειξε ότι 17 από τα 113 λιμάνια της χώρας που δένουν πλοία, δεν πληρούν τις βασικές προϋποθέσεις ασφαλείας. Το δαιμόνιο του Έλληνα ναυτικού είναι αυτό που έχει αποτρέψει πολλά ναυτικά ατυχήματα. Ελλείψεις μικρές ή μεγάλες παρουσιάζουν όλα τα λιμάνια που περιλαμβάνονται στη μελέτη του ΕΜΠ, ενώ πιο επικίνδυνο απ όλα κρίνεται το λιμάνι Αθηνιός της Σαντορίνης. Ως πλέον επικίνδυνα χαρακτηρίζονται δημοφιλή λιμάνια, όπως αυτό της Ραφήνας, του Λαυρίου, αλλά και του Ηρακλείου, της Μυκόνου, της Πάρου, της Νάξου, της Άνδρου της Σάμου. Όπως λένε κάθε λιμάνι και καημός, έτσι και στην περίπτωση της ασφάλειας, κάθε κάβος για τα πλοία παρουσιάζει τις δικές του ελλείψεις.
Άλλα λιμάνια δεν εγγυώνται ασφαλή προσέγγιση των πλοίων, άλλα δεν διαθέτουν τις απαιτούμενες εγκαταστάσεις νέας τεχνολογίας, άλλα δεν προστατεύονται από τους υψηλούς κυματισμούς, ενώ κάποια στερούνται παντελώς πυρασφάλειας.
Πέρα από τα προβλήματα στη θάλασσα, υπάρχουν άλλα και στη στεριά μια και 103 από τα 113 δεν παρέχουν επαρκείς διευκολύνσεις στη χερσαία ζώνη για επιβάτες και οχήματα.
Οι διαπιστώσεις αυτές, που δεν είναι χθεσινές, έγιναν το 2003, αλλά οι αρμόδιοι αγρόν ηγόρασαν, μια και τις έστειλαν στα καλάθια των αχρήστων τους και σοβαρές είναι και τον κώδωνα του κινδύνου κρούουν, για τα όργανα της Πολιτείας.
Το τι έγινε από τότε μέχρι σήμερα οφείλουν να μας πουν οι υπεύθυνοι υπουργοί, τόσο της παρούσας κυβέρνησης, όσο και της προηγούμενης. Γιατί αντί να σπαταλήσουν τα πολλά δισεκατομμύρια, σε σταθερές τσιμεντένιες κατασκευές, για τα έργα των Ολυμπιακών, που σήμερα ρημάζουν μια και δεν υπάρχουν, ούτε σχέδια για την αξιοποίηση τους, ούτε χρήματα για την συντήρησή τους, θα μπορούσαν να μιμηθούν την Ατλάντα που έφτιαξε ελαφρές λυόμενες κατασκευές και μετα τις μάζεψαν και απέδωσαν τους χώρους, για άλλες χρήσεις. Αντίθετα στη χώρα μας έφτιαξαν γήπεδα αγωνισμάτων που την επομένη των αγώνων ήταν άχρηστα, μια και δεν προσφέρονται για καμία παραγωγική αξιοποίηση.
Αποδείχθηκε ότι το κόμμα που ήταν στην εξουσία έως το 2004 δεν είχε κανένα σχέδιο για την αξιοποίηση αυτών των τεράστιων κατασκευών, αλλά και αυτό που ακολούθησε δεν μπόρεσε να βρει μια άκρη με τα Ολυμπιακά έργα.
Κατά τα άλλα δεν υπάρχουν τα απαραίτητα κονδύλια για να γίνουν τα λιμάνια μας ασφαλή. Λιμάνια από τα οποία διακινούνται εκατομμύρια Έλληνες και ξένοι κάθε χρόνο.
Τα λιμάνια πέρα από την ασφάλεια, πρέπει να παρουσιάζουν και μια ελκυστική εικόνα, γιατί αποτελούν και την πύλη εισόδου σε κάθε επισκέπτη.
Με αυτή την έννοια τα λιμάνια και ο πέριξ χώρος χρειάζονται έργα αναμόρφωσης, αν θέλουμε να βλέπουμε τουρίστες στη χώρα μας.
Διαφορετικά σύντομα θα τους αναζητούμε με το κιάλι, όπως ο Ροβισόνας Κρούσος το καράβι της σωτηρίας.