Είναι θέμα ψυχιάτρου...

Το θέμα δεν είναι οικονομικό ούτε πολιτικό είναι καθαρά ιατρικό. Είναι θέμα ενός ψυχιάτρου που πρέπει να εξετάσει το ναπολεόντειο σύνδρομο σε συνδυασμό με φαντασιώσεις που προσομοιάζουν με ιστορικές καρικατούρες όπως ο Τσαουσέσκου, ο Σαντάμ Χουσεΐν και ο Καντάφι. Φαίνεται ότι τα μέλη των πολιτικών οικογενειών που θεωρούν τη χώρα περίπου ιδιοκτησία τους, δεν ανέχονται αμφισβήτηση από κανέναν. Πιστεύουν ότι η εξουσία τους είναι θεόπεμπτη και γι αυτό συνδιαλέγονται μόνο με τον εαυτό τους…
Βεβαίως δείχνουν να αγνοούν την τύχη των ανωτέρω φίλων τους. Αδιαφορούν για το λαϊκό αίσθημα και απεχθάνονται τους πολίτες, που τους θεωρούν υπηκόους της δυναστείας τους. Οι οικογένειες αυτές που κατακάθονται στον σβέρκο ενός λαού πιστεύουν ότι η εξουσία πρέπει να διαμοιράζεται ανάμεσά τους, εμποδίζοντας κάθε τρίτο και ανεπιθύμητο πρόσωπο να υπεισέλθει στο άβατο του ιερατείου της νομενκλατούρας…
Για την οικογενειοκρατία κάθε τρίτο πρόσωπο είναι εχθρός. Εναλλάσσονται στην εξουσία και καλύπτουν ο ένας τον άλλο σε κάθε παραστράτημά του. Γι αυτό και δεν παραπέμπουν στη δικαιοσύνη κανένα μέλος της κλειστής αυτής ομάδας εξουσίας, που έβαλε βαθειά το δάκτυλό του στο μέλι, γιατί ισχύει το γνωστό, ότι κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει…
Με αυτή την έννοια ανενόχλητοι οδήγησαν την χώρα τους στο χείλος της καταστροφής, αποκρύπτοντας επιμελώς τα στοιχεία εκείνα που έδειχναν το μέγεθος της κατρακύλας…
Ο συνδυασμός του ψυχικά ανισσόροπου, τζογαδόρου και ανεπαρκούς τύπου, που έχει πρότυπο «προσωπικότητες» που προσομοιάζουν με τον Καντάφι, είναι ότι χειρότερο μπορεί να διανοηθεί ένας σώφρων άνθρωπος. Αν όλα αυτά αφορούν ένα πρόσωπο ολίγον ενδιαφέρει. Αν αφορούν έναν ολόκληρο λαό, τότε έχουμε να κάνουμε με μια αληθινή και όχι εικονική τραγωδία…

Πολιτική αγυρτεία...

Ακούγοντας κανείς την κενή περιεχομένου επιχειρηματολογία των ανθρώπων της εξουσίας υπέρ του δημοψηφίσματος που τους κάνει να αγνοούν ακόμη και τις επιταγές του Συντάγματος, είναι να απορεί κανείς πως και με πιο τρόπο βρέθηκαν όλοι αυτοί στο ελληνικό κοινοβούλιο. Εδώ εντοπίζεται η ευθύνη όλων μας που με την ψήφο μας τους στείλαμε στο κοινοβούλιο. Θα πει κανείς μας είπαν ψέματα λέγοντας λεφτά υπάρχουν…
Αυτό και μόνο άραγε μας παρέσυρε για να τους ψηφίσουμε ή το γεγονός ότι πολλοί από εμάς «εξυπηρετηθήκαμε» ή ελπίζαμε να «εξυπηρετηθούμε» με την ικανοποίηση κάποιου αιτήματός μας που στα καθ ημάς ονομάζεται ρουσφέτι. Γιατί το πελατειακό κράτος που έστησαν λειτουργούσε με αυτό το κόλπο. Σε εξυπηρετούσα με το ρουσφέτι, που ήταν από διορισμός στο δημόσιο, μέχρι τακτοποίηση κάποιας παρανομίας, μικρή ή μεγάλη δεν έχει σημασία, κι εσύ μου έδινες την ψήφο σου…
Αυτή η ενοχική σχέση που αναπτύχθηκε εδώ και δεκαετίες, έφτιαξε ένα κομματικό κράτος, αναποτελεσματικό, ανοιχτό στους «ημετέρους» και κλειστό για τους υπόλοιπους πολίτες που ήταν ξένοι στην ίδια τους τη χώρα. Κράτος που λειτουργούσε με το ρεγάλο, κοινώς το λάδωμα, κράτος που λειτουργούσε με δανεικά. Έδινε αφειδώς επιδοτήσεις κατασπαταλώντας κοινοτικούς πόρους, που δόθηκαν για ανάπτυξη, σε δικαιούμενους και μη, απονεύρωσε την περιφέρεια, και έσπρωχνε τους πολίτες στην Αθήνα για να παρέχουν υπηρεσίες. Το πελατειακό πολιτικό σύστημα αποβιομηχάνισε τη χώρα και την άφησε γυμνή, βορά στις αδηφάγες αγορές…
ΟΙ υπεύθυνοι αυτής της τραγωδίας, αναζητούν τώρα πανικόβλητοι τρόπους διαφυγής και υπεκφυγής των τεράστιων ευθυνών τους. Ο Γ. Παπανδρέου χθες το βράδυ μιλώντας στους υπουργούς του, αναφέρθηκε σε δέσμη οικονομικών και μιντιακών συμφερόντων που τον πετροβολούν, ενώ παράλληλα το περιβάλλον του επιχειρεί να στήσει σκηνικό καταγγελιών για κάποιους βουλευτές που ύψωσαν το ανάστημα τους για δήθεν αποστασία τύπου 1965. Το δυστύχημα είναι ότι μόνο γυναίκες για την ώρα ύψωσαν το ανάστημά τους…
Ο Γ. Παπανδρέου αποδείχθηκε ο μοιραίος άνθρωπος αυτής της χώρας. Η ανεπάρκεια του τον κάνει να φαντασιώνεται ανύπαρκτους εχθρούς εντός και εκτός των τειχών, να καταφεύγει σε τυχοδιωκτικές μεθόδους και εκβιασμούς της κοινωνίας θέτοντας ερωτήματα του τύπου δανειακή σύμβαση ή δραχμή που σε αγοραίο λεξιλόγιο μεταφράζονται ως πολιτική αγυρτεία…

Επικίνδυνος...

Ο άνθρωπος δεν παίζεται. Τι επινόησε για να εγκλωβίσει έναν ολόκληρο λαό. Το δημοψήφισμα… Με το εκβιαστικό δίλημμα ή ψηφίζεται τη νέα δανειακή σύμβαση και ότι συνεπάγεται, ή γυρίζουμε στη δραχμή…
Είναι δυνατόν! Όταν η πρώτη δανειακή σύμβαση κατατέθηκε αλλά δεν ψηφίστηκε ποτέ από το ελληνικό Κοινοβούλιο να έρχεται η νέα δανειακή σύμβαση για επικύρωση με δημοψήφισμα! Το δημοσκοπικό 15%, ναι το 15%, κύριε Παπούλια να θέλει σώνει και καλά με νύχια και με δόντια να κρατηθεί στις καρέκλες του και προκειμένου να το πετύχει να καταφεύγει σε φτηνούς εκβιασμούς; Θα το ανεχθείτε Κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας; Όταν όλα τα κόμματα λένε όχι και ζητούν εκλογές; Θα πάτε κόντρα στο λαϊκό αίσθημα;
Κι εσείς κυβερνητικοί βουλευτές θα σηκώσετε το βάρος αυτού του εκβιαστικού διλήμματος, θα ταυτισθείτε με τις μεθόδους του υποκόσμου για να μην χάσετε το βουλευτιλίκι σας; Ο άνθρωπος θυσιάζει τη χώρα για τον πρωθυπουργικό του θώκο. Είναι ανεκδιήγητος. Εξαπάτησε αιφνιδιάζοντας ακόμη και τους ευρωπαίους φίλους του. Έχει τη λογική του φίλου του Καντάφι…Δεν τον ενδιαφέρει αν θα καταστραφεί η χώρα, αρκεί να παραμείνει στην εξουσία…Μοιάζει με κακομαθημένο παιδί που δεν ανέχεται να μοιραστεί το παιχνιδάκι του. Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση το παιχνιδάκι είναι η ίδια η Ελλάδα και η τύχη της… Το αύριο της…
Τώρα πρέπει να ξεσηκωθεί όλη η Ελλάδα… Να ξεκουμπιστεί και να φύγει εδώ και τώρα… Το ΟΧΙ στα εκβιαστικά διλήμματα, το ΟΧΙ στην πολιτική απάτη είναι δεδομένα…Το όχι αφορά την κυβέρνηση και όχι το ευρώ και την Ευρώπη… Όλες αυτές οι τυχοδιωκτικές ενέργειες τον καθιστούν άκρως επικίνδυνο…

Εγκληματικες πράξεις και παραλήψεις μιας δεκαετίας

Αν δει κανείς πίσω του μια δεκαετία θα διαπιστώσει μια σειρά εγκληματικών λαθών μας οδήγησαν στη σημερινή τραγική κατάσταση. Δεν είναι μόνο τα πλαστά στοιχειά με τα οποία ενταχθήκαμε στο ευρώ, είναι και οι διορθωτικές κινήσεις που δεν έγιναν, μετά την είσοδό μας στην ευρωζώνη, για να επουλώσουν τις ανοιχτές πληγές της οικονομίας…
Ακολούθησε η κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος στους Ολυμπιακούς Αγώνες, που όλα έγιναν με απευθείας αναθέσεις, χωρίς σχέδιο και προγραμματισμό με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καμιά αξιοποίηση των εγκαταστάσεων την επόμενη μέρα. Ακόμη δεν μας είπαν πόσα δις στοίχησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004.Δεκαπέντε,είκοσι,εικοσιπέντε ή τριάντα δις; Κράτος σπάταλο, κράτος ξέφραγο αμπέλι…
Στη συνέχεια είχαμε το πάρτι αυξήσεων και προσλήψεων στο δημόσιο που ανέβασε το χρέος κατά 100 δις και το έλλειμμα του 2009 στα 24 δις. Αριθμοί ασύλληπτοι για τα μεγέθη της ελληνικής οικονομίας. Κανείς άφρων δεν σκέφθηκε ότι θα έρθει η ώρα που ο ελληνικός λαός θα κληθεί να πληρώσει το λογαριασμό; Φαίνεται ότι το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, που το ενδιαφέρον του είχε στενό ορίζοντα, έβλεπε μόνο τα εφήμερα, την επανεκλογή προσώπων δηλαδή, και όχι την επόμενη μέρα…
Ήρθε τέλος και η διετία που διανύουμε να αποτελειώσει ότι είχε μείνει όρθιο. Το ένα λάθος μετά το άλλο. Την ώρα που μας έλεγαν λεφτά υπάρχουν μιλούσαν με το ΔΝΤ. Την ώρα που εξήγγειλαν παροχές γνώριζαν ότι δεν υπάρχουν τέτοιες δυνατότητες. Την ώρα που μας δάνειζαν οι αγορές με χαμηλό επιτόκιο λέγαμε όχι, και δεν καταδεχθήκαμε ούτε καν να συζητήσουμε με άλλες χώρες που μας έδιναν χρήματα…
Δεν πήραν στην ώρα τους κανένα μέτρο με αποτέλεσμα την επόμενη μέρα να χρειάζονται πολύ περισσότερα…Υπογράφαμε μνημόνια και μεσοπρόθεσμα εν γνώσει μας ότι δεν θα τηρήσουμε τα υπεσχημένα. Γίναμε περίγελοι και αναξιόπιστοι διεθνώς…
Αποτέλεσμα να μας λέει ο γερμανός κ. Σόιμπλε ότι ήδη παραδώσαμε μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας, και να μας χρησιμοποιεί ως κακό παράδειγμα στους ιταλούς λέγοντας, προσέξτε μην καταντήσετε σαν την Ελλάδα. Αλήθεια οι τριακόσιοι όταν ακούνε αυτά τα λόγια τι αισθάνονται; Απλώς σκέφτονται ότι: Εγώ καλά στρογγυλοκάθομαι στο βουλευτικό μου έδρανο;

Αιδώς Αργείοι...

Η φετινή 71η επέτειος του ελληνικού ΟΧΙ στην επέλαση του άξονα προς την πατρίδα μας στιγματίστηκε από το κύμα της οργής και της αγανάκτησης που κατέκλυσε τους χώρους των παρελάσεων στις ελληνικές πόλεις…
Η αντίδραση της κυβέρνησης, αλλά και ορισμένων άλλων κομμάτων δείχνει τον πανικό του πολιτικού συστήματος στις μαζικές αντιδράσεις που επ ουδενί δεν μπορούν να καταχωρηθούν σε ένα ή δύο αριστερά κόμματα. Βεβαίως η ιστορική μνήμη που διατηρείται μέσω μιας εκδήλωσης που κατά τόπους ενεργοποιεί τη μαθητιώσα νεολαία είναι και χρήσιμη και διδακτική…
Από την άλλη πλευρά οι εκπρόσωποι του πολιτικού κόσμου, που δεν αναγνωρίζονται πλέον από τους πολίτες ,μια και θεωρούνται επίορκοι, δεν είχαν την νομιμοποίηση να ανέβουν στις εξέδρες και να εμφανιστούν ως οι ηγέτες μιας χώρας τους οποίους δεν αναγνωρίζουν πλέον οι πολίτες…
Θα πουν βεβαίως κάποιοι ότι τους εκλέξαμε εμείς για να μας κυβερνήσουν για τέσσερα χρόνια. Η απάντηση είναι πολύ απλή. Μας είπαν ότι λεφτά υπάρχουν, μας εγγυήθηκαν συντάξεις και μισθούς, μας υποσχέθηκαν ότι δεν θα βάλουν νέους φόρους…
Μας κορόιδεψαν και έκαναν τα ακριβώς αντίθετα. Και όχι μόνο αυτό οδήγησαν τη χώρα σε μια ιδιότυπη κατοχή. Με πιο δικαίωμα, με πια νομιμοποίηση. Με πια εντολή από τον κυρίαρχο ελληνικό λαό παρέδωσαν τα κυριαρχικά του δικαιώματα σε τρίτους. Στις δημοκρατίες έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για να καθορίζει τις τύχες του τον έχει ο ελληνικός λαός…
Δεν προκαλεί παρά θλίψη η απουσία παρελάσεων μια μέρα σαν κι αυτή. Όμως τα γεγονότα που συνέβησαν τα δύο τελευταία χρόνια στη χώρα μας ξεπερνούν κάθε όριο φαντασίας. Η κατρακύλα δεν έχει σταματημό. Η πολίτες βλέπουν να χάνεται το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Και οι «άρχοντες» νόμισαν ότι θα παρακολουθούσαν την παρέλαση με την άνεσή τους, χωρίς να υπάρξουν αντιδράσεις από τους αγανακτισμένους πολίτες…
Θα έλεγε κανείς αιδώς Αργείοι…

Λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο...

Η συμφωνία για το κούρεμα του χρέους κατά 50% δημιουργεί εύλογα ερωτήματα σε κάθε σκεπτόμενο πολίτη αυτής της χώρας. Τι να σημαίνει άραγε: Σωθήκαμε ή μπήκαμε πιο βαθειά στο βούρκο; Γιατί να πιστέψουμε την κυβερνητική θριαμβολογία που μίλησε για λύση του προβλήματος του ιστορικού χρέους; Αυτό το επικοινωνιακό τέχνασμα το είχαμε ήδη προαναγγείλει στο προχθεσινό μας σχόλιο…
Όταν υπέγραψαν το Μνημόνιο τα ίδια μας είπαν. Οι ίδιες υποσχέσεις δόθηκαν και στο Μεσοπρόθεσμο που ακολούθησε. Αλλά και η συμφωνία της 21ης Ιουλίου χαιρετίστηκε ως η οριστική λύση. Σήμερα με δηλώσεις και διαγγέλματα μας είπαν ότι αυτή η συμφωνία θα μας οδηγήσει όχι στον παράδεισο, αλλά σε μια οδυνηρή δεκαετία στο τέλος της οποίας το ποσοστό επί του ΑΕΠ θα φτάσει στο 120% δηλαδή εκεί που ήταν το 2009…
Το θαύμα θα επισυμβεί στο άδηλο μέλλον. Για την ώρα πάντως δεν γνωρίζουμε τι λένε τα λεγόμενα ψιλά γράμματα της συμφωνίας. Τι σημαίνει για παράδειγμα η εποπτεία. Μέχρι χθες μας έλεγαν ότι δεν υπάρχει τέτοιο θέμα. Σήμερα τα ξημερώματα ακούσαμε τον Γ. Παπανδρέου να υποστηρίζει σθεναρά την εποπτεία και να λέει ότι ο ίδιος την ζήτησε από την Γερμανίδα Καγκελάριο…
Τι να πιστέψει κανείς στα τόσα ψέματα που μας ξεφουρνίζουν. Έχουν πάμπολλες φορές αυτή την διετία αναιρέσει το λόγο τους. Έχουν καταστεί αναξιόπιστοι και περίγελος των πάντων. Οι συνεχείς αποδοκιμασίες που δέχονται σε όποιον δημόσιο χώρο κι αν βρεθούν δεν τους λέει τίποτα. Ονομάζουν παρακρατικούς τους διαμαρτυρόμενους και νομίζουν ότι με τους αφορισμούς τους ξεμπλέκουν. Κούνια που τους κούναγιε…
Το κύμα αγανάκτησης που κατακλύζει σήμερα την κοινωνία και αφορά το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του και το σύστημα της κλεπτοκρατίας , που παραμένει ατιμώρητο, δεν θα εκφυλιστεί όπως κάποιοι νομίζουν και σύντομα θα τους δείξει, στους βολεμένους της εξουσίας, ότι λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο…

Η χαμένη τιμή της κατά τα άλλα ενωμένης Ευρώπης

Ως αθώες περιστερές εμφανίζονται οι ευρωπαίοι σε σχέση με τα ελληνικά χρέη. Στο αμείλικτο ερώτημα, γιατί όλα αυτά τα χρόνια δάνειζαν την Ελλάδα οι ευρωπαϊκές τράπεζες, ενώ έβλεπαν ότι η χώρα μας αντιμετωπίζει το φάσμα της αδυναμίας εξυπηρέτησης του χρέους της, δεν ακούσαμε καμιά πειστική απάντηση…
Για όλα φταίει ο δανειζόμενος μας είπαν και άρχισαν να μας πετροβολούν. Έτσι μας φόρεσαν όλες τις ευθύνες και … ξέχασαν ότι η ελληνική σπατάλη τους βοήθησε το 2008 και το 2009 να κρατήσουν ζωντανές τις γραμμές παραγωγής τους στην αυτοκινητοβιομηχανία και τις άλλες μονάδες τους…
Δεν μας είπαν γιατί δανειοδοτούσαν το δήμο της Κάτω Αγουλινίτσας χωρίς να βλέπουν την εμφανή αδυναμία του να αποπληρώσει το χρέος του αρκούμενη στην εγγύηση του δημοσίου που το κομματικό κράτος παρείχε αφειδώς…
Οι ευθύνη του δανειστή στην προκειμένη περίπτωση κατά τους ευρωπαίους εταίρους μας είναι άραγε ανύπαρκτη; Αυτή η υποκριτική τακτική των ευρωπαίων εταίρων μας δείχνει πόσο επιπόλαια λειτουργεί το όλο σύστημα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος…
Όλα αυτά γράφονται για να δούμε και από μια διαφορετική σκοπιά τα όσα διαδραματίζονται αυτή τη δραματική νύχτα για την Ελλάδα την ώρα που το δίδυμο Μέρκελ – Σαρκοζί μιλούν για εμάς χωρίς εμάς, με τους διεθνείς τοκογλύφους, για το γνωστό κούρεμα, το ύψος του, τα μετρητά, τα νέα ομόλογα και τις εγγυήσεις που θα δοθούν από τους ευρωπαίους για το υπόλοιπο του δανείου…
Αυτή είναι η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και βεβαίως η προσέγγιση του επιπέδου της διαβίωσης όλων των λαών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που υποτίθεται ότι ήταν οι πυλώνες της κατά τα άλλα ενωμένης Ευρώπης. Τώρα ζούμε την Ευρώπη των αρπακτικών, των τραπεζιτών και όσων βγάζουν χρήματα από το laptop τους παράγοντας μηδέν προϊόντα και υπηρεσίες…