Οι διαχρονικές ευθύνες

Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Η μάχη εναντίον τους μοιάζει με αυτήν εναντίον της Λερναίας Ύδρας. Καθημερινά αποκαλύπτονται στοιχεία που αποδεικνύουν την καθετοποίηση της ασύστολης σπατάλης και της διαφθοράς στο δημόσιο τομέα. Και δυστυχώς αυτή η οζώδης κατάσταση είναι προϊόν της μεταπολίτευσης. Προϊόν πελατειακής σχέσης πολιτικών και πολιτών.
Τα πράγματα άρχισαν να στραβώνουν από την εποχή της περίφημης αλλαγής. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ως πρωθυπουργός αντιστεκόταν στις πιέσεις των παροχών χωρία αντίκρισμα λέγοντας ότι θέλω να δώσω αλλά η δημοσιονομική πολιτική δεν μου το επιτρέπει.
Αντίθετα ο Ανδρέας Παπανδρέου, οικονομολόγος ο ίδιος, ακολούθησε την πολιτική των παροχών με δανεικά. Έτσι το χρέος εκτινάχθηκε από το 40% του ΑΕΠ στο 110%.Είχε την άποψη ότι τα κράτη δεν πτωχεύουν και συνειδητά ακολούθησε την λύση των παροχών με δανεικά.
Την ίδια περίοδο, άρχισε η αποβιομηχάνιση της χώρας. Η βιομηχανία, όπως νημάτων και υφασμάτων που ανθούσε κατέρρευσε. Μεγάλες βιομηχανίες, όπως η Πειραϊκή – Πατραϊκή το Αιγαίο και πολλές άλλες πέρασαν στα χέρια του μέσω των υπό δημόσιο έλεγχο τραπεζών που τις δανειοδοτούσαν. Αποτέλεσμα λόγω παθητικής λειτουργίας τους να κλείσουν και ο μηχανικός εξοπλισμός τους να πουληθεί για παλιοσίδερα.
Ένα σωρό τομείς της βιομηχανικής δραστηριότητας, όπως η αμυντική της επεξεργασίας μετάλλου και πολλές άλλες είχαν την ίδια τύχη. Λουκέτο εκτεταμένο σε όλη την βιομηχανική παραγωγή.
Καμιά αναπτυξιακή δραστηριότητα δεν ήρθε να υποκαταστήσει τους κλάδους που βγήκαν εκτός παραγωγικής διαδικασίας. Ο τομέας της έρευνας και της καινοτομίας μπορεί να αναβαθμίστηκε σε υπουργικό θώκο, όμως ουδέν απέδωσε σε πρακτικό αποτέλεσμα.
Στην πορεία του χρόνου οι υπερδανεισμένες επιχειρήσεις έγιναν καθεστώς.
Σήμερα οι ιδιωτικές τράπεζες σε αντίθεση με το παρελθόν των κρατικών που έπαιρναν στα χέρια τους τις υπερδανεισμένες επιχειρήσεις, δεν τολμούν να αναλάβουν την διαχείριση αυτών των εταιριών.
Γνωρίζουν ότι θα χάσουν περισσότερα από το ποσό που τους οφείλεται. Γι΄ αυτό και με ενέσεις τις κρατούν στη ζωή, τις εμφανίσουν στους ισολογισμούς τους απλώς στις χορηγίες δανείων κι αποφεύγουν να τις εγγράψουν στις επισφάλειες.
Πάντως είναι απορίας άξιο πως ο τραπεζικός κλάδος της Ελλάδας, που δεν έχει στα χαρτοφυλάκια του τοξικά ομόλογα, εξακολουθεί να αναζητεί την ρευστότητα μέσω των γενναίων ενισχύσεων του κράτους που ξεπέρασαν τα εβδομήντα δισεκατομμύρια. Την ίδια ώρα η αγορά έχει ξεμείνει από ρευστό, μια και οι χρηματοδοτήσεις δίνονται με το σταγονόμετρο. Για δάνεια κατοικίας ούτε λόγος. Που είναι οι διαφημίσεις των στεγαστικών δανείων με μικρά επιτόκια. Χάθηκαν μαζί με το ρευστό. Έτσι έχουμε μια αλυσίδα παρενεργειών που αρχίζουν από την καταρρέουσα οικοδομή και φτάνουν στα είδη ένδυσης, αλλά και αυτά που αποκαλούμε πρώτης ανάγκης.
Ευτυχώς παρά την δυσφήμιση που έγινε ανά τον κόσμο στο τουριστικό προϊόν μας, πολλές φορές και με ευθύνη ελληνική, το αποτέλεσμα δείχνει αρκετά καλό αν σκαφθεί κανείς ότι διαψεύσθηκαν οι Κασσάνδρες που μιλούσαν για πτώση πέραν του 20%.
Παρά τη διεθνή κρίση και την καχεξία της ελληνικής οικονομίας, σε πείσμα κάποιων που δεν θέλουν να μείνει τίποτα όρθιο για να δικαιολογήσουν την ξεπερασμένη από τους καιρούς ιδεολογία τους, οι ξένοι ήρθαν και κάποιες περιοχές που πήραν όχι το νόμο, αλλά διαφήμιση τους στα χέρια τους τα κατάφεραν αρκετά καλά.
Από την άλλη πλευρά ο Έλληνας έχει μάθει να μην χάνει τις διακοπές του. Μπορεί να κόψει από αλλού έξοδα, όμως τα μπάνια του λαού εξακολουθούν να είναι ιερή υπόθεση.
Τώρα τη θα γίνει από το Σεπτέμβρη με την επιστροφή, ένας Θεός ξέρει.
Είναι προφανές ότι τότε αρχίζουν τα δύσκολα. Και ο χειμώνας θα δείξει που πάει η χώρα.
Αν το παιχνίδι των αγορών θα καταλαγιάσει, αν στην ανεργία που καλπάζει θα υπάρξει φρένο, αν θα ανοίξουν αντί να κλείνουν δουλειές.
Σ αυτό το κράτος που με ευθύνες όλων φτιάξαμε η ανάπτυξη μοιάζει με ανέκδοτο και οι εξαγγελθείσες επιχορηγήσεις επιχειρηματικών δραστηριοτήτων από ανέργους και ευπαθείς ομάδες, ανοίγουν ένα νέο πεδίο δόξης λαμπρό για κάθε λογής λαμόγια.

Αλλαγή νοοτροπίας

Με αστερίσκους και υποσημειώσεις πέρασε η Ελλάδα το κρίσιμο πρώτο τεστ της τρόικας κι εξασφάλισε την δεύτερη δόση του Σεπτεμβρίου. Το επόμενο τεστ αντοχής θα πραγματοποιηθεί στο τέλος Οκτωβρίου και θα γίνει προκειμένου να ανάψει το επόμενο πράσινο φως που αφορά τη δόση του Δεκεμβρίου.
Όμως οι αστερίσκοι αφορούν πολλά και κρίσιμα θέματα όπως το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, η είσπραξη των φόρων από τους έχοντες, οι προβληματικές ΔΕΚΟ, οι καταχρεωμένοι Δήμοι, η εκ βάθρων αλλαγή του εισπρακτικού μηχανισμού και μια σειρά από πολλά αυτονόητα που το ελληνικό πελατειακό πολιτικό σύστημα και η εκτεταμένη διαφθορά δεν επέτρεπε να γίνουν όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολιτευτικής παρακμής.
Όπως διαπίστωσαν οι εκπρόσωποι της τρόικας, μετά τους συνταξιούχους που πλήρωσαν τον λογαριασμό καιρός, είναι να πληρώσουν και οι έχοντες προφανώς και οι κάθε λογής αεριτζήδες που εκτεταμένα φοροδιαφεύγουν μολονότι διαθέτουν σπίτια με πισίνες, σκάφη και ων ουκ έστι αριθμός ακίνητα.
Και όλα αυτά εμφανίζονται να τα έχουν αποκτήσει χωρίς τα ανάλογα έσοδα και την καταβολή των αντίστοιχων φόρων.
Πίσω όμως από αυτές τις καραμπινάτες υποθέσεις φοροδιαφυγής κρύβονται και οι αντίστοιχοι επίορκοι εφοριακοί. Δεν είναι τυχαίο ότι πάνω από διακόσιοι εφοριακοί, όπως διαπιστώθηκε από τις διασταυρώσεις που έγιναν, εμφανίζονται να μην έχουν υποβάλει φορολογική δήλωση. Ούτε είναι τυχαίο εφοριακός που καρπώθηκε με την έκδοση πλαστών στοιχείων φόρο κληρονομιάς πάνω από εβδομήντα χιλιάδες ευρώ να βρίσκεται ακόμη στη θέση της.
Αν δεν προφυλακίζονται άμεσα αυτοί οι επίορκοι κι αν δεν δημεύεται στο σύνολό της η περιουσία τους, δεν θα συνετισθούν ποτέ οι υπόλοιποι που δεν είναι λίγοι που καταληστεύουν με την άνεσή τους το κράτος.
Αφού δεν μπορεί κανείς να τους κόψει το χέρι ας τους κόψει την ελευθερία και, ας τους πάρει πίσω την περιουσία που απέκτησαν με τα κλεμμένα χρήματα του δημοσίου.
Οι αυστηρές ποινές, με άμεση και όχι χρονοβόρα διαδικασία, σε επίορκους δημόσιους λειτουργούς και σε όσους φοροδιαφεύγουν με τεράστιες περιουσίες μπορούν να βάλουν φρένο στην τεράστια και ιδιαίτερα εκτεταμένη συναλλαγή και διαφθορά.
Έχουμε γίνει μάρτυρες εδώ και δεκαετίες το κράτος να εξαντλεί την αυστηρότητα του στους μικροοφειλέτες και να είναι «φιλικό» και ανεκτικό προς τους φοροδιαφεύγοντες με αμύθητη περιουσία.
Είναι θλιβερό το γεγονός ότι χρειάστηκε να φτάσει η χώρα στο χείλος της καταστροφής και υπό την πίεση του ΔΝΤ να αποφασιστεί κάτι να γίνει.
Αλλά και η ανεξέλεγκτη κατάσταση των οικονομικών των Δήμων και των ΔΕΚΟ που έπαιρναν δανεικά κι αγύριστα, με την εγγύηση του κράτους που καλείται τώρα να πληρώσει τα σπασμένα, είναι μια ακόμη θλιβερή πραγματικότητα της ελληνικής δημόσιας ζωής.
Ανεξέλεγκτες οι δαπάνες των διοικήσεων των ΔΕΚΟ ανύπαρκτοι οι προϋπολογισμοί και παχυλοί οι μισθοί των κομματικών διοικήσεων. Αρκούσε η εύνοια του κόμματος κι από εκεί και πέρα κανένας έλεγχος. Τα υπουργεία που επόπτευαν τις ΔΕΚΟ δεν έκαναν κανένα έλεγχο στον κομματικό εγκάθετο που είχε αναλάβει το τιμόνι τους.
Αρκούσε μόνο η συναλλαγή με τις ηγεσίες των συνδικαλιστών για την επίτευξη της πολυπόθητης εργασιακής ειρήνης. Γι αυτό σήμαινε παροχές, προνόμια και βολέματα «ημετέρων».
Αλλά και στους Δήμους επίσης ανάλογη ανεξέλεγκτη κατάσταση. Από τις προσλήψεις σωρηδόν συμβασιούχων, μέχρι τα έργα άνευ ουσίας και σημασίας που εξασφάλιζαν το κάτι τι για τους άρχοντες και τους περί αυτόν.
Πως όλα αυτά θα μπουν σε μια σειρά και τάξη ένας Θεός ξέρει.
Νόμοι θα υπάρξουν και μάλιστα αυστηροί. Θα τηρηθούν όμως; Και το κυριότερο πως θα αλλάξει μια νοοτροπία βαθειά ριζωμένη σε μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού που έχει μάθει να ζει και να πορεύεται με συναλλαγές κάτω από το τραπέζι;

Το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια

Για να μπορέσει κανείς να ερμηνεύσει το παρόν και να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα για το μέλλον είναι φρόνιμο να ανατρέξει στο παρελθόν. Να αντλήσει εμπειρίες και να προσεγγίσει έτσι ασφαλέστερα τα σημερινά μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίσει η χώρα.
Ο πρώτος κυβερνήτης του νεοσύστατου τότε κράτους μετά την επανάσταση του 1821 ο Ιωάννης Καποδίστριας επιχείρησε να δημιουργήσει ένα σύγχρονο νέο κράτος. Το παρελθόν του παρείχε εγγυήσεις. Διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών της υπερδύναμης της τότε εποχής που ήταν η Ρωσία και είχε στο ενεργητικό του ήδη πέρα από την διπλωματική διαχείριση της μεγάλης αυτής χώρας και την σύνταξη του ομοσπονδιακού συντάγματος της Ελβετίας. Ενός συντάγματος που λειτουργεί άψογα μέχρι σήμερα, αποτελώντας το συνδετικό κρίκο ανάμεσα στους γαλλόφωνους, γερμανόφωνους και ιταλόφωνους που ζουν σε απόλυτη αρμονία εδώ και δύο και πλέον αιώνες.
Αλλά όχι μόνο αυτό. Υπήρξε ο πρώτος άνθρωπος που οραματίστηκε μια ενωμένη Ευρώπη και μίλησε γι αυτή την προοπτική. Ήταν με απλά λόγια ένας άνθρωπος όχι μόνο δραστήριος και αποτελεσματικός, αλλά και οραματιστής. Μετά τη δολοφονία του από αυτούς που επιδίωκαν να μοιράσουν τα λάφυρα της απελευθερωμένης γης χάθηκε η μεγάλη ελπίδα της δημιουργίας ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους.
Οι πολιτικές δυνάμεις της εποχής χωρίστηκαν σε κόμματα με τίτλους, όπως Ρωσικό, Αγγλικό και Γαλλικό. Από την ονοματοδοσία αντιλαμβάνεται κανείς που ακουμπούσαν αυτές οι πολιτικές δυνάμεις. Κάθε άλλο παρά σε ανεξαρτησία περέπεμπαν.
ΟΙ εσωτερικές έριδες έδωσαν την αφορμή να δοθεί η λύση από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής στο πρόσωπο του Βασιλιά Όθωνα.
Ακολούθησε ο Βασιλεία με τις γνωστές αναταραχές στην περίοδο της. Προσωπικότες όπως ο Χαρίλαος Τρικούπης και Ελευθέριος Βενιζέλος, έκαναν μεγάλα έργα, αλλά και πολέμους που διπλασίασαν την Ελλάδα όμως δεν μπόρεσαν να δαμάσουν το γραφειοκρατικό τέραν που ξεπήδησε από τη σύστασή του με αποτέλεσμα να έχουμε πάντα το κράτος απέναντι και όχι δίπλα στον πολίτη. Μια νοοτροπία που είχε πολλά κοινά χαρακτηριστικά με την κατάσταση στην υπό την οθωμανική αυτοκρατορία διοίκηση των υπόδουλων Ελλήνων. Παράλληλα το ρουσφέτι λέξη τουρκικής προέλευσης λέξη δεν έφυγε ποτέ από τη δημόσια, αλλά και την ιδιωτική ζωή σ όλο αυτό το διάστημα από την απελευθέρωση μέχρι σήμερα. Αντίθετα δεσπόζει σε κάθε βήμα μας.
Μας έχει υποδουλώσει μια και όλα όσα απαγορεύουν οι νόμοι τα επιτρέπει το ρουσφέτι. Αποτέλεσμα ένα κράτος που σε όλα του τα επίπεδα να μην λειτουργεί χωρίς το απαραίτητο λάδωμα. Το σύστημα παράλληλα εξασφάλισε την ατιμωρησία σε κάθε επίορκο δημόσιο λειτουργό με αποτέλεσμα το πάρτι καλά να κρατεί.
Τα δάνεια ή η κάθε λογής βοήθεια να φτάνουν στον προορισμό τους κατά ένα μικρό ποσοστό του αρχικού ποσού. Τα πολλά κατέληγαν στις τσέπες των επιτηδείων.
Με αυτή την «λογική» οδηγηθήκαμε εν έτι 2010 στις αγκάλες του ΔΝΤ. Το πιο οδυνηρό είναι ότι έναντι των χρεών τους εκχωρήσαμε το δικαίωμα να εκποιήσουν οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο του ελληνικού δημοσίου. Ακόμη και την Ακρόπολη. Κι όλα αυτά σε μια δημοκρατική κατά τα άλλα χώρα, χωρίς καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση. Ερήμην ημών που λένε.
Ο πολίτης παραμένει στο περιθώριο και οι θύτες ανέλαβαν να σώσουν τα θύματα τους. Ζητούμενο σε αυτή τη χώρα για τους πολλούς που πληρώνουν τους φόρους τους που εκπληρώνουν τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις είναι το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια. Να σε σέβεται το κράτος, να σου αποδίδει με υπηρεσίες τα όσα έχεις εσύ καταβάλει να υπάρχει ισονομία και ίσες ευκαιρίες να νιώθεις σαν πολίτης το κράτος δίπλα σου και όχι απέναντί σου.
Απ όλα αυτά τι άραγε εισπράττει ο πολίτης που δεν έχει βουτήξει το δάχτυλο στο μέλι;

Τεστ αντοχής για πολίτες(Β18)

Το τεστ αντοχής των μεγάλων ελληνικών τραπεζών πήγε καλά, πράγμα που σημαίνει ότι ο ασθενής έχει περιθώρια να ανακάμψει. Να και κάτι ελπιδοφόρο μετά από ένα εννεάμηνο κατήφειας και απογοήτευσης που έχει κυριεύσει την μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών αυτής της χώρας.
Βεβαίως τώρα όλοι περιμένουν την σημερινή αντίδραση των αγορών, που μέσω του Χρηματιστηρίου θα επιβεβαιώσουν τα θετικά αποτελέσματα των τεστ αντοχής.
Από την άλλη πλευρά το γεγονός ότι οι ελληνικές τράπεζες τα πήγαν καλά, με εξαίρεση την Αγροτική, για την οποία αποφασίστηκε η άμεση αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της, με την συμμετοχή του κράτους, απομακρύνει τους φόβους πολλών πολιτών και την αγωνία τους για την ασφάλεια των καταθέσεων τους.
Στο ευρωπαϊκό τεστ αντοχής, στο οποίο πήραν μέρος ενενήντα μια τράπεζες από την Ευρωπαϊκή Ένωση, κάτω από τη βάση του έξι πήραν επτά τράπεζες, μια Ελληνική, μια Γερμανική και πέντε Ισπανικές.
Αξίζει να σημειωθεί ότι την μεγαλύτερη βαθμολογία, από ελληνικής πλευράς, συγκέντρωσε το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, ενώ οριακά με έξι πέρασε η Πειραιώς.
Αυτό έρχεται να απορρίψει πολλούς μύθους. Τόσο αυτούς που απορρίπτουν συλλήβδην τις κρατικές τράπεζες, λόγω δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας, όσο και εκείνους που νόμιζαν ότι το μέγεθος είναι το μόνο στοιχείο του πρωταθλητισμού στον τραπεζικό σύστημα.
Όμως το αποτέλεσμα των τεστ αντοχής των ευρωπαϊκών τραπεζών προσφέρεται και για άλλες σκέψεις και προσεγγίσεις.
Αν συγκριθεί με το αντίστοιχο αμερικανικό που πραγματοποιήθηκε μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση θα διαπιστώσει ότι μολονότι ήταν μικρότερης δυσκολίας εν τούτοις έκοψε περισσότερες από τις μισές τράπεζες που πήραν μέρος σε αυτό.
Η Ε.Ε. με την αυστηρή δημοσιονομική πολιτική επιδιώκει να κρατήσει υψηλά τη σημαία του ευρώ και βεβαίως δεν έσπευσε να τυπώσει χρήματα για να αντιμετωπίσει την κρίση κάτι που από την πλευρά τους έκαναν οι ΗΠΑ ρίχνοντας στην αγορά τρισεκατομμύρια δολαρίων για να σώσουν όχι μόνο το καταρρέον τραπεζικό τους σύστημα, αλλά και την ίδια τους την οικονομία.
Παρ όλα αυτά με σκεπτικισμό αντιμετώπισαν οι αμερικανοί αναλυτές τα αποτελέσματα του ευρωπαϊκού τεστ αντοχής, πράγμα που σημαίνει ότι ο ακήρυκτος οικονομικός πόλεμος Ευρώπης-Αμερικής καλά κρατεί.
Η όλη προσπάθεια από την αντίπερα όχθη του ατλαντικού, κατατείνει στην πίεση προς το ευρώ, προκειμένου να κατρακυλήσει σε χαμηλότερα επίπεδα η ισοτιμία του με το δολάριο, καθώς και στην διατήρηση της αναταραχής της ευρωζώνης που θα εμποδίσει την καθιέρωση του ευρώ και από άλλα μέλη της Ε.Ε.
Με αυτή την έννοια και επειδή η Ελλάδα είναι ο οικονομικά μεγάλος ασθενής της Ε.Ε. αποτελεί τον αδύναμο κρίκο με τον οποίο παίζουν οι Αμερικανοί και μέσω του ΔΝΤ που ελέγχουν.
Παρά τα θετικά αποτελέσματα του πρώτου εξαμήνου σε όλους σχεδόν τους κόκκινους δείκτες και την δραστική μείωση των ελλειμμάτων, η τρόικα που έρχεται να μας κάνει έλεγχο, επικεντρώνει την προσοχή της στις ΔΕΚΟ, τα νοσοκομεία, την Τοπική Αυτοδιοίκηση και στην υστέρησης των εσόδων του α΄ εξαμήνου.
Παρά το γεγονός ότι το ισοζύγιο σε αυτούς τους τομείς δράσης του δημοσίου είναι ιδιαίτερα αρνητικό, είναι προφανές ότι δεν μπορεί να αλλάξει εύκολα από τη μια στιγμή στην άλλη. Γιατί πέρα από την αναδιοργάνωση που επιβάλλεται χρειάζεται και κάτι δυσκολότερο να γίνει, η αλλαγή νοοτροπίας. Κι αυτό είναι το δυσκολότερο και φυσικά το ζητούμενο.

Τα ξεθωριασμένα συνθήματα

Σε αυτό τον τόπο έχουμε χορτάσει εδώ και τριάντα χρόνια από λόγια. Στην αρχή μας μίλησαν για Αλλαγή. Στη συνέχεια για Εκσυγχρονισμό. Ακολούθησε η Επανίδρυση του Κράτους και τέλος το … είμαστε Αντιεξουσιαστές στην Εξουσία.
Με αυτές τις λέξεις που έβαλαν στο στόμα των πολιτικών οι επικοινωνιολόγοι της ημεδαπής και της αλλοδαπής προφανώς εννοούσαν ότι οι διαχειριστές της εκτελεστικής εξουσίας θα μεταμόρφωναν το άσχημο και κακό απέναντι στους πολίτες κράτος σε όμορφη .. πριγκιποπούλα.
Τι έγινε όμως στην πράξη όλα αυτά τα τριάντα χρόνια; Πόσο άλλαξε το κράτος; Πόσο εκσυγχρονίσθηκε, πόσο επανιδρύθηκε; Ένα μεγάλο τίποτα. Θα λέγαμε μια τρύπα στο νερό. Μόνο μεγάλα λόγια και μηδέν αποτέλεσμα.
Το κράτος παραμένει γραφειοκρατικό, αναποτελεσματικό, εχθρικό απέναντι στον πολίτη. Οι υπηρεσίες που παρέχει είναι νωχελικές. Για να υπάρχει μια κάποια κινητικότητα χρειάζονται το περίφημο γρηγορόσημο.
Η διαφθορά διαπερνά όλες τις βαθμίδες του δημόσιου τομέα και αν κάποιος συλληφθεί κλέπτων οπώρας αντιμετωπίζεται από το διαβρωμένο σύστημα με υπέρμετρη επιείκεια. Ως γνωστόν κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει.
Όλοι έχουμε μιλήσει με κάποιο αλλοδαπό που ήρθε με τουριστική βίζα για να εργασθεί στην Ελλάδα. Γι όλοι έχουμε ακούσει για την ταρίφα των 3.000 ευρώ που πληρώθηκαν αυτές οι βίζες.
Για να φύγουμε από τους έξω επίορκους και να περάσουμε στους εντός των τειχών. Στις πολεοδομίες ταρίφα για κάθε διαδικασία αδειοδότησης.
Ανάλογη και η σχέση στις εφορίες. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς. Τον υπουργό εν ενεργεία που σε χορό κλαδικού σωματείου είπε να πέσουν οι ταρίφες.
Ο πολίτης σε αυτή τη χώρα που πάει με το σταυρό στο χέρι είναι περίπου διωκόμενος. Αντίθετα οι έχοντες άκρες την βγάζουν καθαρή. Με το χρήμα και τις διασυνδέσεις που διαθέτουν αλλάζουν ακόμη και νόμους.
Βεβαίως σε αυτό τον τόπο που λείπουν οι γάτες δηλ. απουσιάζει παντελώς το κράτος δικαίου, χορεύουν τα ποντίκια, δηλ. τα τρωκτικά που έχωσαν το χέρι τους βαθιά στην τσέπη των δημόσιων ταμείων με αποτέλεσμα την υπερχρέωση και την υπογραφή του Μνημονίου με την οποία εκχωρήθηκε σημαντικό μέρος της εθνικής ανεξαρτησίας σε διεθνείς οργανισμούς.
Παρά τα όσα κατά καιρούς μας λένε το κτηματολόγιο είναι ακόμη στα πρώτα του βήματα εν έτει 2010, αφού πέρασε από ιστορίες με άγρια θηρία που είχαν σαν αποτέλεσμα ένα τσουχτερό πρόστιμο για τη χώρα μας από την Ε.Ε.
Το δασολόγιο και οι χρήσεις γης είναι ακόμη μια θολή υπόθεση και οι φωτιές που ανάβουν κάθε καλοκαίρι φτιάχνουν νέους οικισμούς από το πουθενά παρά τις μεγαλόστομες δηλώσεις ότι η καμένη γη θα γίνει και πάλι δάσος. Οι αετονύχηδες τα καταφέρνουν πάντα σε αυτό το παραλυμένο κράτος. Πολλοί λένε ότι δεν φταίνε οι πολιτικοί, φταίμε κι εμείς οι πολίτες που ζητάμε να νομιμοποιήσουμε την κάθε λογής παρανομία.
Όμως ποιο όφειλαν να φτιάξουν νόμους καθαρούς και ξάστερους; Ποιοι ευθύνονται για την πολυνομία που επιτρέπει να ερμηνεύονται κατά βούληση οι νόμοι; Ποιοι ευθύνονται για την απουσία της αξιοκρατίας στο δημόσιο τομέα; Ποιοι ευθύνονται για την ατιμωρησία των επιόρκων δημοσίων λειτουργών; Ποιοι άφησαν την Τοπική Αυτοδιοίκηση να ξοδεύει χωρίς κανένα έλεγχο; Ποιοι έφτιαξαν άπειρους Οργανισμούς του δημοσίου που προσλαμβάνουν και ξοδεύουν ανεξέλεγκτα;
Μήπως οι πολίτες έφτιαξαν αυτό το κράτος-τέρας που δεν γνωρίζει πόσους και πως μισθοδοτεί; Δεν γνωρίζει ποια και πόσα επιδόματα παίρνουν. Για να μην πούμε για τις άπειρες σχεδόν εικοσαμελείς επιτροπές που στήνονται με μοναδικό σκοπό να πολλαπλασιάσουν τις αμοιβές των φίλων στο δημόσιο.
Αυτό το χάος δεν αντιμετωπίζεται με ασπιρίνες. Θέλει δραστικά μέτρα για να αλλάξει από την κορυφή έως τα νύχια. Και το ερώτημα είναι αν μπορεί και ποιος μπορεί να παίξει τον ρόλο του κακού που σημαίνει στην πράξη όλα από την αρχή, προκειμένου να ωφεληθεί τελικά το σύνολο της κοινωνίας.

Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι(Β17)

Όταν κάποιος είναι καταχρεωμένος και δεν μπορεί να βάλει σε μια τάξη τα του οίκου του, φυσικό επακόλουθο είναι να έχει την αντίστοιχη αδυναμία να νοικοκυρέψει την μικρή ή μεγάλη επιχείρηση που διατηρεί.
Αυτή η αδυναμία δεν μπορεί να ισχύει στο σπίτι του και να μην ισχύει στην επιχείρηση του.
Όταν λοιπόν τα δύο μεγάλα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα, από το 1974 μέχρι σήμερα, είναι καταχρεωμένα και έχουν προεξοφλήσει κρατικές επιχορηγήσεις μέχρι και το 2015, πως θα μπορούσαν να έχουν συμπεριφορά νοικοκύρη στα δημόσια οικονομικά; Με αυτό και μόνο το στοιχείο μπορεί κανείς αβίαστα να συμπεράνει το πώς και το γιατί της σημερινής οικονομικής τραγωδίας που βιώνει η χώρα.
Όταν επίσης δει κανείς, ότι τα χοντρά ποσά 96,8 εκατομμύρια ευρώ και 105 εκατομμύρια ευρώ των δανείων ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. στο σύνολο των 231,8 εκατομμυρίων που δανείστηκαν τα δύο μεγάλα κόμματα τα πήραν από την Αγροτική καταλαβαίνει επίσης κάποιος το πώς τα πήραν μια και η τράπεζα αυτή είναι κρατική.
Με απλά λόγια Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει και φυσικά διακομματική συναίνεση με τη λογική το ένα χέρι νίβει τα άλλο και τα δυο το πρόσωπο.
Βεβαίως δάνεια έχουν πάρει και άλλα κόμματα, ανάλογα με το κοινοβουλευτικό τους μέγεθος πλην του ΛΑΟΣ.
Και να σκεφθεί κανείς ότι οι επιχορηγήσεις των ελληνικών κομμάτων είναι τέσσερεις φορές επάνω σε απόλυτους αριθμούς από αυτές που χορηγούνται στα Αγγλικά κόμματα που απευθύνονται σε εξαπλάσιο ακροατήριο.
Επικαλούνται τις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις ως πρόσχημα για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Πάντως η μόνη πρόωρη αφορούσε τις βουλευτικές εκλογές του 2009 και καμία άλλη που τέλος πάντων από μόνη της δεν δικαιολογεί την απίστευτή κομματική κακοδιαχείριση.
Βάζουν και στην συζήτηση την διαφάνεια που προκύπτει από τις κρατικές επιχορηγήσεις. Για πια διαφάνεια μιλάνε όταν δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν για τα χρήματα που εισπράττουν από τις κρατικές επιχορηγήσεις;
Αλλά και το μαύρο χρήμα που δεν έπαψε να ρέει όπως είδαμε από όσα είδαν το φως της δημοσιότητας στην υπόθεση Siemens, δείχνει ότι ορισμένα κόμματα παρά τις επιχορηγήσεις κρατούν πάντα ανοιχτές τις πόρτες τους στους προμηθευτές του δημοσίου.
Το γεγονός ότι δεν εισπράττουν τα περισσότερα κόμματα ούτε καν συνδρομές από τα μέλη δείχνει το πόσο τα πιστεύουν ακόμη και οι στρατευμένοι σε αυτά μια και δεν καταβάλουν ούτε τα ελάχιστα που απαιτούνται για την συντήρηση των γραφείων των τοπικών οργανώσεων. Όλοι οι κομματικοί θέλουν να πάρουν και όχι να δώσουν.
Μισθοδοτούν επίσης τα μεγάλα κόμματα άπειρα κομματικά στελέχη, που πληρώνονται από τον κρατικό κορβανά, κατά το πρότυπο των αριστερών κομμάτων, έχοντας μετατρέψει σε μικρογραφίες του γραφειοκρατικού και αναποτελεσματικού κράτους, το κάθε κόμμα.
Σε αυτό τον χορό της σπατάλης του δημοσίου χρήματος, αν προστεθούν και τα δεκάδες εκατομμύρια που έδιναν στα κόμματα προμηθευτές του δημοσίου υπερτιμολογόντας τα προϊόντα τους, εύκολα μπορεί να δει κανείς την άκρη του τούνελ της διαφθοράς.
Εδώ ταιριάζει αυτό που λέει ο λαός, ότι το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι…

Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι(Β17)

Όταν κάποιος είναι καταχρεωμένος και δεν μπορεί να βάλει σε μια τάξη τα του οίκου του, φυσικό επακόλουθο είναι να έχει την αντίστοιχη αδυναμία να νοικοκυρέψει την μικρή ή μεγάλη επιχείρηση που διατηρεί.
Αυτή η αδυναμία δεν μπορεί να ισχύει στο σπίτι του και να μην ισχύει στην επιχείρηση του.
Όταν λοιπόν τα δύο μεγάλα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα, από το 1974 μέχρι σήμερα, είναι καταχρεωμένα και έχουν προεξοφλήσει κρατικές επιχορηγήσεις μέχρι και το 2015, πως θα μπορούσαν να έχουν συμπεριφορά νοικοκύρη στα δημόσια οικονομικά; Με αυτό και μόνο το στοιχείο μπορεί κανείς αβίαστα να συμπεράνει το πώς και το γιατί της σημερινής οικονομικής τραγωδίας που βιώνει η χώρα.
Όταν επίσης δει κανείς, ότι τα χοντρά ποσά 96,8 εκατομμύρια ευρώ και 105 εκατομμύρια ευρώ των δανείων ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. στο σύνολο των 231,8 εκατομμυρίων που δανείστηκαν τα δύο μεγάλα κόμματα τα πήραν από την Αγροτική καταλαβαίνει επίσης κάποιος το πώς τα πήραν μια και η τράπεζα αυτή είναι κρατική.
Με απλά λόγια Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει και φυσικά διακομματική συναίνεση με τη λογική το ένα χέρι νίβει τα άλλο και τα δυο το πρόσωπο.
Βεβαίως δάνεια έχουν πάρει και άλλα κόμματα, ανάλογα με το κοινοβουλευτικό τους μέγεθος πλην του ΛΑΟΣ.
Και να σκεφθεί κανείς ότι οι επιχορηγήσεις των ελληνικών κομμάτων είναι τέσσερεις φορές επάνω σε απόλυτους αριθμούς από αυτές που χορηγούνται στα Αγγλικά κόμματα που απευθύνονται σε εξαπλάσιο ακροατήριο.
Επικαλούνται τις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις ως πρόσχημα για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Πάντως η μόνη πρόωρη αφορούσε τις βουλευτικές εκλογές του 2009 και καμία άλλη που τέλος πάντων από μόνη της δεν δικαιολογεί την απίστευτή κομματική κακοδιαχείριση.
Βάζουν και στην συζήτηση την διαφάνεια που προκύπτει από τις κρατικές επιχορηγήσεις. Για πια διαφάνεια μιλάνε όταν δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν για τα χρήματα που εισπράττουν από τις κρατικές επιχορηγήσεις;
Αλλά και το μαύρο χρήμα που δεν έπαψε να ρέει όπως είδαμε από όσα είδαν το φως της δημοσιότητας στην υπόθεση Siemens, δείχνει ότι ορισμένα κόμματα παρά τις επιχορηγήσεις κρατούν πάντα ανοιχτές τις πόρτες τους στους προμηθευτές του δημοσίου.
Το γεγονός ότι δεν εισπράττουν τα περισσότερα κόμματα ούτε καν συνδρομές από τα μέλη δείχνει το πόσο τα πιστεύουν ακόμη και οι στρατευμένοι σε αυτά μια και δεν καταβάλουν ούτε τα ελάχιστα που απαιτούνται για την συντήρηση των γραφείων των τοπικών οργανώσεων. Όλοι οι κομματικοί θέλουν να πάρουν και όχι να δώσουν.
Μισθοδοτούν επίσης τα μεγάλα κόμματα άπειρα κομματικά στελέχη, που πληρώνονται από τον κρατικό κορβανά, κατά το πρότυπο των αριστερών κομμάτων, έχοντας μετατρέψει σε μικρογραφίες του γραφειοκρατικού και αναποτελεσματικού κράτους, το κάθε κόμμα.
Σε αυτό τον χορό της σπατάλης του δημοσίου χρήματος, αν προστεθούν και τα δεκάδες εκατομμύρια που έδιναν στα κόμματα προμηθευτές του δημοσίου υπερτιμολογόντας τα προϊόντα τους, εύκολα μπορεί να δει κανείς την άκρη του τούνελ της διαφθοράς.
Εδώ ταιριάζει αυτό που λέει ο λαός, ότι το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι…