Οι παράπλευρες απώλειες του Sea Diamond

Δεν είναι λίγες οι φορές που απρόβλεπτα γεγονότα εμφανίζουν τη χώρα μας να πνίγεται σε μια κουταλιά νερό. Μια απροσεξία, μια επιπολαιότητα δημιουργεί ένα μεγάλο θέμα που κτυπάει το πιο ευαίσθητο κομμάτι της ελληνικής οικονομίας, τον τουρισμό.
Όπως έλεγε κάποιος παλιός στο χώρο, οι τουρίστες μοιάζουν με τα αποδημητικά πουλιά. Εμφανίζονται με τις κατάλληλες καιρικές συνθήκες και εξαφανίζονται αν αυτές ανατραπούν. Στην προκειμένη περίπτωση η ασφάλεια είναι αυτή που προέχει, για να ωθήσει έναν ξένο να επισκεφθεί τη χώρα μας. Γι αυτό και οφείλουμε να την διαφυλάττουμε ως κόρη οφθαλμού. Οι άμεσα εμπλεκόμενοι με τον τουρισμό υπολογίζονται σε ένα εκατομμύριο, αλλά και όλοι εμείς που ζούμε σε μια κατ εξοχήν τουριστική χώρα, οφείλουμε να υπηρετούμε τις βασικές αρχές της φιλοξενίας και να κάνουμε ότι μπορούμε για να κρατάμε ανοιχτή την πόρτα στους επισκέπτες μας.
Όμως κάθε χρόνο, κάτι συμβαίνει που δημιουργεί κηλίδες πάνω στις γαλάζιες θάλασσες, στην καταπράσινη ελληνική φύση και στους επίσης γαλάζιους αιθέρες. Τη Μ. Εβδομάδα είχαμε το αναίτιο ναυάγιο του Sea Diamond με δύο αγνοούμενους, πέρσι στην Κέρκυρα είχαμε τη διαρροή του αερίου σε ξενοδοχείο με αποτέλεσμα το θάνατο δύο παιδιών και πρόπερσι ,δεκαπενταύγουστο πάλι ,γιορτινές ημέρες την πτώση στο Γραμματικό του αεροπλάνου της κυπριακής εταιρίας ΗΛΙΟΣ, που οδήγησε στον θάνατο δεκάδες ανθρώπους. Ανάλογη και η περίπτωση πριν λίγα χρόνια του ναυαγίου του Εξπρές Σαμίνα.
Όλα αυτά τα δυσάρεστα γεγονότα που παρουσιάζονται δραματικά από τα διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα ,είναι φυσικό να επηρεάζουν αρνητικά τους υποψήφιους επισκέπτες της χώρας μας.
Το ανθρώπινο λάθος, πέρα από τα όποια ελαττώματα στη λειτουργία των μηχανισμών, είναι κατά βάση ο κοινός παρονομαστής όλων αυτών των δυστυχημάτων που έπληξαν και πλήττουν ευθέως των τουρισμό μας και κατά προέκταση την οικονομία της χώρας.
Μεγάλο βάρος της ευθύνης πέφτει όχι μόνο σε όσους με πράξεις ή παραλήψεις προξένησαν τα δυστυχήματα, αλλά και στους επιχειρηματίες που αυξάνουν υπέρμετρα την δραστηριότητα τους με αποτέλεσμα να μην έχουν την δυνατότητα να ελέγξουν την ποιότητα του προσωπικού τους. Στο Εξπρές Σαμίνα άφησαν έναν νέο και άπειρο στο τιμόνι και δεν «είδε» τις πασίγνωστες Πόρτες που υπάρχουν έξω από το λιμάνι της Πάρου, η ασυνεννοησία απ ότι φαίνεται κυβερνήτη με συγκυβερνήτη έστειλε το ΗΛΙΟΣ αντί για το «Ελ. Βενιζέλος» στο Γραμματικό, ενώ η αδιαφορία κάποιων υπαλλήλων δεν εντόπισε το πρόβλημα της διαρροής αερίου στην Κέρκυρα, μολονότι υπήρξε προειδοποίηση από άλλους τουρίστες που γλίτωσαν μισολιπόθυμοι την τελευταία στιγμή. Τέλος την Μ. Πέμπτη το κατά τα άλλα υπερσύγχρονο Sea Diamond έπεσε μέρα μεσημέρι με μπουνάτσα σε ύφαλο, έξω από τα Φηρά, χαρτογραφημένο και γνωστό από αρχαιοτάτων χρόνων.
Όλα αυτά δίνουν την αίσθηση ότι η ανθρώπινη απροσεξία είναι ικανή να γκρεμίσει ότι κτίστηκε με μια μεγάλη προσπάθεια που μάτωσε οικονομικά την Ελλάδα το 2004 αυτή των Ολυμπιακών Αγώνων. Είναι άδικο και ταυτόχρονα επώδυνο να πληγώνεται ο τουρισμός μας από τέτοια φαινόμενα που καλό είναι να προβληματίσουν όλους μας.

Η χρήση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης από την Ελλάδα

Η καλή γειτονία δεν επιτυγχάνεται με το να αποδέχεται κανείς την επιθετικότητα του γείτονά του και να υποχωρεί κάθε φορά που τον απειλεί με επιδρομή στο σπίτι του. Αυτή δυστυχώς την πορεία έχουν πάρει οι ελληνοτουρκικές τα τελευταία χρόνια. Το δικαίωμα της χώρας μας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα δώδεκα ναυτικά μίλια, με βάση το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, διατυπώνεται στερεότυπα στο εσωτερικό, εν τούτοις στον μακρύ διάλογο που διεξάγεται εδώ και χρόνια με την Τουρκία, αφήνεται ανοιχτό το ενδεχόμενο ενός συμβιβασμού για αέρα και θάλασσα μεταξύ 8 και 9 μιλίων, προκειμένου να εναρμονισθούν οι δύο κυριαρχίες. Όταν κάποιες πολιτικές δυνάμεις κάνουν αυτή την υποχώρηση, οι απέναντι την κρατούν ως δεδομένη και αρχίζουν να πιέζουν οι ίδιοι και οι προστάτες τους, προς τα έξι μίλια τόσο στη θάλασσα όσο και στον αέρα.
Όμως από το 1982 που καθιερώθηκε το Δίκαιο της Θάλασσας η Ελλάδα έχει το δικαίωμα να ζητήσει στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης πέρα από την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, την ταυτόχρονη οριοθέτηση και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), όπως προβλέπεται άλλωστε από το άρθρο 56 της Σύμβασης.
Όλα τα κράτη της υφηλίου, μηδέ εξαιρουμένων των ΗΠΑ, από το 1982 που ισχύει το Δίκαιο της Θάλασσας, έχουν προχωρήσει στην οριοθέτηση της ΑΟΖ. Αυτό σημαίνει ότι για ένα εύρος που αρχίζει από το τέλος των ορίων των χωρικών υδάτων και φτάνει στα 200 μίλια, ή στη μέση γραμμή με την όμορη χώρα, το δικαίωμα δεν περιορίζεται στους υδατάνθρακες, αλλά επεκτείνεται και στην έρευνα, την αλιεία καθώς και την εκμετάλλευση, διαχείριση και διατήρηση των ζώντων και μη πόρων του βυθού, του υπεδάφους του και των υπερκείμενων υδάτων. Στη σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασσας επίσης αναφέρεται ξεκάθαρα ότι τα νησιά δικαιούνται της ΑΟΖ. Παρ όλα αυτά και μολονότι η Τουρκία θέτει συνεχώς νέα θέματα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων όπως γκρίζες ζώνες, αποστρατιωτικοποίηση των νήσων, εύρος αιγιαλίτιδας ζώνης κλπ, η Ελλάδα δεν κάνει το αυτονόητο να ζητήσει δηλ. και την οριοθέτηση της ΑΟΖ.
Η Κύπρος κινήθηκε ήδη προς αυτή την κατεύθυνση και συμφώνησε, τόσο με την Αίγυπτο, όσο και με τον Λίβανο για την οριοθέτηση της ΑΟΖ με τα δύο αυτά όμορα κράτη. Την κίνηση αυτή υποστήριξε και η Ελλάδα που δεν κάνει κάτι ανάλογο στο Αιγαίο, σε σχέση με την Τουρκία.
Αν θέσει αυτό το θέμα, λύνεται αυτόματα ένα μεγάλο πρόβλημα για την χώρα μας και ανοίγει ο δρόμος έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων, μια και η Τουρκία δεν θα έχει να προβάλει κανένα νομικό επιχείρημα. Ακόμη το Αιγαίο θα γίνει και χώρος οικονομικής δραστηριότητας των Ευρωπαίων, μια θα μπορούν να κινηθούν ελεύθερα και στην περιοχή της Ελληνικής ΑΟΖ.
Απορίας άξιο πάντως παραμένει, το γιατί δεν κάνει η Ελλάδα χρήση αυτού του δικαιώματός της.

Το δημογραφικό, το ασφαλιστικό και οι δυσοίωνοι αριθμοί

Δεν είναι λίγα αυτά που φορτώνουμε στις επόμενες γενιές. Από το υπερβολικό χρέος που φτάνει αισίως τα 270 δις ευρώ, έως τα ασφαλιστικά ταμεία που θα αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην πληρωμή μελλοντικών συντάξεων. Το ελληνικό δημόσιο δανείζεται 35 δις ευρώ, για να καλύψει τις ανάγκες του, ενώ πληρώνει πάνω από 10 δις ευρώ κάθε χρόνο σε τόκους.
Τα δημογραφικά στοιχεία που παρουσίασε πρόσφατα η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία προβλέπουν ότι, το ποσοστό της ηλικιακής ομάδας των άνω των 65 που ήταν το 2005 18,3% στο σύνολο του πληθυσμού, θα εκτιναχθεί το 2050 στο 31,5%, πράγμα που σημαίνει ότι ένας στους Έλληνες θα είναι συνταξιούχος.
Αν αυτοί οι αριθμοί συνδυαστούν με το σημερινό προσδόκιμο ζωής που είναι σχεδόν 80 χρόνια σε σχέση με την μελλοντική αύξησή του, τότε αβίαστα φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι ένας φοιτητής, που δεν έχει βγει ακόμη στην αγορά εργασίας, στα πολλά προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει μπροστά του, θα είναι και το συνταξιοδοτικό.
Με αυτή την λογική τρώμε σήμερα ότι ανήκε στο αύριο. Αν πάντως προστεθούν σε αυτά και άλλα αρνητικά δεδομένα, όπως είναι οι μειώσεις των γεννήσεων, που έφθασαν το 2005 στις 1,34 ανά μητέρα στα διαζύγια που πολλαπλασιάζονται ανά έτος και έφτασαν στα 221 για κάθε 1.000 γάμους, το αβίαστο συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μια προϊούσα γήρανση του ελληνικού πληθυσμού.
Τι σημαίνει αυτό; Πολύ απλά, έχουμε υποθηκεύσει το μέλλον των παιδιών μας στη σημερινή ευημερία και ευδαιμονία μας. Γιατί μπορεί οι στατιστικές να αναφέρουν επίσης ότι σύμφωνα με τους αριθμούς το 20% του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας, δηλ. έχει εισόδημα έως 8.000 ευρώ ετησίως, όμως το ποσοστό αυτό μειώνεται σημαντικά με την κοινωνική πολιτική και αν υπολογιστούν, η ιδιοκατοίκηση, οι δυνατότητες πολλών που ζουν στην ύπαιθρο να παράγουν προϊόντα για ίδια χρήση, που δεν καταγράφονται στα έσοδα, όπως και τέλος η φοροδιαφυγή αρκετών ελευθέρων επαγγελματιών.
Αυτή η όχι ευοίωνη προοπτική κάνει τα θέματα που αφορούν το ασφαλιστικό εκρηκτικά. Το γεγονός ότι η σχέση ασφαλισμένου προς συνταξιούχο θα εξελιχθεί σε ένα προς ένα, ενώ για να είναι βιώσιμα τα ταμεία αυτή θα έπρεπε να ήταν τρεις προς ένα, καθιστά το θέμα της διαχείρισης των αποθεματικών μια ιδιαίτερα σοβαρή υπόθεση. Είναι απορίας άξιο, γιατί 24 διοικήσεις ταμείων έσπευσαν να ρευστοποιήσουν τα ομόλογα σταθερής απόδοσης και μεσοπρόθεσμης λήξης, με δομημένα ομόλογα μακροπρόθεσμης λήξης με κυμαινόμενο επιτόκιο μετά την πρώτη πενταετία, που όλες οι εκτιμήσεις το φτάνουν από μηδενικό έως 1%. Με αυτά τα δεδομένα είναι μαθηματικά βέβαιο ότι τα ταμεία θα υποστούν σημαντικές απώλειες εσόδων. Αν κάποια ταμεία αναγκαστούν να ρευστοποιήσουν νωρίτερα τα ομόλογα αυτά για να πληρώσουν συντάξεις, τότε είναι περίπου βέβαιο ότι θα απολέσουν πέραν των τόκων και μέρος του κεφαλαίου τους που μπορεί να φτάσει και στο 30%. Όταν ο αρμόδιος για την έκδοση των ομολόγων αυτών, ο υφυπουργός Π. Δούκας δηλώνει ότι δεν θα συμβούλευε τα ασφαλιστικά ταμεία να τα αγοράσουν, τότε σημαίνει ότι σε αυτή τη χώρα, η μία τσέπη κλέβει την άλλη και όλες τις επόμενες γενιές.

Η διαχείριση των 20 δις ευρώ την προσεχή επταετία

Η τελική μορφή του Δ’ ΚΠΣ ανακοινώθηκε στην κυβέρνηση από την Επίτροπο για την Περιφερειακή Ανάπτυξη της Ε.Ε. Ντανούτα Χύμπνερ. Το ποσό που θα διατεθεί από την Ε.Ε. στην χώρα μας για την περίοδο 2007-2013 ανέρχεται στα 20,4 δις ευρώ. Σε αυτό το ποσό αν προστεθεί και η εθνική συμμετοχή το συνολικό κονδύλι, για την προσεχή επταετία θα φτάσει τα 36,4 δις ευρώ. Η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί ότι το 82% των κονδυλίων του Δ’ ΚΠΣ θα διατεθεί για έργα υποδομής και ανάπτυξης στην περιφέρεια. Για την ορθολογικότερη διαχείριση των κονδυλίων του Δ’ ΚΠΣ η κυβέρνηση προτίθεται να δημιουργήσει πέντε υπερπεριφέρειες, με σκοπό όπως δήλωσε ο υφυπουργός Χρήστος Φώλιας την ισόρροπη ανάπτυξη των περιφερειών.
Οι υπερπεριφέρειες που θα διαχειριστούν τον μεγαλύτερο όγκο αυτών των κονδυλίων, μολονότι έχουν εξαγγελθεί εδώ και ένα και πλέον χρόνο δεν έχουν ακόμη συγκροτηθεί αν και βρισκόμαστε ήδη στο 2007, έτος που τρέχουν τα κονδύλια του Δ’ ΚΠΣ.
Η πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης υποστηρίζει ότι το ποσόν των 20,4 δις ευρώ θα μειωθεί κατά 7 δις. Από αυτά 5,5 δις αφορούν, πάντα κατά την αντιπολίτευση, έργα που θα έπρεπε να είχαν ολοκληρωθεί από τα κονδύλια του Γ’ ΚΠΣ και άλλο ένα ποσό 1,5 δις θα αφαιρεθεί λόγω αναθεώρησης του ΑΕΠ κατά 25%. Τα 5,5 δις θα διατεθούν σε 158 «έργα-γέφυρες» από το Γ’ στο Δ’ ΚΠΣ.
Στην Ελλάδα συνολικά από το 1981, έτος εισόδου της χώρας μας στην τότε ΕΟΚ, έχουν δοθεί 48 και πλέον δις ευρώ από τα ΜΟΠ αρχικά και από τα ΚΠΣ στη συνέχεια, με σκοπό την σύγκληση της οικονομίας μας με τις αντίστοιχες της Ε.Ε.
Με τα χρήματα αυτά έγιναν έργα, αλλά υπήρξαν και σπατάλες με αποτέλεσμα ένα ποσοστό από τα κονδύλια αυτά να πιάσει τόπο. Το κρίσιμο στοίχημα είναι, αν τα χρήματα που θα διατεθούν στην περιφέρεια, θα αποτελέσουν ένα σημαντικό ανάχωμα στην εγκατάλειψη της κι αν θα δούμε ανάπτυξη ουσιαστική στην ύπαιθρο, με δεδομένη την αστυφιλία που παραμένει ελκυστική, για κάθε νέο και νέα.
Αυτό που λείπει από την Ελλάδα δεν είναι τα σχέδια δράσης, όπως είναι η καινοτομία, η έρευνα, η ανάπτυξη, οι τεχνολογίες πληροφοριών και επικοινωνιών ή η κοινωνία της γνώσεις, είναι όπως επεσήμανε και η Επίτροπος Περιφερειακής Ανάπτυξης, η δημιουργία σταθερών θέσεων εργασίας. Κάτι που παραπέμπει στο θέμα της ανεργίας, που μειώνεται με εμβαλωματικές λύσεις όπως τα προγράμματα του ΟΑΕΔ ή τα μειωμένα ωράρια εργασίας με παράλληλα υπερφόρτωση του Δημόσιου τομέα.
Γιατί στο ζητούμενο ανάπτυξη, που αποδίδει σταθερή εργασία, η απάντηση είναι συνήθως ασαφής και όχι πάντα η αναμενόμενη.

Ώρα για σοβαρές αποφάσεις

Πολλές σκέψεις έχουν περάσει από τα μυαλά των αρμοδίων, για το δια ταύτα της επόμενης ημέρας μετά τα θλιβερά επεισόδια της περασμένης εβδομάδας ανάμεσα σε πράσινους και κόκκινους χούλιγκαν που είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο ενός νέου εικοσιπεντάχρονου. Οι ακραίες σκέψεις μιλούν για διακοπή του πρωταθλήματος, οι αυστηρές για αγώνες κεκλεισμένων των θυρών μέχρι το τέλος της αγωνιστικής περιόδου και οι ηπιότερες για απαγόρευση διάθεσης εισιτηρίων σε οργανωμένους συνδέσμους φιλάθλων.
Στη σύσκεψη που πραγματοποιείται σήμερα το απόγευμα υπό τον υφυπουργό Αθλητισμού Γ. Ορφανό με τη συμμετοχή των εκπροσώπων των φορέων ΠΑΕ, ΚΑΕ κλπ, θα συζητηθούν τα μέτρα πριν οριστικοποιηθούν οι αποφάσεις.
Αυστηροί νόμοι υπάρχουν, αλλά για την ώρα δεν εμπόδισαν κάποιους να στήνουν «μάχες» και να συγκρούονται μέχρι θανάτου μεταξύ τους. Τι άλλο άραγε χρειάζεται για να σταματήσουν αυτού του είδους οι συγκρούσεις;
Απ ότι φαίνεται και από τις αστυνομικές έρευνες, προέκυψε με ντοκουμέντα ότι οι χώροι που προετοιμάζουν αυτές τις συγκρούσεις βρίσκονται σε κάποιους συνδέσμους των ομάδων που στρατολογούν και τους νέους της κάθε πλευράς.
Η Πολιτεία που έχει την ευθύνη της τάξης οφείλει να πάψει να χαϊδεύει τις ΠΑΕ, ΚΑΕ και τους ισχυρούς που τις διευθύνουν και να απαιτήσει τη διάλυση των συνδέσμων αυτών που εκτρέφουν τη βία και λειτουργούν ως ιδιότυποι στρατοί των ομάδων. Τα μαχαίρια, τα ρόπαλα, τα πιστόλια φωτοβολίδων και τα ναρκωτικά που βρέθηκαν σε αυτούς τους χώρους είναι επαρκή αποδεικτικά στοιχεία και του ρόλου και των στόχων που εξυπηρετούν.
Η σύνδεση των συνδέσμων αυτών με τους παράγοντες είναι προφανής και φτάνει μέχρι την υποστήριξη, όπως καταγγέλθηκε στα δικαστήρια των κατηγορούμενων για βίαιες πράξεις, από δικηγόρους των ΠΑΕ. Με αυτή την συμπεριφορά κάποιες ΠΑΕ επικροτούν τις βίαιες πράξεις ορισμένων οπαδών τους.
Η θαρραλέα στάση του Προέδρου της ΠΑΕ ΑΕΚ Ν. Νικολαϊδη που αποδοκίμασε και κατήγγειλε τους χούλιγκαν, αψηφώντας ακόμη και τις απειλές εναντίον του, δεν βρήκε μιμητές δυστυχώς από άλλες διοικήσεις των ΠΑΕ.
Κυβερνήσεις, κόμματα και πολιτικοί αποφεύγουν να εκτεθούν, λόγω πολιτικού κόστους, απέναντι στα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από τους χούλιγκαν και γι αυτό και οι αποφάσεις τους δεν είναι ούτε ουσιαστικές ούτε δραστικές.
Αντιμετωπίζουν τον καρκίνο με ασπιρίνες και γι αυτό το πρόβλημα οξύνεται αντί να μειώνεται.
Όταν ο επικεφαλής της μεγαλύτερης σε οπαδούς και τίτλους ομάδας, δηλώνει ότι δεν θα πήγαινε το παιδί του στο γήπεδο, τι άλλο χρειάζεται να ακούσουμε για να πεισθούμε ότι το παιχνίδι έχει γίνει επικίνδυνο ακόμη και για τους εκείνους που διευθύνουν τις ποδοσφαιρικές επιχειρήσεις.
Η διεθνής εμπειρία της αντιμετώπισης της βίας εντός και εκτός των γηπέδων μπορεί να είναι ο οδηγός για την Πολιτεία, που έχει υποχρέωση, χωρίς άλλες καθυστερήσεις, να πάρει κρίσιμες αποφάσεις.
Τα γενικά και αόριστα δεν δίνουν λύσεις σε προβλήματα που χρειάζονται συγκεκριμένες, καθαρές και εφαρμόσιμες αποφάσεις.

Έργο αντί πρόωρων

Πολλοί πολιτικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι ο πρωθυπουργός λαμβάνει σοβαρά υπόψη του τις δημοσκοπήσεις και με βάση αυτές διαμορφώνει τις εκάστοτε αποφάσεις του. Και είναι φυσικό μια και οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν την τάση της κοινής γνώμης σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Μια τάση που αναθεωρείται, αλλάζει, διαφοροποιείται ανάλογα με τα ερεθίσματα που δημιουργούνται στην κοινή γνώμη από πολιτικά και άλλα γεγονότα.
Η Νέα Δημοκρατία έχει περίπου επαναπαυθεί από τη διαφορά ασφαλείας από το ΠΑΣΟΚ, που της δίνουν οι δημοσκοπήσεις στη διάρκεια της τριετίας που ασκεί την εξουσία, με αποτέλεσμα να βλέπει την προσεχή εκλογική αναμέτρηση περίπου σαν περίπατο. Το θέμα της παιδείας μολονότι κράτησε κλειστά τα πανεπιστήμια για μήνες, εν τούτοις δεν επηρέασε το εκλογικό σώμα. Το αντίθετο θα έλεγε κανείς. Παρείχε την δυνατότητα στην κυβέρνηση να προκηρύξει πρόωρες εκλογές με κεντρικό θέμα την παιδεία και να τις κερδίσει. Τα τελευταία γεγονότα και το παιχνίδι με τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, που όλα δείχνουν ότι δεν περιορίζεται σε ένα μεμονωμένο γεγονός, έχουν ανατρέψει το μέχρι χθες ευνοϊκό κλίμα των δημοσκοπήσεων. Ήδη η πρώτη από αυτές, της Κάπα Research, περιορίζει την διαφορά ανάμεσα σε Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ κάτω από το όριο ασφαλείας.
Η Ν.Δ. προηγείται με 39,9% έναντι 35,9% του ΠΑΣΟΚ. Η διαφορά της μιας ποσοστιαίας μονάδας εύκολα ανατρέπεται, πράγμα που σημαίνει ότι ο δρόμος από εδώ και πέρα για το κυβερνητικό κόμμα μέχρι την εκλογική αναμέτρηση δεν θα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Μια οριακή διαφορά στο εκλογικό αποτέλεσμα, μπορεί να μην αποδώσει με βάση το νέο εκλογικό νόμο που θα ισχύσει, αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Όμως πέρα από το δια ταύτα της έρευνας, που αφορά την πρόθεση ψήφου, σε αυτήν υπάρχουν και άλλα σημαντικά ποιοτικά ευρήματα, που κτυπούν δυνατά το καμπανάκι στην κυβέρνηση. Το 64,4% πιστεύει ότι η Ν.Δ. έχει χάσει το πλεονέκτημα της ηθικής υπεροχής έναντι του ΠΑΣΟΚ, ενώ το 77,3% καταλογίζει πολιτικές ευθύνες στον Σ. Τσιτουρίδη για το θέμα των ομολόγων.
Η ελπίδα για ανανέωση διαψεύσθηκε πολύ γρήγορα δηλώνει το 57,8%, ενώ υψηλά ποσοστά αποδοκιμασίας εισπράττουν, τόσο το κυβερνών κόμμα 59,1% όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση 65,6%. Η Ν.Δ. εμφανίζεται να υπερτερεί σε τομείς όπως Υγεία, Εξωτερική Πολιτική, Δημόσια Έργα που παραπέμπει και στα πρόσωπα που είναι επικεφαλείς των αντίστοιχων υπουργείων. Αντίθετα υπερτερεί το ΠΑΣΟΚ σε θέματα, όπως το Αγροτικό, η Παιδεία, η Ακρίβεια, το Ασφαλιστικό. Το 56,4% απορρίπτει την άμεση προσφυγή στις κάλπες που ζητάει το ΠΑΣΟΚ και το 54,6% χαρακτηρίζει «ιδία» σε συμπεριφορές τα δύο μεγάλα κόμματα. Χαρακτηριστικό στοιχείο είναι επίσης το γεγονός ότι το 52% ζητάει από τον Γ. Παπανδρέου να εμμείνει στην άποψη για την ίδρυση των μη κρατικών και μόλις το 37% του ΠΑΣΟΚ εκφράζεται αντίθετα.
Στη δημοσκόπηση, αυτή ανεξάρτητα από το οριακό αποτέλεσμα, το 64,6 πιστεύει ότι η Ν.Δ. θα κερδίσει τις προσεχείς εκλογές και ο Κ. Καραμανλής αναδεικνύεται και πάλι το ισχυρό χαρτί της Ν.Δ.. μια και το 52,8% τον θεωρεί καταλληλότερο για πρωθυπουργό έναντι του 34,9% που προτιμά τον Γ. Παπανδρέου. Με αυτά τα δεδομένα το τι μέλλει γενέσθαι μοιάζει περίπου μονόδρομος. Ένας ανασχηματισμός αποτελεί πιθανόν ένα πρώτο βήμα και αξιοπρόσεκτο έργο που θα επουλώσει τραύματα, το ζητούμενο δεύτερο. Όσο για τις εκλογές, αυτές για την ώρα απομακρύνονται. Το κλίμα άλλωστε, δεν τις σηκώνει.

Οι ποιοτικές έρευνες διαψεύδουν τις ποσοτικές

Ποιοτικές έρευνες απαντούν και κατατροπώνουν τις ποσοτικές για τις προτιμήσεις των τηλεθεατών. Έτσι καταρρίπτεται το επιχείρημα όσων υποστηρίζουν ότι τα εμπορικά κανάλια μεταδίδουν σκουπίδια εκπομπές, γιατί αυτά θέλει το κοινό που υποτίθεται ότι κατευθύνει με τις προτιμήσεις του και τις επιλογές των προγραμμάτων.
Πρόσφατη ποιοτική έρευνα της εταιρίας ALCO, αποδεικνύει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των 1,5 εκατομμυρίων τηλεθεατών, που παρακολουθούν τα δελτία ειδήσεων, που φθάνει στο 84,7% δεν τα θεωρεί αξιόπιστα.
Μόλις ένα 14,3% θεωρεί τα δελτία ειδήσεων αξιόπιστα, πράγμα που σημαίνει ότι τα προγράμματα αυτά δεν αποτελούν για τους τηλεθεατές πηγή άντλησης πληροφοριών, για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα και τον κόσμο.
Η αρνητική αυτή στάση του κοινού αντανακλά και στα πρόσωπα των παρουσιαστών των δελτίων ειδήσεων. Αξίζει να σημειωθεί ότι η απάντηση κανένας από τους παρουσιαστές δεν τηρεί τις αρχές της δεοντολογίας και της αντικειμενικότητας, συγκεντρώνει το 62,9% της μέτρησης.
Παράλληλα η πλειοψηφία των τηλεθεατών απορρίπτει το τηλεοπτικό καφενείο στα δελτία ειδήσεων και προτιμά τα πολιτικά και τα κοινωνικά θέματα. Σημαντικό ποσοστό θέλει νεανικά θέματα στα δελτία ειδήσεων, δίνοντας έτσι ένα διαφορετικό στίγμα και περιεχόμενο σε αυτή την ποιοτική έρευνα. Αντίθετα το κοινό της ποσοτικής έρευνας που δέχεται να υποστεί την δουλεία των μηχανημάτων στο σπίτι του, έναντι πινακίου φακής, είναι μεγαλύτερης ηλικίας, διόλου αντιπροσωπευτικό και χαμηλής μόρφωσης, που μένει πολλές ώρες στο σπίτι του και δεν έχει άλλους εναλλακτικούς τρόπους διασκέδασης, πληροφόρησης και επικοινωνίας.
Είναι προφανές ότι τα 300 και πλέον εκατομμύρια ευρώ της διαφημιστικής πίτας, που μοιράζονται με τα μερίδια που εμφανίζει η μια και μοναδική μέτρηση τηλεθέασης, εκφράζουν μια μικρή κατηγορία κοινού στην πραγματικότητα, με αποτέλεσμα να οδηγεί σε λανθασμένα συμπεράσματα σε σχέση με την πραγματικότητα. Σε μια εποχή κατάργησης όλων των μονοπωλίων, παραμένει ένα, αυτό των μετρήσεων της τηλεθέασης, που είναι ταυτόχρονα και ο τροχονόμος της κατανομής των κονδυλίων των διαφημίσεων.
Όπως είναι γνωστό ο ανταγωνισμός των εμπορικών καναλιών, σε συνδυασμό με τα αποτελέσματα των μετρήσεων μεταμόρφωσε σταδιακά το περιεχόμενο των δελτίων ειδήσεων, τα επιμήκυνε υπέρμετρα σε διάρκεια μετατρέποντας τα σε τηλεοπτικά καφενεία.
Αποτέλεσμα να μην μεταδίδονται τα 20-30 ειδησεογραφικά θέματα που δίνουν το στίγμα της επικαιρότητας και στη θέση τους να συνωθούνται στα παράθυρα σχολιαστές και πολιτικοί προκειμένου να καβγαδίσουν για ένα και μοναδικό θέμα που συχνά δεν είναι και το σημαντικότερο της επικαιρότητας.
Το μοντέλο αυτό δελτίου ειδήσεων είναι μοναδικό στα παγκόσμια τηλεοπτικά χρονικά, μια και όμοιο του δεν υπάρχει πουθενά.
Έτσι ο τηλεθεατής δεν βλέπει ειδήσεις, μολονότι αυτόν τον τίτλο έχουν οι εκπομπές των οκτώ, αλλά συζητήσεις και απόψεις, συνήθως μη ειδικών, επί παντός επιστητού.
Και είναι κρίμα, γιατί τα ειδησεογραφικά τμήματα των καναλιών διαθέτουν πολλούς και άξιους ρεπόρτερ που όμως η δουλειά τους πετιέται συνήθως στο καλάθι των αχρήστων, ή μεταδίδεται τα άγρια χαράματα, γιατί απλά δεν χωράει στο κεντρικό μονοθεματικό δελτίο.
Πολλές προτάσεις έχουν γίνει, προκειμένου να αλλάξει αυτή η απαράδεκτη κατάσταση. Από την διακοπή των μετρήσεων των δελτίων ειδήσεων, μέχρι την παρέμβαση του ΕΣΡ. Με αστυνόμευση και απαγορεύσεις δεν γίνεται τίποτα. Η μόνο λύση μπορεί να προέλθει από μια συμφωνία κυρίων στο επίπεδο των καναλαρχών, με παράλληλα αυτοδέσμευση των δημοσιογράφων. Κανείς δεν εμποδίζει άλλωστε τις συζητήσεις που χρειάζονται κι αυτές. Μπορεί κάλλιστα να προηγείται ένα δελτίο ειδήσεων τριάντα λεπτών, που είναι υπεραρκετός τηλεοπτικός χρόνος και να ακολουθούν οι συζητήσεις, για όση ώρα επιθυμούν οι υπεύθυνοι των καναλιών μέχρι τελικής πτώσεως που λένε. Ίσως έτσι να σωθεί και η χαμένη τιμή της … ειδησεογραφίας.