Η πρόνοια της πανστρατιάς θα έσωζε το δάσος

Πρωτοφανής είναι η οικολογική καταστροφή που προέκυψε από τις πυρκαγιές, που ακολούθησαν τον παρατεταμένο και πρωτόγνωρο για την Ελλάδα καύσωνα. Δάση, όπως αυτό της Πάρνηθας, του Πηλίου και της Αγιάς στη Λάρισα, έγιναν παρανάλωμα του πυρός. Τα πύρινα μέτωπα ήταν εκατοντάδες και αυτό δημιούργησε σύγχυση στη δράση, τόσο των επίγειων, όσο και των εναέριων δυνάμεων κατάσβεσης.
Είναι προφανές ότι δεν ήταν δυνατόν να καλυφθούν οι πάμπολλες ανάγκες από τα 22 πυροσβεστικά αεροσκάφη και τους 9.000 πυροσβέστες.
Όμως, όταν η Ελλάδα μαστίζεται από σαράντα και πλέον βαθμούς Κελσίου για πολλές ημέρες, η Πολιτεία όφειλε να επιστρατεύσει ακόμη και το στρατό, για να επιτηρεί τα δάση.
Όλες αυτές τις ημέρες θα έπρεπε οι Δήμοι να έχουν διατάξει σε θέσεις μάχης τα υδροφόρα τους οχήματα, οι εθελοντές να έχουν τις διευκολύνσεις που χρειάζονται, παρατηρητήρια, εξοπλισμό και κάθε τι, για να μπορούν να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο.
Έπρεπε η χώρα να έχει κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης όλες αυτές τις ημέρες και να γίνεται μια συστηματική ενημέρωση της κοινής γνώμης προκειμένου να ευαισθητοποιηθεί γύρω από τους κινδύνους πυρκαγιάς.
Ακόμη και οι πολίτες σε διάφορες περιοχές, θα έπρεπε να επιστρατευθούν και να κάνουν περιπολίες στο δάσος. Μια πανστρατιά μόνο θα μπορούσε μαζί με τις πυροσβεστικές δυνάμεις να συγκρατήσει την πύρινη λαίλαπα.
Αντί όλων αυτών η Πολιτεία ολιγώρησε, ακόμη και στην έγκαιρη πρόσληψη των γνωστών εποχικών δασοπυροσβεστών.
Μας διαβεβαίωναν από τον περασμένο χειμώνα, ότι έχουν θωρακίσει επαρκώς την Ελλάδα, από πλευράς δασοπροστασίας, και ότι έχουν άψογη οργάνωση για την αντιμετώπιση και της πρώτης φλόγας που θα ανάψει, στη διάρκεια του καλοκαιριού. Όλα αυτά αποδείχθηκαν μεγάλα λόγια.
Όταν ένας φοιτητής στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου μαθαίνει ότι οι βασικές αρχές του μάνατζμεντ είναι τρεις λέξεις, προγραμματισμός, συντονισμός και έλεγχος, είναι απορίας άξιο, πως η ελληνική δημόσια διοίκηση στο έτος 2007, δεν έχει καταφέρει να αφομοιώσει αυτή την βασική αρχή.
Αυτό είναι και το ζητούμενο στη σημερινή δημόσια ζωή. Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι οι πολιτικοί που επισκέφθηκαν τα μέτωπα της φωτιάς συνάντησαν την αποδοκιμασία των πολιτών, κάτι που δείχνει ότι ελέγχονται συνολικά για τις πράξεις και τις παραλήψεις τους, στη διαχείριση των κοινών.
Η αναποτελεσματικότητα δράσης οδηγεί στην γενικότερη απαξίωση της πολιτικής και των θεσμών.
Η τέχνη της μετατόπισης των ευθυνών σε τρίτους, στο κακό παρελθόν και στον κακό καιρό, δεν πείθει πια τους πολίτες και η αδυναμία οργάνωσης και συντονισμού οδηγεί σε φιάσκο κάθε προσπάθεια αντιμετώπισης ενός προβλήματος, ή ενός φυσικού φαινομένου.
Όλα έχουν μια αρχή και ένα τέλος. Η αρχή βρίσκεται στην απορυθμισμένη λειτουργία του δημόσιου τομέα και το τέλος στο γεγονός ότι οι πολιτικοί επιμένουν να φτιάξουν ομελέτα χωρίς να σπάσουν αυγά.
Αξίζει τον κόπο λοιπόν να ανασυρθεί η λέξη «επανίδρυση» του κράτους, από τα κομματικά κιτάπια και να γίνει πράξη το συντομότερο. Διαφορετικά με αυτή την ξεχαρβαλωμένη κρατική μηχανή, ακόμη περισσότερα δεινά μας περιμένουν.

Οι πολύωρες διακοπές ρεύματος και οι ευτυχείς της ΔΕΗ

Ευχαριστημένοι από τη ΔΕΗ είναι μόνο όσοι κάθονται στις καρέκλες και ρυθμίζουν τις τύχες της. Αν ρωτήσει κανείς τους απλούς πολίτες-πελάτες της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού θα πάρει άλλη απάντηση. Αλλά ποιος ενδιαφέρεται γι αυτούς τους δόλιους, που μέσα στην κάψα των 45^ο Κελσίου είναι χωμένοι στα σπίτια τους, σαν τους τυφλοπόντικες και περιμένουν λίγη δροσιά να φανεί μόνο από το κλιματιστικό τους. Και είναι τόσο ικανοποιημένοι που διπλασιάζουν τον παχυλό μισθό τους, γιατί οι ήδη υπέρογκες αμοιβές τους δεν καλύπτουν τα αδηφάγο διάθεσή τους, για να τα κονομήσουν από το δημόσιο. Τις δύσκολες ημέρες που περάσαμε ακόμη και τα τηλέφωνα της ΔΕΗ δεν απαντούσαν, για να δώσουν μια πληροφορία στους ταλαίπωρους καταναλωτές, για το πόσες ώρες θα κρατούσε το μίνι μπλακ άουτ της περιοχής τους. Στα ικανοποιητικά αποτελέσματα πρέπει να προστεθεί και η απουσία επενδυτικού έργου των τελευταίων ετών, με λογικό αποτέλεσμα η κατ έτος αυξανόμενη κατανάλωση να ξεπεράσει την σταθερή παραγωγή. Οι έξυπνοι μάνατζερ νόμισαν ότι οι ελλείψεις θα καλυφθούν με το κόλπο τις εισαγωγής ρεύματος από τις γειτονικές χώρες, που δεν έπιασε μια και οι προμηθευτές δήλωσαν αδυναμία να εξυπηρετήσουν την απρογραμμάτιστη Ελλάδα. Ψιθύριζαν ακόμη, ότι η Αλβανία θα προμηθεύσει τη ΔΕΗ δωρεάν ρεύμα και έτσι θα πετύχουν το τερπνό μετα του ωφελίμου. Και εδώ την πάτησαν γιατί τις δύσκολες ώρες, η Αλβανία είπε γιόκ στην Ελλάδα. Στο σκηνικό των αδυναμιών αυτών ήρθε να προστεθεί και το πεπαλαιωμένο υλικό που με τις υψηλές θερμοκρασίες τα έφτυσε, με αποτέλεσμα την ώρα που οι πολίτες-καταναλωτές θέλουν όσο ποτέ άλλοτε το ρεύμα, να μην το έχουν στη διάθεσή τους. Παρ όλα αυτά οι αρμόδιοι δηλώνουν ευχαριστημένοι, γιατί οι θερμοκρασίες μολονότι ξεπέρασαν αυτές της Σαουδικής Αραβίας, εν τούτοις, κατά πως λένε, τα πήγαμε καλά. Όμως το σκουριασμένο σύστημα δεν κατάφερε ούτε τις δυνατότητες συνεργασίας με τους ιδιώτες να αξιοποιήσει όλα αυτά τα χρόνια και κυρίως να προχωρήσουν οι επενδύσεις για την λειτουργία νέων εργοστασίων παραγωγής ρεύματος. Η παραγωγή ενέργειας δεν φθάνει στους καταναλωτές όπως το μάνα εξ ουρανού. Θέλει προγραμματισμό σε σχέση με τις ανάγκες της κατανάλωσης, σοβαρό χωροταξικό σχεδιασμό, γιατί ο ηλεκτρισμός παράγεται στο βορά και καταναλώνεται στο νότο, δημιουργώντας στη μεταφορά του απώλειες, κινδύνους και πρόσθετο κόστος. Τα φωτοβολταϊκά και οι ανεμογεννήτριες για οικιακή χρήση έχουν για την ώρα δυσβάσταχτο κόστος για τους καταναλωτές. Γίνεται φανερό ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με των φρόνιμων τα παιδιά που πριν πεινάσουν μαγειρεύουν, αλλά με χωμένους στα πολυτελή γραφεία που ελάχιστα ασχολούνται με τους πολίτες-καταναλωτές και πιο πολύ με τους εαυτούς τους και τις υπέρογκα υψηλές αμοιβές τους.
Κι από την άλλη το κράτος χρησιμοποίησε την χρηματιστηριακή δίοδο στην περίπτωση της ΔΕΗ, όχι για να πάρει χρήματα και να κάνει επενδύσεις, αλλά για να εισπράξει και να βουλώσει τρύπες του προϋπολογισμού.
Αλλά και τα οικονομικά της ΔΕΗ πάνε από το κακό στο χειρότερο. Τα κέρδη της εταιρίας έχουν περιοριστεί σημαντικά σύμφωνα με τον τελευταίο ισολογισμό. Οι αλλεπάλληλες αλλαγές στις διοικήσεις και οι καταγγελίες που εκτοξεύτηκαν από τους απερχόμενους, δημιούργησαν εικόνα εταιρίας με κακή διαχείριση και πολλά αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα. Η μεγαλύτερη ελληνική βιομηχανία της χώρας έχει ανάγκη από μια σοβαρή αναδιάταξη. Κι αυτήν οφείλει να προωθήσει χωρίς άλλη καθυστέρηση η κυβέρνηση.

Οι στόχοι της Άγκυρας και η ελληνική αντίδραση

Με προχθεσινή απόφαση του, το τουρκικό Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο αμφισβητεί την Οικουμενικότητα του Πατριαρχείου, προβάλλοντας έωλα νομικά επιχειρήματα, δείχνοντας έτσι για μια ακόμη φορά το αληθινό πρόσωπο της Άγκυρας και το πως βλέπει την βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Ένα εικοσιτετράωρο πριν ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής είχε δεχθεί την δραματική έκκληση στην Κωνσταντινούπολη , του Πατριάρχη Βαρθολομαίου που του ζητούσε να θέσει στον Ταγίπ Ερντογάν το ζήτημα της επαναλειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Επισήμως δεν έγινε γνωστό αν το θέμα αυτό τέθηκε από τον έλληνα πρωθυπουργό στον τούρκο ομόλογο του.
Είναι όμως άξιο προσοχής ότι στην ελληνική υποστήριξη της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας, η απάντηση υπήρξε για μια ακόμη φορά αρνητική. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός, ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας από το Ερεβάν που βρέθηκε για επίσημη επίσκεψη, με αυστηρό μήνυμά του κάλεσε τη γείτονα χώρα να αποσύρει τα στρατεύματα κατοχής από την Κύπρο προκειμένου να ανταποκριθεί στους ενταξιακούς όρους και προϋποθέσεις που θέτει η Ε.Ε.
Η Τουρκία όχι μόνο δεν έκανε μεγάλα βήματα, όπως αυτό της απόσυρσης των 35.000 στρατιωτών από το κατεχόμενο βόρειο τμήμα της Κύπρου, δεν έχει προχωρήσει ούτε καν στην άρση του casus belli, με το οποίο απειλεί την Ελλάδα σε περίπτωση που η τελευταία επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια από τα έξι που είναι σήμερα στο Αιγαίο.
Για το λόγο αυτό άλλωστε η Άγκυρα δεν αναγνωρίζει το Δίκαιο της Θάλασσας, που θεσμοθετεί το δικαίωμα των 12 μιλίων στα χωρικά ύδατα, δίκαιο που έχει ήδη ενσωματώσει η Ε.Ε.
Αντί αυτού ζητάει από την Ελλάδα και διοχετεύει τώρα τις απαιτήσεις της, όχι μόνο μέσω της διπλωματικής οδού, αλλά τώρα και μέσω του Τύπου, να μειώσει τον εναέριο χώρο της από τα 10 στα έξι μίλια και ταυτόχρονα να παραιτηθεί από το δικαίωμα της επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια και να αποδεχθεί τα ισχύοντα έξι, ως τελικό όριο με βάση το οποίο θα οριοθετηθεί η υφαλοκρηπίδα. Παράλληλα ζητάει να αποστρατικοποιηθούν τα νησιά του Αιγαίου και να συγκροτηθεί μια ελληνοτουρκική επιτροπή που θα εξετάσει βραχονησίδες και νησιωτικά συμπλέγματα προκειμένου να αποφανθεί ποια ανήκουν στην Ελλάδα και ποια στην Τουρκία.
Ούτε λίγο ούτε πολύ ζητάει να μοιράσουμε το Αιγαίο σε στεριά, θάλασσα και αέρα. Είναι προφανές ότι της Τουρκίας το αυτί δεν ιδρώνει. Δεν καταλαβαίνει, ούτε τι σημαίνει σεβασμός στο διεθνές δίκαιο, ούτε τι σημαίνει καλή γειτονία με μια χώρα της οποίας θα είναι ο αυριανός εταίρος, αν και εφόσον διαβεί τον μακρύ δρόμο, που την χωρίζει από την Ε.Ε.
Κάποιοι στην Αθήνα διατείνονται ότι το βαθύ κράτος στην Τουρκία εμποδίζει την κυβέρνηση Ερντογάν να κάνει κάποια βήματα προσέγγισης με την Ελλάδα. Αυτή η θεωρία δεν παρουσιάζει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Είναι εικασίες ορισμένων, που δεν αποδεικνύονται με κάποια χειροπιαστά αποτελέσματα.
Στα όσα απαράδεκτα και αβάσιμα που βάζει στο καλάθι η Τουρκία, η Ελλάδα πέραν από τα δικαιώματα της που απορρέουν από το Δίκαιο της Θάλασσας οφείλει να θέσει ένα ακόμη θέμα, αυτό της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης που θα βάλει και με το νόμο την Άγκυρα στη θέση της.

Η Ελλάδα εν μέσω αγωγών φυσικού αερίου δίοδος στην Ε.Ε.

Στη συνάντηση Καραμανλή-Ερντογάν είχαν στραφεί τα βλέμματα όλων προχθές στην Κωνσταντινούπολη, όμως η είδηση προέκυψε από μιαν άλλη συνάντηση που ακολούθησε, στο περιθώριο της Συνόδου Αρχηγών Κρατών του Οργανισμού Συνεργασίας του Ευξείνου Πόντου. Πρωθυπουργός και Πρόεδρος Πούτιν αμέσως μετά την συνάντησή τους, ανακοίνωσαν τη συμφωνία τους για έναν δεύτερο αγωγό φυσικού αερίου, που θα συνδέει τη Ρωσία μέσω Βουλγαρίας και Ελλάδας με την Ιταλία και τις χώρες της Ευρώπης. Όπως είναι γνωστό αυτή την περίοδο κατασκευάζεται αγωγός φυσικού αερίου, που θα διέρχεται μέσω Τουρκίας την Βόρεια Ελλάδα και από εκεί, με υποθαλάσσιο αγωγό, θα καταλήγει στην Ιταλία. Ο αγωγός αυτός θα μεταφέρει στην Ευρώπη φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν του οποίου την εκμετάλλευση έχει αναλάβει αμερικανική εταιρία.
Είναι επίσης γνωστή η δημόσια παρότρυνση της Ουάσινγκτον προς την Αθήνα, μέσω της υπουργού των Εξωτερικών Κοντολίζα Ράις να μην προμηθεύεται η χώρα μας μόνο από τη Ρωσία, φυσικό αέριο.
Παρά τις πιέσεις αυτές, η ελληνική πλευρά προχώρησε τόσο στη συνεργασία με Ρώσους και Βουλγάρους για την κατασκευή του αγωγού πετρελαίου Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη. Δεύτερο βήμα υπήρξε το προχθεσινό, που εξέπληξε πολλούς, μια και οι διαπραγματεύσεις που προηγήθηκαν, πραγματοποιήθηκαν με απόλυτη μυστικότητα.
Ο νέος αυτός αγωγός διευκολύνει τη Ρωσία, που μπορεί τώρα να διοχετεύει το φυσικό αέριο παρακάμπτοντας την Τουρκία. Το γεγονός αυτό ενόχλησε ιδιαίτερα την Άγκυρα, που βλέπει να παρακάμπτεται από τη Ρωσία μετά τον πετρελαιαγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, και στη μεταφορά φυσικού αερίου με τον αγωγό που θα κατευθύνεται στην Ευρώπη μέσω Βουλγαρίας και Ελλάδας.
Ο νέος αυτός αγωγός, έβγαλε εκτός συζητήσεων και έναν ακόμη, που είχε σχεδιαστεί να περάσει από Βουλγαρία, πΓΔΜ, και Αλβανία. Το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Πούτιν προτίμησε την Ελλάδα ως εταίρο στη διακίνηση των υδρογονανθράκων, αντί των βορείων γειτόνων της χώρας μας, δείχνει μια προτίμηση στρατηγικού εταίρου που αξίζει ιδιαίτερης προσοχής.
Ενδεικτικό του κλίματος είναι το γεγονός ότι η Άγκυρα ανέβαλε τα προγραμματισμένα για τις 14 Ιουλίου εγκαίνια του ελληνοτουρκοϊταλικού αγωγού φυσικού αερίου στα Ίψαλα, από Καραμανλή και Ερντογάν.
Πέρα όμως από την αναμενόμενη αντίδραση των Τούρκων, που βλέπουν να χάνουν τον στρατηγικό τους ρόλο τα Δαρδανέλια, υπάρχει και το θέμα της αντίδρασης από την πλευρά της Ουάσινγκτον, που για την ώρα δεν έχει εκδηλωθεί δημοσίως, είναι όμως αναμενόμενη μια και πλήττονται, οι αμερικανικές εταιρίες, που δραστηριοποιούνται στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.
Στη σκακιέρα της διεθνούς πολιτικής σκηνής Ελλάδα μπορεί και πρέπει να παίξει σημαντικό ρόλο. Αρκεί οι πολιτικές δυνάμεις να τον αναλάβουν και να μην παραμένουν παθητικοί παίκτες σε ένα παιχνίδι που στις μέρες μας παίζεται με σκληρούς όρους και θέλει δυνατούς και αποφασιστικούς παίκτες. Οι εμπορικές συμφωνίες που βγάζουν την ελληνική οικονομία από το σημερινό της τέλμα, είναι καλοδεχούμενες και οφείλουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις να τις υποστηρίξουν. Αντί να μένουμε να κλαίμε τις βιοτεχνίες ετοίμων ενδυμάτων που μετακόμισαν στη Βουλγαρία, είναι καιρός να δούμε σε ποιους άλλους τομείς μπορεί η χώρα μας να δραστηριοποιηθεί, γιατί και ευκαιρίες υπάρχουν και μυαλά στην Ελλάδα. Αρκεί να αξιοποιηθούν.

Η νέα Ευρώπη με τις αλά καρτ υποχρεώσεις των κρατών-μελών

Το κρίσιμο ερώτημα εντοπίζεται στο πόσο νερό έβαλαν στο κρασί τους οι Ευρωπαίοι ηγέτες, που τάσσονται υπέρ της ενοποίησης, στην Σύνοδο Κορυφής της περασμένης εβδομάδας, που κατέληξε σε έναν αμφιλεγόμενο, ως προς το αποτέλεσμα, μεταμεσονύχτιο συμβιβασμό. Γιατί αν το αποτέλεσμα, σε αυτό το οικοδόμημα που λέγεται ενωμένη Ευρώπη, μοιάζει με το κρασί που το νερό το έκανε να μη θυμίζει τίποτα από τη γνωστή γεύση του οίνου, τότε τα πράγματα στις Βρυξέλλες δεν πήγαν καλά, παρά την ικανοποίηση που εξέφρασε ο άξονας Βερολίνου-Παρισίων.
Σε ότι αφορά τα διαδικαστικά των διαπραγματεύσεων, η τακτική που ακολούθησαν οι Πολωνοί και το δίδυμο των αδελφών Κατσίνσκι, θύμιζε περισσότερο θέατρο Ιονέσκο, παρά σοβαρή συζήτηση των εταίρων της γηραιάς ηπείρου. Με το «ναι» του ενός διδύμου και το «όχι» του εταίρου, ξενύχτησαν οι ευρωπαίοι ηγέτες, το βράδυ της Παρασκευής προς το Σάββατο και μόνο η αίσθηση και ο φόβος του γεγονότος ότι κινδύνευαν όλοι να γίνουν ρεζίλι των σκυλιών, τους έκανε να τρέχουν μέχρι την τελευταία στιγμή πίσω από τους ιδιόρρυθμους αδελφούς Κατσίνσκι μέχρι να ανταποκριθούν και οι δύο θετικά.
Αποτέλεσμα η Ευρώπη αλά κάρτ είναι γεγονός. Οι εξαιρέσεις επεκτάθηκαν και σε άλλους τομείς, πέραν των όσων ισχύουν ως τώρα στην Ε.Ε. και ο Τόνυ Μπλέρ ξεκαθάρισε για λογαριασμό του Γκόρντον Μπράουν, που τον διαδέχεται από αύριο στη Ντάουνινγκ Στριτ, ότι η Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα των Ευρωπαίων θα έχει δεσμευτικό χαρακτήρα για όλους, πλην των Άγγλων. Παρέχεται επίσης η δυνατότητα σε ορισμένα κράτη-μέλη να μη συμμετέχουν και βεβαίως να μην δεσμεύονται από τις αποφάσεις στο Συμβούλιο υπουργών, για θέματα Δικαιοσύνης και εσωτερικών υποθέσεων, ενώ άλλα την ίδια ώρα θα μπορούν να ενισχύουν τη συνεργασία τους. Και αυτή η εξαίρεση φωτογραφίζει τη Μ. Βρετανία που πέτυχε να γίνουν δεκτά χωρίς αντιρρήσεις όλα της τα αιτήματα.
Κατά τα άλλα η «Μεταρρυθμιστική Συνθήκη» έτσι ονομάστηκε η «Συνταγματική Συνθήκη», που ήδη ενταφιάσθηκε στον χώρο των Βρυξελλών, θα ισχύσει μετα από μία δεκαετία, κι ως τότε ποιος ζει και ποιος πεθαίνει, που λένε, με Ύπατο Αρμοστή για την εξωτερική πολιτική την άμυνα και την ασφάλεια και όχι υπουργό Εξωτερικών της Ε.Ε., με Πρόεδρο και όχι Προεδρεύοντα ανά εξάμηνο, με ομόφωνες αποφάσεις σε θέματα όπως η κοινή εξωτερική πολιτική, η άμυνα και η ασφάλεια, η κοινωνική πολιτική, οι ίδιοι πόροι της Ε.Ε. η αναθεώρηση των συνθηκών και με σημαντική ενίσχυση των εθνικών κοινοβουλίων που μπορούν να ζητούν από την Κομισιόν να επανεξετάζει κάποια πρόταση που θεωρούν ότι καταπατεί τις εθνικές δικαιοδοσίες.
Κατά τα άλλα οι Πολωνοί πέτυχαν το 65% των ειδικών πλειοψηφιών που χρειάζεται για τη λήψη αποφάσεων στα συμβούλια υπουργών να κατέβει στο 61% και η νέα αυτή στάθμιση ψήφων να τεθεί σε λειτουργία από το 2014 αντί του 2009 που προέβλεπε η «Συνταγματική Συνθήκη». Οι Πολωνοί πάντως μπορούν, αν καταφέρουν να συνασπίσουν και μερικούς ακόμη, να διατηρήσουν τις 27 ψήφους έναντι των 29 της Γαλλίας, Γερμανίας και Μ. Βρετανίας μέχρι το 20017 με προφανή σκοπό να ελέγξουν τις χρηματοδοτήσεις των αγροτικών προϊόντων μετά το 2014.
Αυτή είναι η νέα Ευρώπη που κυριαρχεί το σύνδρομο των πρώην ανατολικών, που έχουν γαντζωθεί στο άρμα των ΗΠΑ, των Βρετανών και των περί αυτών, που είναι οι τοποτηρητές των συμφερόντων της Ουάσινγκτον και των παλαιών μελών που προσπαθούν να συγκρατήσουν το σημερινό σκορποχώρι. Μια Ευρώπη χωρίς ορίζοντα την πολιτική ενοποίηση, μια Ευρώπη με αβέβαιο μέλλον…

Τον κώδωνα του κινδύνου κρούει ο παρατεταμένος καύσωνας

Οι υψηλές θερμοκρασίες των τελευταίων ημερών με πρωτόγνωρο το γεγονός ότι διατηρούνται για πολλές ημέρες, θέτουν για μια ακόμη φορά επί τάπητος το θέμα του περιβάλλοντος που ζούμε. Γιατί οι πολύ υψηλές θερμοκρασίας παρουσιάζονται στα σημεία της πόλης που υπάρχει το περισσότερο τσιμέντο και αντίστοιχα λιγότερο πράσινο. Αν δει κανείς έναν αναλυτικό χάρτη θερμοκρασιών θα διαπιστώσει ότι την ίδια ώρα η Δυτική Αττική παρουσιάζει υψηλότερες θερμοκρασίες από την Βορειοανατολική με προνομιούχους φυσικά όσους ζουν στις παραλίες από τη Γλυφάδα και κάτω. Η διαφοροποίηση αυτή συνδέεται με την μείωση του πρασίνου στην Αττική κατά 18% τα τελευταία 17 χρόνια την αύξηση των αυτοκινήτων κατά 35% σε μια δεκαετία και τέλος το γεγονός ότι διπλασιάστηκε η πόλη τα τελευταία 37 χρόνια. Βεβαίως το θέμα δεν αφορά μόνο την Αθήνα. Η αστυφιλία παίρνει σε παγκόσμια κλίμακα ανησυχητικές διαστάσεις. Υπολογίζεται ότι στα επόμενα δέκα χρόνια στο 4% της έκτασης της γης θα κατοικεί το 50% του πληθυσμού του πλανήτη. Αυτό το γεγονός συνεπάγεται πολλές και εκτεταμένες δυσμενείς επιπτώσεις στο περιβάλλον.
Στην Ελλάδα ένα ακόμη θέμα που επιβαρύνει το περιβάλλον είναι οι ανεξέλεγκτες παράνομες χωματερές που περιορίστηκαν σημαντικά τον τελευταίο καιρό υπό την απειλή των υψηλών προστίμων της Ε.Ε. Παραμένουν όμως από τις 2.600 που υπήρχαν 770 οι οποίες θα πρέπει να κλείσουν έως το 2008, διαφορετικά οι Βρυξέλλες θα βομβαρδίσουν την Αθήνα με τσουχτερά πρόστιμα.
Στο βεβαρημένο περιβάλλον της Αττικής που έχει να αντιμετωπίσει τον καύσωνα των ημερών έρχονται να προστεθούν και τα υψηλά ποσοστά διοξινών που προκαλούνται από σκουπίδια που καίγονται σε ανεξέλεγκτες χωματερές. Τα 18.000 στρέμματα χωματερών που κάηκαν μεταξύ 2000-05 απέδωσαν διοξίνες στην ατμόσφαιρα με εκατονταπλάσιες ποσότητες πάνω από το επιτρεπόμενο όριο.
Οι διοξίνες προκαλούν προβλήματα στο ανοσοποιητικό και το νευρικό σύστημα, γυναικολογικά προβλήματα και καρκίνο. Όλα αυτά γιατί μένουμε στη λογική ότι τα σκουπίδια δεν μας ενοχλούν όταν βρίσκονται στην πόρτα του … γείτονα.
Η παρατεταμένες υψηλές θερμοκρασίες επανέφεραν το νέφος στην Αττική με αποτέλεσμα να υπάρχει υπέρβαση των ορίων του όζοντος.
Όλα αυτά τα στοιχεία δείχνουν ότι είναι επιτακτική η ανάγκη να υπάρξει σχέδιο και αυστηρό χρονοδιάγραμμα για την επέκταση της ανακύκλωσης και της σύγχρονης επεξεργασίας των απορριμμάτων με στόχο να καταλήγουν στους ΧΥΤΑ και μόνο οι μικρότερες δυνατές ποσότητες.
Να κηρύξουν πόλεμο Κεντρική Διοίκηση και Τοπική Αυτοδιοίκηση στις μαφίες των σκουπιδιών που έχουν γίνει κράτος εν κράτει και εμποδίζουν κάθε προσπάθεια ορθολογικής διαχείρισης των απορριμμάτων. Να μπει τέλος στη δράση των νονών που κινούνται μέσα από θεσμοθετημένα όργανα και εισπράττουν τεράστια ποσά συντηρώντας το σημερινό απαράδεκτο καθεστώς.
Το πράσινο που λείπει λόγω της τσιμεντοποίησης της πόλης, να γίνει πρώτη φροντίδα των Δημοτικών αρχών σε πεζοδρόμια, πλατείες και ακάλυπτους χώρους, και να υπάρξει εκτεταμένη ενημέρωση στους πολίτες για τις δυνατότητες που έχουν να μειώσουν την θερμοκρασία στα σπίτια τους βάζοντας αναρριχητικά φυτά και πράσινο σε κάθε σπιθαμή γης, στις ταράτσες τους και τα μπαλκόνια τους.
Οι πόλεις χωρίς πράσινο με τις νέες κλιματικές συνθήκες μετατρέπονται σε θάλαμο δηλητηριωδών αερίων κι αυτό δείχνει να μην ανησυχεί υπέρμετρα ούτε την Πολιτεία και δυστυχώς ούτε τους πολίτες.
Τα προβλήματα της κοινωνίας δεν πρέπει να περιορίζονται μόνο στις αυξήσεις και στις θέσεις που δημιουργούνται στο δημόσιο τομέα.
Μια ώριμη κοινωνία οφείλει να βάζει πιεστικά προς όσους ασκούν εξουσία και θέματα που αφορούν την υγεία των πολιτών και την ποιότητα της ζωής τους. Και η σημερινή κατάσταση που πάει από το κακό στο χειρότερο είναι ανάγκη να ενεργοποιήσει όλους μας.

Πύργος της Βαβέλ η Σύνοδος Κορυφής

Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η πιο περίπλοκη σύνοδος κορυφής της Ε.Ε. και αυτό γιατί οι «27» πλέον χώρες της Ενωμένης Ευρώπης καλούνται να λύσουν το γόρδιο δεσμό που λέγεται Ευρωπαϊκή Συνταγματική Συνθήκη. Με 18 χώρες – μέλη της Ε. Ε, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, να έχουν ήδη υιοθετήσει εδώ και δύο χρόνια τη Συνταγματική Συνθήκη της οποίας την πορεία ανέκοψε το αρνητικό δημοψήφισμα στη Γαλλία και το δεύτερο που ακολούθησε στην Ολλανδία. Οι «27» συζητούν τώρα να εγκρίνουν τις βασικές αρχές μιας νέας συμφωνίας, που η Γερμανική Προεδρία ονόμασε Μεταρρυθμιστική Συνθήκη. Πέρα από τη Γαλλία, που επιδιώκει κάποιες αλλαγές με σκοπό να περάσει αυτή τη φορά μέσω κοινοβουλίου και όχι με δημοψήφισμα τη συμφωνία που θα προκύψει, αρνητές μιας ενιαίας συνθήκης είναι οι Άγγλοι, ενώ για διαφορετικούς λόγους αντιτάσσονται και οι Πολωνοί.
Ο Τόνυ Μπλερ στην τελευταία του εμφάνιση σε Σύνοδο Κορυφής, πριν από την αποχώρησή του από την Πρωθυπουργία, επιδιώκει να ξηλώσει από τη Συνταγματική Συνθήκη ολόκληρο το κεφάλαιο των θεμελιωδών δικαιωμάτων στο οποίο περιλαμβάνονται και επίμαχα θέματα για ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η προστασία της εργασίας και το δικαίωμα της απεργίας. Ακόμη, ο πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας θεωρεί ότι δεν πρέπει να υπάρχει υπουργός Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αρνείται κάθε συζήτηση για ενιαία φορολογία, ενώ παράλληλα θεωρεί ότι πρέπει να διατηρηθεί το βέτο, στα θέματα δικαιοσύνης, εσωτερικών υποθέσεων, εξωτερικής πολιτικής, άμυνας και ασφάλειας.
Η άλλη πλευρά που εκφράζει σημαντικές αντιρρήσεις είναι η Πολωνία και το δίδυμο των αδελφών Καζίνσκι που βρίσκονται στην προεδρία και την πρωθυπουργία της χώρας. Εδώ οι αντιδράσεις αφορούν το περίπλοκο σύστημα λήψης αποφάσεων, που έχει καθιερωθεί να εκφράζει πλειοψηφικά το 55% των κρατών και το 65% του πληθυσμού της Ε.Ε. Κατά τους Πολωνούς ηγέτες το σύστημα αυτό δεν εξυπηρετεί τη νέα αυτή χώρα της Ε.Ε. και προτείνουν άλλους πολυπλοκότερους τρόπους στη λήψη των αποφάσεων, γεγονός που δημιουργεί τεράστια προβλήματα στην υπάρχουσα διαδικασία των ψηφοφοριών. Βεβαίως πίσω από αυτούς τους βασικούς αντιρρησίες, κρύβονται και αρκετοί άλλοι που ενδέχεται να χρησιμοποιήσουν την ευκαιρία που τους δίνεται στο Συμβούλιο Κορυφής για να εκφράσουν τις διαφορετικές τους απόψεις.
Η γερμανική Προεδρία έχει καταθέσει ήδη μια 11σέλιδη πρόταση. Με σκοπό να κινήσει και πάλι τη παγωμένη, εδώ και δύο χρόνια, διαδικασία του Ευρωσυντάγματος. Ήδη για να μην υπάρχουν αρνητικές σημειολογικές αναφορές, έχουν διαγραφεί οι λέξεις Σύνταγμα, ευρωπαϊκό έμβλημα, σημαία και κοινός ύμνος. Όμως πέρα από αυτά που αναφέρονται στις αντιρρήσεις Αγγλίας – Πολωνίας υπάρχουν και σε εκκρεμότητα και άλλα θέματα για συζήτηση, όπως η επικράτηση του ευρωπαϊκού νόμου πάνω στον εθνικό, η μεταφορά εξουσιών από τα κράτη-μέλη στις Βρυξέλλες και ο ρόλος των εθνικών κοινοβουλίων. Όπως γίνεται φανερό για να υπάρξει συμφωνία θα πρέπει να αφυδατωθεί πλήρως το αρχικό κείμενο της Ευρωπαϊκής Συνθήκης. Μένει επίσης να συμφωνηθεί το θέμα των ψηφοφοριών και των πλειοψηφιών καθώς και των περιπτώσεων του βέτο, προκειμένου να αποφασίσει ο σημερινός πύργος της Βαβέλ των «27», για το αύριο της Ευρώπης. Μιας Ευρώπης που δεν θα οδηγείται σε καμιάς μορφής ομοσπονδοποίηση που θα είναι στην ουσία μια μεγάλη ενιαία αγορά ελεύθερης διακίνησης αγαθών, χωρίς καμία πολιτική εμβάθυνση και πορεία προς την ενοποίηση. Μια Ευρώπη θα κληθεί μόνο να αντιμετωπίσει χωρίς όπλα τις επιθέσεις της παγκοσμιοποίησης από γίγαντες με ονοματεπώνυμο όπως είναι η Κίνα και η Ινδία.