Από αφαιμάξεις πάμε καλά, όχι όμως και από εκσυγχρονισμό

Θέμα και μάλιστα σοβαρό δημιουργήθηκε ανάμεσα στους ελεγκτές κυβερνήτες της τρόικας και τους υπουργούς της κυβέρνησης, που υλοποιούν τις εντολές των πρώτων. Αφορμή τα 555 εκατομμύρια ευρώ, που εντάχθηκαν στον προϋπολογισμό του 2013 και αφορούσαν εισπράξεις από κρατικές ενισχύσεις, που έλαβαν οι τράπεζες το 2008. 

Με παρέμβαση της τρόικας, ζητήθηκε άκουσον-άκουσον να μην πληρωθεί στο κράτος το ποσό αυτό και να καλυφθεί από αναδρομική κατάργηση των δώρων, ή από μια νέα έκτακτη εισφορά. Από την άλλη πλευρά, οι τράπεζες υποστήριξαν ότι το ποσό αυτό, αν τελικά το επιβαρυνθούν, θα το περάσουν στο συναλλασσόμενο κοινό, μέσω των τραπεζικών συναλλαγών. 

Δηλαδή και στη μια και στην άλλη περίπτωση, τα σπασμένα θα τα πληρώσουν οι πολίτες. Όλα αυτά την ώρα που βρίσκεται σε εκκρεμότητα η ανακεφαλαιοποίηση και ότι αυτή συνεπάγεται, μια και είναι απορίας άξιο, αν θα περιέλθουν οι τράπεζες υπό τον έλεγχο του κράτους. Και είναι απορίας άξιο, με αφορμή την πρόσφατη υπόθεση Καρούζου, αν θα ελέγξουν επίσης τα θαλασσοδάνεια που έδωσαν οι τραπεζίτες, χωρίς να έχουν καμιά εγγύηση για την αποπληρωμή τους.

Σε ότι αφορά τις περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα, που θα φθάσουν το 2013 τα 7,8 δις, η κυβέρνηση τα πηγαίνει περίφημα. Δεν συμβαίνει το ίδιο όμως με τον περιορισμό του σπάταλου γραφειοκρατικού και εν πολλοίς διεφθαρμένου κρατικού μηχανισμού. Σε αυτόν τον τομέα τα πράγματα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Τρανό παράδειγμα η υπόθεση της ενημέρωσης για τον θάνατο κάποιου ανθρώπου. 

Μια αδυναμία που είχε σαν αποτέλεσμα να εξακολουθούν να παίρνουν σύνταξη, όπως αποδείχθηκε, από την πρόσφατη απογραφή χιλιάδες πεθαμένοι. Ο υπουργός Εργασίας αντί να ενεργοποιήσει  υπουργική απόφαση, που εκκρεμεί εδώ και μια δεκαετία, προς υλοποίηση του σχετικού νόμου, για την άμεση ενημέρωση των ασφαλιστικών Ταμείων από τα ληξιαρχεία, προτίμησε να φτιάξει το πρόγραμμα «Αριάδνη», που οδηγεί τους πολίτες στο λαβύρινθο των συμβολαιογράφων, με το αζημίωτο φυσικά. Και σαν να μην έφθανε αυτό, θα περνούν την ίδια διαδικασία και ταλαιπωρία κατά προέκταση και όσοι παντρεύονται ή χωρίζουν. Κάποιοι υποστηρίζουν  ότι αυτό γίνεται προκειμένου να ενισχυθούν τα εισοδήματα των συμβολαιογράφων, εν όψει του ανοίγματος του επαγγέλματος τους.

Και να ήτανε μόνο αυτό. Αντί να φροντίσουν για τη μείωση της τιμής των βασικών αγαθών, που θα έπρεπε να είχαν ακολουθήσει τις δραματικές μειώσεις μισθών και συντάξεων, νομοθετούν και επιτρέπουν την κατανάλωση ληγμένων προϊόντων. Στη ζωή μας τώρα βάζουν μια νέα λέξη, τα ευαλλοίωτα. Ίσως θέλουν να περιορίσουν έτσι τα προϊόντα, που σήμερα καταναλώνουν από τα σκουπίδια πολλοί συμπατριώτες μας, πασάροντας τα στα ράφια των Super Market με μειωμένες τιμές. Τώρα θα πει κανείς, γιατί οι ληγμένοι μας προτείνουν να  καταναλώνουμε ληγμένα. 

Ίσως γιατί θέλουν να του μοιάσουμε. Ήδη οι έμποροι τροφίμων για να σοβαρευτούμε, όταν έχουν αδιάθετα προϊόντα, που πλησιάζουν στη λήξη τους, τα διαθέτουν ήδη σε χαμηλότερες τιμές στα ράφια τους. Δεν περίμεναν να νομοθετήσουν οι «σοφοί» τα αυτονόητα.

Στα τρελά που προωθούν σε βάρος των πολιτών είναι και αυτό της φορολόγησης των οικοπέδων και αγροτεμαχίων, που όπως είναι γνωστό ουδέν αποδίδουν στους κατόχους τους. Έτσι απλά θα αναγκάσουν τους πολίτες να πουλήσουν μπιτ παρά τη γη τους. Στην κατοχή τα πουλούσαν για ένα ντενεκέ λάδι, τώρα θα τα δώσουν όσο-όσο προκειμένου να γλυτώσουν την φορολογία. Όλα αυτά για να καλυφθούν οι αδηφάγες ανάγκες του δημοσίου.

Κάτι ανάλογο έκαναν με το πετρέλαιο θέρμανσης. Επειδή δεν μπορούσαν να συλλάβουν το κοντραμπάντο και τις μεταγγίσεις του πετρελαίου θέρμανσης σε κίνησης, αποφάσισαν να ανεβάσουν σε δυσθεώρητα ύψη την τιμή του πετρελαίου θέρμανσης, με αποτέλεσμα να μας γυρίσουν φέτος 70 χρόνια πίσω, στο χειμώνα  του 1942. Όσο για τα επιδόματα θέρμανσης, αυτά θα δοθούν με το σταγονόμετρο και με διαδικασίες, που δοξάζουν το κράτος της γραφειοκρατίας και της παρακμής και όχι της προόδου.

Και τέλος στη χώρα του 1.261.000 ανέργων, που αποτελούν το 25,1% του πληθυσμού, ήρθαν οι ανεγκέφαλοι τροϊκανοί να μας πουν να εκκενώσουμε τα 40 νησιά, που έχουν πληθυσμό κάτω των 150 κατοίκων και ότι αυτό σημαίνει για την χάραξη της ΑΟΖ, με το αιτιολογικό, ότι στοιχίζουν πολύ στο κράτος οι επιδοτήσεις των ακτοπλοϊκών γραμμών για την σύνδεσή τους  με τον Πειραιά ή άλλα νησιά.

Όλα αυτά δείχνουν την πλήρη ανικανότητα των διοικούντων, να δώσουν απλές πρακτικές και λειτουργικές λύσεις, στα προβλήματα και ταυτόχρονα να κλείσουν τις στρόφιγγες των διαρροών, που έχουν δύο παίκτες. Τους έξω που επωφελούνται και τους μέσα που τις προωθούν, πάντα με το αζημίωτο…

Τάσος Παπαδόπουλος

Στην περιδίνηση ενός φαύλου κύκλου

Έχουμε άραγε όλοι αναρωτηθεί, πόσο ανεξάρτητη είναι μια χώρα που ο προϋπολογισμός της, ο νόμος των νόμων ενός κράτους, πριν φτάσει στο Κοινοβούλιο, για να εγκριθεί από το σώμα των αντιπροσώπων του Έθνους, θα πρέπει νωρίτερα να εγκριθεί από μια τριμελή επιτροπή, που  απαρτίζουν, ένας εκπρόσωπος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ένας εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ένας εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας;

Έχουμε επίσης αναρωτηθεί, πόσο δημοκρατική είναι στις μέρες μας η Ευρωπαϊκή Ένωση, όταν αντί να αποφασίζουν συλλογικά τα «27» κράτη-μέλη της ή τα «17» της ευρωζώνης, ισχύει η αρχή του ενός, ή στην προκειμένη περίπτωση της μιας, της γερμανίδας καγκελαρίου Άγκελας Μέρκελ;

Αυτά τα νέα δεδομένα, που δυστυχώς αποδέχονται, με διαφορετικές σκοπιμότητες, τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της ΕΕ, είναι μια οδυνηρή πραγματικότητα, την οποία οφείλουμε να δούμε κατάματα και μέσα από αυτήν, να αντιμετωπίσουμε με ψυχραιμία ως κοινωνία τις βάναυσες «ρυθμίσεις», που πλήττουν δικαίους και αδίκους, οδηγώντας σε απόγνωση καθημερινά, όλο και περισσότερα νοικοκυριά.

Το πρώτο και σημαντικότερο είναι να μην διαρραγεί η κοινωνική συνοχή. Η κοινωνία οφείλει να αντιμετωπίσει ενωμένη την σημερινή δραματική κατάσταση, πριν συμβούν τα χειρότερα και μη αναστρέψιμα. Κι αυτό, γιατί η χώρα μας βρίσκεται  σε μια κρίσιμη στιγμή,  που θυμίσει τις παραμονές της Μικρασιατικής καταστροφής. Οι «σύμμαχοι», μας και τότε έπαιξαν «για το καλό μας», το παιχνίδι τους, με αποτέλεσμα να οδηγήσουν στη σφαγή τους Έλληνες της Ιωνίας και στον ξεριζωμό τους από τις πατρογονικές  εστίες.

Στην Ελλάδα σήμερα υπάρχουν δύο αντιπαρατιθέμενες σχολές σκέψης, σε σχέση με την αντιμετώπιση του προβλήματος επιβίωσης της χώρας και των πολιτών της. Η μία,  αυτή που εκφράζεται από το κυβερνητικό στρατόπεδο, ΝΔ,ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ, που υποστηρίζει ότι πρέπει πάση θυσία να δεχθούμε τις «υποδείξεις» των δανειστών μας, προκειμένου να μείνουμε  στο ευρώ. 

Η δεύτερη που  αυτοχαρακτηρίζεται  «αντιμνημονιακή» και εκφράζεται από όλο το ιδεολογικοπολιτικό  φάσμα, από τη Χρυσή Αυγή και τους Ελεύθερους Έλληνες μέχρι το ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, παρουσιάζει ένα μωσαϊκό  απόψεων, που κινείται ανάμεσα στο μακροπρόθεσμο και το ανέφικτο,  με κοινό χαρακτηριστικό, την ικανοποίηση του ακροατηρίου, αγνοώντας τον περίγυρο και  τους  διεθνείς συσχετισμούς .

Στο κυβερνητικό στρατόπεδο  πιστεύουν ότι τα μέτρα, όσο επώδυνα κι αν είναι, θα μας κρατήσουν, έστω και με αναπνευστήρα στη ζωή και με τη νέα δόση των 31,5 δις, θα ανακεφαλαιοποιήσουν τις τράπεζες και θα πληρώσουν τις οφειλές του δημοσίου, γεγονός που θα κινήσει τη σημερινή νεκρή αγορά. Το θέμα είναι αν οι πολίτες με τις νέες περικοπές  μισθών και των συντάξεων, θα έχουν την δυνατότητα να καταναλώσουν. Το στρεβλό πάντως μοντέλο της «ανάπτυξης» που στηρίζεται στην κατανάλωση με δανεικά οδήγησε τα πράγματα στα σημερινά τους αδιέξοδα. Το ζητούμενο είναι και θα μείνει η πρωτογενής παραγωγή. Πριν από 35 χρόνια η Ελλάδα είχε επάρκεια παραγωγής κρέατος. Σήμερα εισάγει το 80% και πληρώνει πάνω από δυο δις. 

Οι  εισαγωγές αυτές επιβαρύνουν υπέρμετρα το  το ισοζύγιο εισαγωγών- εξαγωγών με αποτέλεσμα η χώρα να χρωστάει μονίμως όλο και περισσότερα.  Συμπέρασμα μόνο η παραγωγή και όχι από μόνη της, η κατανάλωση μπορούν να ανορθώσουν την οικονομία. Η λογική των δανεικών που εκμεταλλεύθηκαν οι τοκογλύφοι, οδήγησε την οικονομία μας στην σημερινή της κατάρρευση.

Η λύση του σημερινού σύνθετου  προβλήματος, που τείνει να γίνει γόρδιος δεσμός έχει δύο παραμέτρους. Η μία αφορά τα έσοδα και η άλλη τα έξοδα. Όσο τα έσοδα δεν αυξάνονται, με την πάταξη της φοροδιαφυγής και την παράλληλη ανάπτυξη, που είναι και παραμένει ζητούμενο, τόσο θα βουλιάζουμε στα ετήσια ελλείμματα που μεγιστοποιούν το χρέος. Από την άλλη πλευρά στον τομέα των εξόδων, ζητούμενο είναι και παραμένει, ένα μικρότερο αποτελεσματικό κράτος, με επιτελικό ρόλο, που θα διευκολύνει και δεν θα εμποδίζει την ανάπτυξη των υγειών  παραγωγικών δυνάμεων.

Μόνο μια νέα αρχή, συντεταγμένη και με συνοχή, μπορεί  να βάλει τέλος στην  οικονομική κατοχή και να δώσει ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο στους πολίτες και ιδιαίτερα στους νέους. 

Σε αυτά τα ζητούμενα μπορούν άραγε να δώσουν  απάντηση οι φοβισμένοι από τη μια και οι λαϊκιστές από την άλλη, που κινούνται μαζί στις αποτυχημένες γραμμές του παρελθόντος, που μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση;

Ερωτήματα που αναζητούν άμεση και δημιουργική απάντηση…

Τάσος Παπαδόπουλος

Το βαρύ φορτίο και οι αντοχές του Α. Σαμαρά

 Είναι προφανές ότι στα χέρια του Α. Σαμαρά και των συν αυτώ, βρίσκεται η τελευταία ευκαιρία διαχείρισης μιας πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης που προηγούμενο της δεν έχει ζήσει η χώρα εδώ και πολλές δεκαετίες. Μια κρίση που στο πρώτο στάδιο ήταν οικονομική και τώρα εξελίχθηκε σε ανθρωπιστική. Ο Α. Σαμαράς έχει μπροστά του να λύσει έναν γόρδιο δεσμό. Από τη μια να υλοποιήσει τα υπεσχημένα προεκλογικά και από την άλλη να βρει τα ισοδύναμα, που θα αποφέρουν έσοδα ανάλογα με αυτά των παροχών ανακούφισης που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα της ΝΔ.

Ορισμένοι αποτιμούν τα μέτρα ανακούφισης, σε ένα κονδύλι  της τάξης των οκτώ δις. Και μικρότερο να είναι το ποσό αυτό, για να εγκριθεί από τους τροϊκανούς θα πρέπει να βρεθούν ισοδύναμα  από άλλες πηγές εσόδων. Με έναν προϋπολογισμό, που τρέχει με ένα έλλειμμα 1,3 δις και με μια συμφωνία της τρικοματικής κυβέρνησης να μην υπάρξει καμιά απόλυση στο δημόσιο τομέα ακόμη και στους οργανισμούς που πρόκειται να καταργηθούν, προκειμένου να μην αυξηθεί η ανεργία, που έφτασε το 22% και καλπάζει προς το 25%, είναι προφανές ότι τα περιθώρια της οποιασδήποτε κοινωνικής πολιτικής άμβλυνσης των υπαρχουσών αδικιών, θα συναντήσει το απαγορευτικό των δανειστών.

Ήδη τόσο οι Γερμανοί όσο και οι εκπρόσωποι της Ε.Κ.Τ., αλλά και της Ε.Ε. διαμηνύουν σε όλους τους τόνους προς την Αθήνα, ότι δεν θα δεχθούν οποιαδήποτε παρέκκλιση από τα συμφωνηθέντα και ευθέως απειλούν, ότι αν δεν υλοποιηθούν άμεσα οι δεσμεύσεις, τότε η Ελλάδα θα βρεθεί εκτός ευρωζώνης.

Μολονότι τα ελληνικά επιχειρήματα είναι αρκετά ισχυρά, με κυριότερα από αυτά την ανεργία που σε πραγματικούς αριθμούς αναμένεται να φτάσει στο τέλος του χρόνου στο 1.500.000 και την ύφεση που την τέταρτη χρονιά εκτινάχθηκε  σε δυσθεώρητα ύψη, προσεγγίζοντας  το 7%, εν τούτοις οι τροϊκανοί δεν συγκινούνται και αντιπαραβάλουν άτεγκτα τις υποχρεώσεις που δεν υλοποιήθηκαν μέχρι σήμερα. 

Πάντως δεν είναι λίγοι εκείνοι και κυρίως όσοι έχουν εργασθεί σε διεθνείς οργανισμούς, όπως ΔΝΤ και ΕΚΤ, που ούτε λίγο ούτε πολύ υποστηρίζουν ότι  κάποιοι και κυρίως οι γερμανοί με τους δορυφόρους τους, μας την έχουνε στημένοι και θα επιδιώξουν στο άμεσο μέλλον να μας αναγκάσουν να εγκαταλείψουμε το ευρώ. Δεν είναι τυχαίες άλλωστε ούτε οι δηλώσεις αναλόγου περιεχομένου  γερμανών αξιωματούχων,  ούτε οι εκτιμήσεις των εντύπων τους, που προφανώς απηχούν  τις σκέψεις πολιτικών, που εκφράζουν τις ίδιες απόψεις  μέσω του Τύπου και των ΜΜΕ γενικότερα.

Οι ρυθμίσεις που έγιναν πρόσφατα στην Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών, για την Ιταλία και την Ισπανία, όπου οι τράπεζες θα δανειστούν απευθείας από τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς στήριξης και όχι μέσω του κράτους, προκειμένου ό λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ να μην αυξήσει υπέρμετρα το έλλειμμα στο δημόσιο,  αποτελεί για κάποιους σανίδα σωτηρίας, που θα μπορούσε να εφαρμοστεί και στην περίπτωση της Ελλάδας. Όμως τα ποσά είτε οφείλονται από τις τράπεζες, είτε από το κράτος δεν παύει να είναι χρέος που πρέπει κάποτε να εξοφληθεί.

Έξαλλου η αλήθεια είναι ότι η κρίση στην Ελλάδα, σε αντίθεση με την Ιρλανδία, δεν ξεκίνησε από τις τράπεζες, αλλά από την υπερχρέωση του δημοσίου. Οι τράπεζες ήταν εκτεθειμένες σε μεγάλα ποσά ομολόγων του ελληνικού δημοσίου, που είχαν στα χαρτοφυλάκια τους, που τα φορτώθηκαν  ύστερα από πιέσεις των εκάστοτε υπουργών Οικονομικών, με αποτέλεσμα το κούρεμα σε συνδυασμό με την εκταμίευση 90 δις τα τελευταία δυόμισι χρόνια να τις καταστήσουν προβληματικές.

Τρίτος λόγος και επίσης σοβαρός για την κατάρρευση των τραπεζών, για τον οποίο βαριές ευθύνες έχουν οι διοικήσεις των ιδρυμάτων  είναι οι επισφαλείς δανειοδοτήσεις χωρίς πραγματικές εγγυήσεις.

Πέρα όμως από τις επιδιώξεις των τρίτων, που παίζουν τα δικά τους παιχνίδια, η νέα κυβέρνηση οφείλει να προχωρήσει χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις  σε κινήσεις που μπορούν να δημιουργήσουν προϋποθέσεις ανάκαμψης της οικονομίας. Και αυτές μπορεί να είναι προς την κατεύθυνση της αξιοποίησης των κονδυλίων του ΕΣΠΑ, που λιμνάζουν εδώ και χρόνια και την έκδοση ομολόγων ειδικού σκοπού, για την χρηματοδότηση των μεγάλων έργων, που σήμερα έχουν διακοπεί ελλείψει κονδυλίων.

Από την άλλη πλευρά στον εισπρακτικό τομέα υπάρχουν τα βεβαιωμένα χρέη και όλα όσα μπορούν να βεβαιωθούν από σοβαρούς ελέγχους, που οφείλουν να κάνουν οι φορολογικές αρχές. Τέλος ένας νέος και δικαιότερος  φορολογικός νόμος, του οποίου η σύνταξη  έχει ήδη καθυστερήσει, λόγω εκτεταμένης προεκλογικής περιόδου,  μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό εισπρακτικό εργαλείο στα χέρια της κυβέρνησης. Αρκεί να μην έχει την τύχη των προηγούμενων νομοθετικών ρυθμίσεων, που άλλαζαν κάθε τρεις λίγο σαν τα πουκάμισα,  με αποτέλεσμα να υπάρχει σήμερα ένα κομφούζιο γύρω από τις υποχρεώσεις των πολιτών και το κυριότερο, ένα φορολογικό σύστημα, που έρχεται σε ευθεία αντιπαράθεση με το Σύνταγμα, που επιβάλει την συμμετοχή όλων στα βάρη ανάλογη με τις δυνατότητες του.  Στον Α. Σαμαρά έπεσε το βάρος να διασώσει τη χώρα και να την οδηγήσει στην ανάκαμψη ή να είναι ο τελευταίος πρωθυπουργός του ευρώ με ότι αυτό συνεπάγεται.

Τάσος Παπαδόπουλος

Η αγωνία της επόμενης ημέρας

Έντονα προβληματισμένοι εν όψει της δεύτερης προσφυγής στις κάλπες εμφανίζονται και πάλι οι πολίτες. Κι αυτό αποδεικνύεται από τον μεγάλο αριθμό των αναποφάσιστων που φάνηκαν στις δημοσκοπήσεις την επομένη των εκλογών της 6^ης Μαΐου.

Με νωπή την προσφυγή στις κάλπες, είναι εντελώς παράδοξο το φαινόμενο του μεγάλου αριθμού των ψηφοφόρων, που έδειξαν και πάλι να βρίσκονται μπροστά στο δίλημμα ποιόν θα ψηφίσουν.

Παράλληλα τα στοιχεία των δημοσκοπήσεων έδειξαν ότι αδυνατίζουν τα άκρα και τα μικρά κόμματα προς όφελος των δύο μεσαίων σε μέγεθος μονομάχων. Η αδιάλλακτη συμπεριφορά ορισμένων μικρών, να συμφωνήσουν σε μια κυβέρνηση συνεργασίας, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κρίση των ψηφοφόρων.

Η εντολή που δεν εισακούσθηκε ήταν σαφής. Εντός του ευρώ και σκληρή διαπραγμάτευση, για τα εργασιακά και τα μισθολογικά και σοβαρά μέτρα προς την ανάπτυξη με σκοπό την δημιουργία θέσεων εργασίας.

Πέρα από το θυμό και την οργή, για τα όσα έπραξαν τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης, η αλαζονεία παλιών και νέων που προέκυψαν με παλιά όμως υλικά κομμάτων, υπήρξε κακός σύμβουλος στη σύνθεση και την συνένωση δυνάμεων, για τη δημιουργία ενός κυβερνητικού σχηματισμού με σκοπό να ασκήσει εξουσία, ικανή να βγάλει τη χώρα από τα σημερινά της αδιέξοδα.

Απ ότι έδειξαν οι δημοσκοπήσεις, παρά το γενναίο και παράλληλα  ληστρικό πριμ στο πρώτο κόμμα, ανεξαρτήτως ποσοστών, δεν φαίνεται να δίνει σε ένα κόμμα τις 151 έδρες της αυτονομίας. Για μια ακόμη φορά θα κληθούν να συνεργασθούν δύο ή και περισσότερα κόμματα.

Στη χώρα μας λένε ότι δεν υπάρχει κουλτούρα συνεργασιών. Η πατρίδα μας όμως, βρίσκεται μπροστά σε ένα θανάσιμο κίνδυνο, απομονωμένη και χωρίς συμμάχους. Οι πολιτικές δυνάμεις καλούνται να συνενωθούν, να δώσουν τον καλύτερο τους εαυτό, ώστε  με μια φωνή να αντιμετωπίσουμε τα πολλαπλά πυρά που δεχόμαστε.

Να αφήσουν κατά μέρος τις καρέκλες, να ξεχάσουν το πολιτικό κόστος και να συνεργαστούν για να φτιάξουν ένα κράτος πραγματικά στην υπηρεσία του πολίτη και όχι φωλεά βολέματος κομματικών φίλων. Να καθαρίσουν το θολό τοπίο της διαφθοράς και της σήψης. Να κυνηγήσουν από τον κλητήρα μέχρι τον πρωθυπουργό που τα πιάνει. Να φτιάξουν ένα κράτος που θα σέβεται τον πολίτη, θα έχει αρχές και αξίες και δεν θα αποτελεί κακό παράδειγμα για μίμηση από τους πολίτες.

Οι πολιτικοί να αποποιηθούν των προνομίων τους και να εφαρμόσουν αυστηρούς νόμους για παραδειγματισμό προς κάθε κατεύθυνση. Το κράτος να γίνει η ατμομηχανή της ανάπτυξης.

Δεν πρέπει να γίνουμε ούτε λαθρομεταναστοφάγοι, ούτε η χώρα μας να μείνει ένα ξέφραγο αμπέλι λόγω του παράλυτου σημερινού κράτους. Έξοδος γι αυτούς που πρέπει να φύγουν και παραμονή για όσους εργάζονται και μπορούν να ενταχθούν στον παραγωγικό ιστό της χώρας.

Τα προβλήματα της χώρας όλοι τα ξέρουν. Όμως κάποιοι τα έριχναν κάτω από το χαλί, ενώ άλλοι προσπαθούν τώρα να τα ξεπεράσουν με καινοφανείς θεωρίες.

Ένα κράτος παραγωγικό και φιλικό στον πολίτη θα φέρει επενδύσεις κι αυτές με τη σειρά τους θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας προκειμένου να απορροφηθούν οι στρατιές των σημερινών ανέργων.

Ένα κράτος που θα προωθήσει ξανά την πρωτογενή παραγωγή, από τη γεωργία, την κτηνοτροφία και την αλιεία, μέχρι την ενέργεια, τον τουρισμό, και τη ναυτιλία που είναι οι βασικοί τομείς δράσης στη χώρα μας.

Αυτή την ώρα η θηλιά σφίγγει όλο και περισσότερο, γύρω από το λαιμό μας. Ο πνιγμός  θα είναι αναπόφευκτος,  αν δεν αλλάξουμε ρότα και πορεία. Αντί να προβάλλουμε τα συλλογικά ελαττώματα μας, ας προβάλλουμε τα μεγάλα συγκριτικά πλεονεκτήματα μας  που ανά τους αιώνες μας έκαναν να μεγαλουργήσουμε.

Η 17^η Ιουνίου θα αποδειχθεί άραγε ημέρα αρχής για τη λύτρωση από τα δεινά μας, ή μήπως συνέχιση και επιδείνωση του μαρτυρίου; Για να δούμε… Κυριακή κοντή γιορτή… 

Τάσος Παπαδόπουλος  

Η απογοήτευση, η οργή και ο φόβος του αύριο

Ίσως είναι η πρώτη φορά στα μεταπολιτευτικά χρονικά που ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος θα βρεθεί μπροστά στην κάλπη με το δίλημμα τι θα ψηφίσει.

Είναι επίσης η πρώτη φορά, που το πρώτο κόμμα παρά την γενναία πριμοδότηση των πενήντα εδρών, δεν προβλέπεται να προσεγγίσει και κυρίως να ξεπεράσει τον μαγικό αριθμό των εκατό πενήντα εδρών.

Ως τώρα πολλοί ψήφιζαν για να τιμωρήσουν εκείνους, που δεν έπραξαν όσα ανέμεναν, ή δεν τους έκαναν τα ρουσφέτια, που τους υποσχέθηκαν. Τώρα τα συναισθήματα είναι διαφορετικά. Αγανάκτηση από τη μια, οργή από την άλλη.

Όμως τα ερωτήματα δεν αφορούν μόνο την ετυμηγορία της κάλπης, αλλά κυρίως την επόμενη ημέρα. Τα όσα τάζουν και υπόσχονται αυτοί που διεκδικούν την εξουσία, αλλά και οι υπόλοιποι σχηματισμοί.

Τα αποτελέσματα της διακυβέρνησης των δύο κομμάτων, μας έχουν οδηγήσει στην παρούσα δραματική κατάσταση. Οι άλλοι που έχουν αναπτύξει έναν γενικόλογο καταγγελτικό λόγο, δεν παρουσιάζουν αξιόπιστες προτάσεις εξόδου από την παρούσα κρίση.

Ήδη γνωρίζουμε ότι τα χειρότερα έπονται. Η απογοήτευση εστιάζεται στο γεγονός, ότι οι μέχρι τώρα μεγάλες θυσίες των πολιτών δεν έχουν πιάσει τόπο.

Οι υποσχέσεις ότι δεν θα υπάρξουν μειώσεις μισθών και συντάξεων, διαψεύδονται από το ίδιο το μνημόνιο και τους ευρωπαίους, που μιλούν μειώσεις της τάξεως του 15% και την Τράπεζα της Ελλάδος, που σε πρόσφατη έκθεσή της αναφέρεται σε περαιτέρω μειώσεις στον ιδιωτικό τομέα την προσεχή διετία, που θα φθάσουν στο 20% και για νέα αφαίμαξη στον δημόσιο, που θα ξεπεράσει το 10%.

Αποσιωπούν ακόμη ότι τον Σεπτέμβρη, θα ανοίξει και πάλι το ασφαλιστικό, με νέα δεδομένα την δραματική μείωση των αποθεματικών τους, από το κούρεμα των ομολόγων, που τους τα φόρτωσαν χωρίς να τους ρωτήσουν.

Είναι προφανές ότι από αυτή την πανσπερμία των δεκάδων κομμάτων απουσιάζει ο ειλικρινής και εμπεριστατωμένος λόγος για το τι μέλλει γενέσθαι. Οι μεν λένε ότι θα μας σώσουν μέσω του μνημονίου και οι δε υποστηρίζουν το ανεδαφικό και λαϊκίστικο ότι θα το πετάξουν στο κάλαθο των αχρήστων.

Τώρα τα πράγματα άλλαξαν. Δεν μπορούμε πια να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.

Η ανεργία δεν εξαφανίζεται με ξόρκια. Ούτε η ανάπτυξη οικοδομείται πάνω σε ένα σαθρό κράτος, που έχει μάθει στην ακινησία, στη νωχελικότητα και το ρεγάλο. Και οι επενδύσεις με δανεικά, επιδοτήσεις και αεριτζήδες μας έχουν τελειώσει. Ποιος θα βάλει το ζεστό χρήμα και με ποια προοπτική;

Πόσο αξιόπιστη είναι μια χώρα που στην περίοδο Κ. Καραμανλή ψηφίστηκαν 34 φορολογικά νομοσχέδια και στην περίοδο Γ. Παπανδρέου, άλλα 14, χωρίς αυτά να περιορίσουν την φοροδιαφυγή, που γιγαντώθηκε την ίδια περίοδο;

Τι μας είπαν προεκλογικά για την βαριά βιομηχανία της χώρας που είναι ό τουρισμός; Τι για τον αγροτικό τομέα και κυρίως για προνομιακά αγροτικά προϊόντα μας, όπως το λάδι, που σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές πωλείται χύμα στην Ιταλία, για να διοχετευθεί στη συνέχεια με προσμίξεις στις διεθνείς αγορές, ως το φημισμένο ελληνικό λάδι; Τι για την ενεργεία και τον ορυκτό πλούτο που έχουν αφήσει εδώ και δεκαετίες ανεκμετάλλευτο;

Και γιατί δεν έπεισαν τους Έλληνες εφοπλιστές να δραστηριοποιηθούν στη χώρα μας παρέχοντάς τους υπηρεσίες αναλόγου επιπέδου με αυτές του Λονδίνου; Γιατί τα τρία μικρού και μεσαίου μεγέθους ελληνικά ναυπηγεία και η ναυπηγοεπισκευαστική του Περάματος είναι στο παρά πέντε του λουκέτου, την ώρα που οι Έλληνες εφοπλιστές κτίζουν μικρά, μεσαία και μεγάλα πλοία στις χώρες της Άπω Ανατολής;

Τι μας είπαν για το θάνατο του εμποράκου που πνίγεται κάτω από το βάρος των μεγαθηρίων που έστησαν μέσα στον ιστό της πόλης, γεγονός πρωτοφανές, που δεν συμβαίνει σε καμιά άλλη μεγαλούπολη; Χωρίς απαντήσεις σε αυτά τα κρίσιμα θέματα, η καχεξία της ελληνικής οικονομίας θα συνεχιστεί επ άπειρον…

Τα διλήμματα των εκλογών

Πάγιο αίτημα του ελληνικού λαού, οκτώ μήνες μετά την πανηγυρική εκλογή του Γ. Παπανδρέου στην πρωθυπουργία, ήταν η εκ νέου προσφυγή στις κάλπες. Κι αυτό, γιατί άλλα με έμφαση είχε υποσχεθεί τότε, και άλλα έπραξε. Από το λεφτά υπάρχουν, φτάσαμε στο μνημόνιο της υποτέλειας και τα σκληρά μέτρα, που έπληξαν βάναυσα το σύνολο της κοινωνίας και κυρίως τους μικρομεσαίους. Το αίτημα για προσφυγή στις κάλπες, είχε το περιεχόμενο να πούμε εμείς οι πολίτες τη γνώμη μας, για τα μέτρα που πήραν χωρίς να ερωτηθούμε. Μέτρα και δεσμεύσεις, που ξεπερνούσαν και το όριο της τετραετίας, για την οποία είχαν εξουσιοδοτηθεί να μας κυβερνήσουν. Το αίτημα αυτό θα ικανοποιηθεί στις τριάντα προσεχείς ημέρες, μετά από αναμονή δύο ετών στη διάρκεια των οποίων πολλά συνέβησαν, με αποτέλεσμα να μας δέσουν χειροπόδαρα. Η προσδοκία των εκλογών, προκειμένου ο ελληνικός λαός να εκφράσει αβίαστα τη θέλησή του, για το ποιός επιθυμεί να τον κυβερνήσει, στο σημερινό κρίσιμο σταυροδρόμι που έχει οδηγηθεί η χώρα, χωρίς την προηγούμενη έγκρισή του, διαδέχεται η απογοήτευση. Κι αυτή ενυπάρχει στο δίλημμα της επιλογής. Μιας επιλογής που κινείται ανάμεσα στο θυμικό και την λογική. Ανάμεσα στο πάω ή δεν πάω να ψηφίσω. Το θυμικό οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη γνωστή από το παρελθόν αρνητική ψήφο. Μόνο που τώρα δεν υπάρχουν οι δύο εναλλακτικές επιλογές διακυβέρνησης. Οι δύο τέως μεγάλοι, έχουν πλέον συρρικνωθεί και ενώθηκαν ήδη με τα δεσμά του πολιτικού γάμου. Και γι αυτό τα όποια διλήμματα, έχουν αλλάξει περιεχόμενο. Η άλλη επιλογή, το δεν ψηφίζω, είναι μια μαζική άρνηση που εκφράστηκε δυναμικά στις εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης που προηγήθηκαν. Εδώ όμως τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Είναι ιδιαίτερα κρίσιμα και η ψήφος μας έχει μεγάλη βαρύτητα. Πρέπει αυτή τη φορά, να λύσουμε τον γόρδιο δεσμό που μας περιβάλει. Τα νέα κόμματα που προέκυψαν από τις μαζικές διαγραφές στα κόμματα της συγκυβέρνησης, την βραδιά της ψηφοφορίας του δευτέρου μνημονίου, τον περασμένο Φεβρουάριο, κραδαίνουν την αντιμνημονιακή σημαία και τίποτα περισσότερο. Καμιά νέα αξιόπιστη πρόταση, για τις μεθόδους που θα ακολουθήσουν για να μας βγάλουν την θηλιά από τον λαιμό. Οι άλλοι αντιμνημονιακοί, παλιοί και όψιμοι από δεξιά και αριστερά ουδέν νεώτερο κομίζουν στις θολές προτάσεις τους. Όλα δείχνουν ότι οδηγούμεθα στις κάλπες με το διχαστικό δίλημμα των μνημονιακών από τη μια που ισχυρίζονται ότι δεν υπήρχε άλλη λύση και των αντιμνημονιακών που δεν παρουσιάζουν την άλλη λύση. Είναι βέβαιο ότι στις προσεχείς εκλογές θα εμφανιστούν και πολλοί νέοι σχηματισμοί που θα διεκδικήσουν την αντιμνημονιακή ψήφο μας. Οι άγνωστοι αυτοί σχηματισμοί δεν είναι βέβαιο ότι θα πείσουν τους ιδιαίτερα καχύποπτους ψηφοφόρους. Οι δύο σημερινοί συνεταίροι, έχουν στόχο να συνεχίσουν την συγκυβέρνηση, μια και τα κουκιά δεν τους βγαίνουν για αυτοδυναμία, σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις, παρά την πριμοδότηση των πενήντα εδρών, που δίνει ο εκλογικός νόμος στο πρώτο κόμμα. Είναι εκείνοι που έχουν δεσμευθεί εγγράφως ,προεκλογικά, απέναντι στους ευρωπαίους «εταίρους» μας, ότι θα συνεχίσουν στην σιδηροτροχιά που χάραξαν με την υπερψήφιση του δεύτερου μνημονίου και της αντίστοιχης δανειακής σύμβασης. Οι άλλες οι αντιμνημονιακές απόψεις ποικίλουν. Από του να χαρακτηρίσουμε το χρέος ως επαχθές και να αρνηθούμε την πληρωμή του, μένοντας ταυτόχρονα στην ευρωζώνη, μέχρι επιστρέψουμε στο εθνικό νόμισμα, τη δραχμή και να τους γυρίσουμε την πλάτη. Οι αριθμοί για να υποστηριχθούν τα παραπάνω παίζουν και μπερδεύουν ακόμη και τους ειδικούς, μια και στην χώρα μας, ακόμη και στα αριθμητικά δεδομένα πολλοί λένε ψέμματα. Στο πολιτικό παζάρι παίζεται δυνατά και το θέμα της μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, που οι μεν έχουν αποδεχθεί ως δεδομένο οι δε το έχουν κάνει σημαία και αναφορά τους. ΟΙ πολίτες καλούνται να χωρίσουν την ήρα από το στάχυ, κάτι ιδιαίτερα δύσκολο, μια και ο άκρατος λαϊκισμός έχει κτυπήσει κόκκινο. Μάταια αναζητούν την αλήθεια που οι περισσότεροι την κρύβουν επιμελώς, δεν υπάρχει δαγκωτό που λέγαμε παλιά, μόνο διλήμματα, και δυστυχώς κάποιος Μεσσίας, που θα μας σώσει από το κακό που μας βρήκε, δεν έχει φανεί για την ώρα στον πολιτικό μας ορίζοντα…

Πληρώνουμε την ολιγωρία των κρατούντων

Τη λογική πονάει κεφάλι κόβει κεφάλι που εφαρμόζουν, εδώ και δύο χρόνια στον ελληνικό λαό, για να καλύψουν τα ελλείμματα που διαχρονικά δημιούργησε το πολιτικό σύστημα, με την κακή διαχείριση των δημοσίων οικονομικών. Αντί να συμμαζέψουν το κράτος προκειμένου να περιορίσουν δραστικά το δημοσιονομικό έλλειμμα, επέπεσαν ως λύκοι στο κοπάδι για να το κατασπαράξουν. Βρήκαν τα εύκολα θύματά τους, που δεν ήταν άλλοι από τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους.
Καμιά προσπάθεια να εισπράξουν τα 30 δις από φόρους, που έχουν κυριολεκτικά πελαγώσει, στις 170.000 εκκρεμείς υποθέσεις, τους Έλληνες δικαστές. Καμιά προσπάθεια να εισπράξουν τα 12 δις κατ έτος της φοροδιαφυγής και τα οκτώ της εισφοροδιαφυγής. Καμιά κίνηση για την αναδιάρθρωση και την αποτελεσματικότερη λειτουργία των φοροεισπρακτικών μηχανισμών. Καμιά προσπάθεια να περιορίσουν την κρατική σπατάλη.
Τέλος καμιά σοβαρή μελέτη για έργα ανάπτυξης προκειμένου να απορροφηθούν τα λιμνάζοντα 15 δις του ΕΣΠΑ, που προσφέρονται με μηδενική σχεδόν συμμετοχή του ελληνικού δημοσίου που θα προσφέρουν εργασία σε αρκετές δεκάδες ανέργων.
Αν οι φορείς της εξουσίας είχαν συναίσθηση της δραματικής κατάστασης που βιώνουν χιλιάδες νοικοκυριά, λόγω της αλόγιστης σπατάλης στο δημόσιο, θα ξεκινούσαν προ διετίας τις περικοπές από τα δικά τους βαλάντια.
Με απλά λόγια δεν μπορεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να έχει αμοιβή όμοια με αυτή του Προέδρου των ΗΠΑ, ούτε ο κεντρικός τραπεζίτης, αντίστοιχη με εκείνη του ομολόγου του της Ουάσινγκτον.
Αλλά να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Θα έπρεπε να μειώσουν, από την πρώτη ημέρα της κρίσης, τις αμοιβές όλων των αιρετών κατά 50%. Από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι τον Δήμαρχο της μικρότερης ελληνικής πόλης. Να δώσουν πολύ απλά το παράδειγμα.
Να καταργήσουν τις διπλές βουλευτικές συντάξεις. Να περιορίσουν δραστικά τις επιχορηγήσεις των κομμάτων και να παρουσιάζουν αναλυτικά και υπεύθυνα που και πως διέθεσαν τα χρήματα του ελληνικού λαού. Αντί αυτού έπραξαν το αντίθετο, αυξάνοντας την επιχορήγηση το 2011 κατά πέντε εκατομμύρια ευρώ. Ταυτόχρονα, παραβιάζοντας κάθε έννοια χρηστών συναλλακτικών ηθών, προεισέπραξαν μέσω δανείων από τράπεζες, χορηγίες τα περισσότερα κόμματα μέχρι το 2015.
Ήδη αποφάσισαν να μειώσουν τις εκλογικές δαπάνες στο ένα τρίτο. Να σκεφθεί κανείς ότι στην Αγγλία διεξάγουν τις εκλογές Πέμπτη για να μην πληρώνουν κυριακάτικα στους δημοσίους υπαλλήλους, που εργάζονται για αυτό το σκοπό. Στην Ελλάδα το εκλογικό επίδομα ήταν ένας μισθός και τον έπαιρναν αποσπόντα και πολλοί που δεν έκαναν καμιά πρόσθετη δουλειά, πέραν των συνήθων καθηκόντων τους.
Βουλευτές, Γραμματείς, Περιφερειάρχες, Αντιπεριφερειάρχες, Δήμαρχοι και Αντιδήμαρχοι να πάψουν να χρησιμοποιούν κρατικά πολυτελή αυτοκίνητα προκειμένου να εξοικονομηθούν τεράστια ποσά που σήμερα κατασπαταλώνται. Έφτασαν στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας να χρησιμοποιούνται από το δημόσιο και τους ποικιλώνυμους κρατικούς φορείς 44.000 αυτοκίνητα. Σε αυτά αν προστεθούν και οι οδηγοί τους, γίνεται φανερό για ποια σπατάλη μιλάμε.
Δραστική μείωση όλων των συλλογικών οργάνων. Από το υπουργικό συμβούλιο, τους γραμματείς, τους εκατοντάδες συμβούλους και τους κάθε λογής παρατρεχάμενους μέχρι τις χιλιάδες οργανισμούς, που αδυνατούν ακόμη και τώρα να καταγράψουν.
Στη χώρα που βρίσκεται κάτω από το καθεστώς χρεοκοπίας ένας αντιπρόεδρος χωρίς αρμοδιότητες, έχει στήσει το γραφείο του με δεκάδες συμβούλους , γραμματείς και φαρισαίους.
Η επόμενη Βουλή και όχι κάποια στο αόριστο μέλλον, να έχει διακοσίους και όχι τριακοσίους βουλευτές. Η μείωση αυτή δεν χρειάζεται συνταγματική ρύθμιση. Μπορεί να προχωρήσει με νόμο που θα ψηφήσει η σημερινή Βουλή.
Να περιοριζόσουν τα μέλη των περιφερειακών και των δημοτικών συμβουλίων. Το κράτος να μικρύνει να γίνει επιτελικό και επιτέλους παραγωγικό στην υπηρεσία του πολίτη.
Έτσι θα δείξουν στους πολίτες ότι είναι πρώτοι στις θυσίες. Διαφορετικά πως θα πείσουν για την αξιοπιστία τους και πως θα δεχθούν οι πολίτες ότι αξίζει κι εκείνοι να υποστούν τις ανάλογες και επώδυνες θυσίες…

Τα ερωτηματικά των εκλογών

Με το βλέμμα στραμμένο στις εκλογές εμφανίζεται η Νέα Δημοκρατία και άλλα μικρότερα κόμματα, που θεωρούν ότι θα εισπράξουν μετεκλογικά κέρδη. Όμως λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο.
Κι αυτό γιατί η πλευρά της Νέας Δημοκρατίας δείχνει να αγνοεί ότι πρώτα θα συνυπογράψει τα μέτρα στο σύνολό τους, που δεσμεύουν τη χώρα έως το 2015 και ενδεχομένως και περισσότερο και κατόπιν θα δοθεί το πράσινο φως για την υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης.
Άρα η επόμενη κυβέρνηση, όποια κι αν είναι αυτή, θα βαδίσει σε μια σιδηροτροχιά και δεν θα έχει δικαίωμα να παρεκκλίνει στην πορεία της, μια και κάθε στραβοτιμονιά θα σημάνει εκτροχιασμό με ότι αυτό συνεπάγεται.
Κοντόφθαλμα βλέποντας το θέμα των εκλογών η Νέα Δημοκρατία είναι προφανές ότι βλέπει το τυρί και όχι τη φάκα. Συμβαίνει κάτι ανάλογο με το 2009, όταν ο Γ. Παπανδρέου για να πάρει την εξουσία είπε στον ελληνικό λαό, εν γνώσει του, το μεγάλο ψέμα ότι δηλαδή λεφτά υπάρχουν και μάλιστα δισεκατομμύρια και τρισεκατομμύρια. Τόση ήταν η φούρια του να καταλάβει την εξουσία που έμπλεξε τα δις με τα τρις. Μόνο που δεν μας είπε τότε σε πια σεντούκια θα τα βρει καταχωνιασμένα.
Έτσι και ο Α. Σαμαράς τώρα ονειρεύεται το Μέγαρο Μαξίμου, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι οι καιροί έχουν αλλάξει και ο κατ όνομα Πρωθυπουργός δεν είναι τίποτα άλλο από ένας απλός υπάλληλος των τροϊκανών.
Βεβαίως όπως δηλώνει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί ο Λ. Παπαδήμος δεν υπάρχει προκαθορισμένη ημερομηνία για τις εκλογές. Θα προκηρυχτούν όταν η παρούσα πολυπληθείς κυβέρνηση ολοκληρώσει το έργο της.
Αν συνυπολογίσουμε την στρατιά των εκατό συμβούλων που προσέλαβε ήδη ο Πρωθυπουργός ουδόλως προδικάζεται μια σύντομη προσφυγή στις κάλπες.
Από την πλευρά του ο τέως Πρωθυπουργός περί άλλα τυρβάζει. Παίζει με τις καθυστερήσεις και επιδιώκει με διάφορα τερτίπια να παραμείνει στο τιμόνι του κόμματος, αδιαφορώντας αν το έχει ήδη οδηγήσει στα βράχια.
Οι υποψήφιοι αρχηγοί του κόμματος που φλερτάρει με τα μονοψήφια νούμερα, αυξάνονται και πληθύνονται και είναι αντιστρόφως ανάλογοι με τους οπαδούς του.
Το ΠαΣοΚ δεν μοιάζει είναι ένα ακυβέρνητο καράβι με πολλούς καπεταναίους, αλλά σκάφος σε φουρτούνα, χωρίς καπετάνιο.
Στην πολυδιασπασμένη αριστερά οι κομματικοί σχηματισμοί βλέπουν καλές επιδόσεις στις δημοσκοπήσεις και γι αυτό ψηφίζουν εκλογές εδώ και τώρα. Τι έχουν να χάσουν άλλωστε; Άλλοι θα φορτωθούν το βάρος του γενικού ξεπουλήματος. Αυτοί θα αρκεσθούν στην κριτική. Οι όποιες προτάσεις τους είναι από αναιμικές έως ανύπαρκτες.
Τώρα υπάρχει και το μεγάλο ποσοστό των πολιτών που θέλει εκλογές, αλλά απορρίπτει το σημερινό πολιτικό σύστημα στο σύνολό του, που οδήγησε τη χώρα στην καταστροφή. Αυτό το σημαντικό κομμάτι του ελληνικού λαού βρίσκεται σε κατάσταση παροξυσμού.
Για αυτούς τους πολίτες οι επιλογές είναι μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Τους μεγάλους τους απορρίπτουν και στους μικρούς θα καταφύγουν σαν αναγκαίο κακό. Όλα αυτά που δεν είναι δυστυχώς κακό όνειρο μοιάζουν με μια καταστροφή που εξελίσσεται μπροστά μας χωρίς να χωρίς να αντιδρούμε για την ώρα.
Ένας νέος αξιόπιστος σχηματισμός που θα σαρώσει το σημερινό σαθρό πολιτικό οικοδόμημα δεν φαίνεται για την ώρα ορατός. Οι ελπίδες να φανεί όλο και λιγοστεύουν
Τάσος Παπαδόπουλος

Παιχνίδια με χειροπέδες...

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθούμε καθημερινά το παιχνίδι με τις χειροπέδες. Κάθε λίγο και λιγάκι μας παρουσιάζουν έναν οφειλέτη του δημοσίου να μπαίνει στο δικαστήριο με χειροπέδες. Δεν συμβαίνει το ίδιο κατά την έξοδο. Οι χειροπέδες έχουν αφαιρεθεί και ο οφειλέτης την έχει βγάλει καθαρή…
Οι χειροπέδες δεν μπαίνουν τυχαία. Όλα γίνονται προς τέρψιν της κοινής γνώμης προκειμένου να νιώσει έστω και πρόσκαιρα δικαιωμένος στο πάγιο αίτημα των πολιτών να μπουν κάποιοι στη φυλακή…
Το show που στήνεται κυριολεκτικά για τα μάτια του κόσμου ουδέν αποδίδει. Η όλη διαδικασία δεν οδηγεί στο ζητούμενο, που δεν είναι άλλο από τον εξαναγκασμό των μεγαλοφειλετών να εξοφλήσουν τις υποχρεώσεις τους στο δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία…
Με δεδομένη την αδυναμία του κράτους να εισπράξει τα βεβαιωμένα οφειλόμενα που προσεγγίζουν τα 60 δις ευρώ, φτάνουμε στο αποτέλεσμα οι τρύπες του προϋπολογισμού να κλείνουν με την εύκολη λύση, που δεν είναι άλλη, από την περαιτέρω αφαίμαξη μισθωτών και συνταξιούχων…
Αν αυτό το κράτος, αν αυτό το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, αν οι δημόσιοι λειτουργοί έκαναν με σοβαρότητα τη δουλειά τους θα είχε ήδη εισπραχθεί μεγάλο μέρος των οφειλομένων και η χώρα δεν θα είχε περιέλθει στη σημερινή δεινή θέση…
Από τη μια ξοδεύαμε περισσότερα από όσα είχαμε και από την άλλη ήταν και είναι δυστυχώς στο απυρόβλητο και μάλιστα συχνά με πολιτική προστασία, οι μεγαλοφειλέτες που χρησιμοποιούσαν ένα σαθρό νομικό σύστημα για να μην αποδίδουν τα οφειλόμενα. Βεβαίως υπάρχει το «αν» στον παραπάνω συλλογισμό, που υποθέτει και καταγράφει το γεγονός την πραγματικότητα που οδηγεί στο δυσάρεστο και δυσοίωνο αποτέλεσμα…
Τώρα οι βιαστές θέλουν σώνει και καλά να αναλάβουν την ψυχολογική υποστήριξη των θυμάτων τους. Να δούμε αν οι βιασθέντες θα ξυπνήσουν από το λήθαργο και θα απαντήσουν δυναμικά σε αυτούς που ασέλγησαν εναντίον τους. Η ώρα της κρίσης, δηλ. της κάλπης, πλησιάζει…

Οι θυσίες δεν έπιασαν τόπο...

Με άνευ σημασίας απώλειες ο νέος Πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος εξασφάλισε την ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής. Διακόσιοι πενήντα πέντε του είπαν ναι πράγμα που σημαίνει ότι έχει μιαν ευρύτατη πλειοψηφία που τον στηρίζει για τρείς και πλέον μήνες προκειμένου να υπογράψει τα όσα προστάζουν οι Βρυξέλλες…
Ο Λ. Παπαδήμος στη δεύτερη του παρέμβαση λίγο πριν από την ψηφοφορία, υπεραμύνθηκε της πορείας εντός της ευρωζώνης και έθεσε τρία σοβαρά προβλήματα που θα προκύψουν αν η Ελλάδα επανέλθει σε ένα εθνικό νόμισμα. Υψηλός πληθωρισμός, διόγκωση του χρέους και τέλος δραματική απώλεια της αξίας των περιουσιακών στοιχείων των πολιτών…
Σε όλα αυτά αν προσθέσει κανείς και τη διαπίστωση του Ράιχενμπαχ ότι το ελληνικό δημόσιο χάνει εξήντα δις από τους κάθε λογής αετονύχηδες ελεύθερους επαγγελματίες και επιχειρηματίες γίνεται φανερό, ότι κάποιοι έχουν κατακλέψει το δημόσιο που τώρα καλούνται να πληρώσουν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι. Το δυστύχημα είναι ότι ήρθαν οι ξένοι να μας το πούνε…
Τόση είναι η ανικανότητα του πολιτικού συστήματος που έχει αφήσει ανείσπρακτα εξήντα δις που λιμνάζουν εδώ και δωδέκα χρόνια με αποτέλεσμα να μην είναι πάνω από οκτώ δις αυτά που μπορούν να εισπραχθούν σήμερα. Μέχρι και το ΕΤΑΚ του 2009 δεν κατάφεραν ακόμη να εισπράξουν. Την ίδια ώρα στέλνουν ραβασάκια με επτά νέους φόρους που επιπίπτουν επί της κεφαλής μισθωτών και συνταξιούχων…
Και να έπιαναν οι θυσίες που έχουν υποστεί οι πολίτες και κυρίως οι χαμηλοσυνταξιούχοι και οι χαμηλόμισθοι τόπο, θα έλεγε κανείς χαλάλι τους. Όμως τα ελλείμματα δεν λένε να μας αφήσουν, μια και το 2011 κλείνει κι αυτό με ταμείο μείον πάνω από ένα δις ευρώ. Οι θυσίες λοιπόν δεν έπιασαν τόπο. Γιατί παρ όλα αυτά ακούσαμε την κ. Μέρκελ να μας λέει ότι κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί την βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους…
Όλα αυτά δείχνουν ότι οι πολίτες ρίχνουν το υστέρημά τους σε ένα άδειο πηγάδι…

Προγραμματικές υποσχέσεις...

Ο κ. Λουκάς Παπαδήμoς έκανε χθες τις προγραμματικές του δηλώσεις που έμοιαζαν περισσότερο με διάλεξη σε αμφιθέατρο, παρά με ομιλία για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στο ελληνικό κοινοβούλιο. Είπε ακόμη ο νέος Πρωθυπουργός, ότι θα τηρήσει απαρέγκλιτα τα όσα προστάζουν οι δανειστές μας, προκειμένου να εισπράξουμε την 6η δόση. Είπε επίσης, ότι θα καταρτίσει τη νέα δανειακή σύμβαση, με βάση τις βουλές των Βρυξελλών και τον προϋπολογισμό του 2012 που επαγγέλλονται ότι θα είναι πλεονασματικός. ‘Όλα αυτά την ώρα που το τελευταίο δεκάμηνο τα έσοδα τρέχουν με αρνητικό πρόσημο 4,4% αντί του συν 8,5%, που υπολόγιζαν στον προϋπολογισμό του τρέχοντος έτους…
Δεν μάθαμε όμως ποιος και πως θα πληρώσει το λογαριασμό. Γιατί η κατάργηση των οργανισμών μειώνει τα έξοδα του κράτος σε ένα ποσοστό, γιατί υπάρχει το κόστος των επιδομάτων ανεργίας και οι νέες συνταξιοδοτήσεις. Υπάρχουν στον ορίζοντα και οι αποκρατικοποιήσεις. Σε ποιες τιμές και σε ποιες αξίες. Σήμερα για παράδειγμα η μετοχική αξία της ΔΕΗ είναι στο ένα δέκατο των βασικών περιουσιακών της στοιχείων. Εκτός αν πιστεύουν ότι θα προκαλέσουν ανάπτυξη ανοίγοντας κλειστά επαγγέλματα των φορτηγατζήδων και των ταξιτζήδων…
Μια βόλτα στις πιάτσες των μεν και των δε είναι αρκετή για να δει κανείς την σημερινή κατάσταση και να καταλάβει τι θα συμβεί αν βγουν αφειδώς νέες άδειες. Θεωρητικά δεν μπορεί να είναι κάνεις εναντίον του ανοίγματος των κλειστών επαγγελμάτων, όμως οφείλουν οι ασκούντες την εκτελεστική εξουσία να δουν την πραγματικότητα και με βάση αυτή να πάρουν τις ανάλογες αποφάσεις…
Βεβαίως η νέα-παλιά κυβέρνηση θα πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από το σύνολο σχεδόν του κοινοβουλίου. Κι ας λέει ο Α. Σαμαράς ότι το σχήμα, που θα δώσει δεν έχει σχέση με συγκυβέρνηση. Μα ποιος άλλος χαρακτηρισμός μπορεί να δοθεί σε μια κυβέρνηση στην οποία συμμετέχουν οι δύο αντιπρόεδροι του μέχρι χθες κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης;
Και βεβαίως ο πρόεδρος της Ν.Δ. παρ όλα τα περί του αντιθέτου ισχυρίζεται, επικυρώνοντας τη νέα δανειακή σύμβαση, είτε το θέλει είτε όχι, θα νομιμοποιήσει τόσο το μνημόνιο, όσο και το μεσοπρόθεσμο, δίνοντας συγχωροχάρτι σε όσα παράνομα και αντισυνταγματικά έπραξαν τότε με την επικύρωσή τους…
Με αυτή την έννοια η τέως αξιωματική αντιπολίτευση εμφανίζεται να πατάει σε δύο βάρκες. Κι αυτό την κάνει ιδιαίτερα ανασφαλή εναλλακτική λύση…

Η νέα κυβέρνηση των 50 μελών...

Το νέο κυβερνητικό σχήμα υπό τον Λουκά Παπαδήμο αποδείχθηκε ότι είναι τελικά το… παλιό, δηλαδή μια κυβέρνηση Παπανδρέου χωρίς τον Παπανδρέου. Σε αυτό το σχήμα αν προστεθεί και ολίγη από Νέα Δημοκρατία, καθώς και ένα καρύκευμα από ΛΑΟΣ, φτιάχνεται το μείγμα των πενήντα μελών της νέας κυβέρνησης…
Με αυτή την έννοια θα μπορούσε να πει ο λαός ότι «άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς». Είναι φανερό ότι ένας κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη. Στην ορκωμοσία, οι 48 έδειχναν περιχαρείς, λες και δεν είχαν συναίσθηση, ούτε της κρισιμότητας της κατάστασης, ούτε των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η πατρίδα μας…
Με πληθώρα υπουργών έκανε το ντεμπούτο της η νέα κυβέρνηση, προϊόν συμβιβασμών και ισορροπιών ανάμεσα στα τρία κόμματα που συμμετέχουν σε αυτήν. Ένα απίθανο πάντρεμα των μεν με τους δε, που έκανε φανερό, ότι τα κόμματα, που συμμετέχουν στην μεταβατική αυτή κυβέρνηση, ήθελαν να τακτοποιήσουν τους δικούς τους και ελάχιστα τους ενδιέφερε να τοποθετήσουν τους πιο άξιους, προκειμένου να διαχειριστούν τη σημερινή ιδιαίτερα δυσμενή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας…
Οι κομματικοί μηχανισμοί θα ενεργοποιηθούν πάραυτα και δεν θα αφήσουν τον Λουκά Παπαδήμο να κάνει οποιοδήποτε βήμα χωρίς την έγκρισή τους. Το πλέον αντιφατικό αφορά τη Νέα Δημοκρατία που θέλει να κρατήσει τα έδρανα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, ενώ ήδη συμμετέχει στην κυβέρνηση με τους δύο αντιπροέδρους του κόμματος και με τον διευθυντή του πολιτικού γραφείου του Προέδρου της Ν.Δ. Το απόλυτο θέατρο του παραλόγου…
Η χθεσινή θετική εικόνα που αποκόμισαν οι πολίτες από την πρώτη δήλωση του νέου Πρωθυπουργού, ανατράπηκε από την τελική σύνθεση της κυβέρνησης. Τα ίδια πρόσωπα που οδήγησαν τη χώρα σε αυτή την τραγική κατάσταση στρογγυλοκάθισαν και πάλι στους υπουργικούς τους θώκους, προκειμένου να συνεχίσουν το θεάρεστο καταστροφικό τους έργο…
Οι 49 και το ένα ακόμη μέλος της κυβέρνησης, που πρόκειται να ορκιστεί προσεχώς, δείχνουν σπατάλη στην κορυφή και αποτελούν κάκιστο παράδειγμα για τους πολίτες μιας χώρας που καλεί τους χαμηλόμισθους να σφίξουν το ζωνάρι τους πολύ πέρα από τις δυνατότητές τους. Όταν μεγάλες χώρες έχουν 18-20 υπουργούς, πως δικαιολογούνται οι 50 της ελληνικής κυβέρνησης; Απλώς δείχνουν ότι το σαθρό, αναποτελεσματικό και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα είναι το σαράκι που τρώει τα σωθικά της χώρας…

Τα παιδία παίζει...

Επιτέλους καραγκιοζλίκια τέλος. Υπό την πίεση της κοινωνίας και δυστυχώς των ξένων επιτηρητών αποφάσισαν να επιλέξουν πρωθυπουργό και νέα κυβέρνηση. Ποιος θα το πίστευε. Η Ελλάδα γύρισε πολλές δεκαετίες πίσω. Στου Όθωνα τα χρόνια, στου Χαρίλαου Τρικούπη τα χρόνια και πάει λέγοντας…
Ων ουκ έστι ο αριθμός των προσώπων που ακούστηκαν αυτές τις πέντε ημέρες ως υποψήφιοι για την τρίμηνη πρωθυπουργία. Διαρροές από εδώ, διαρροές από εκεί μπέρδεψαν έλληνες και ξένους δημοσιογράφους που έχουν κατακλύσει την Αθήνα περιμένοντας να βγει ο άσπρος καπνός από το προεδρικό μέγαρο…
Και μετά τις διαρροές οι διαψεύσεις. Οι μεν κατηγορούσαν τους δε ρίχνοντας την ευθύνη της κωλυσιεργίας ο ένας στον άλλο. Η πολιτική ανωριμότητα στο απόγειό της. Είναι να απορεί κανείς και να διερωτάται σε πια πρόσωπα έχει εναποθέσει το μέλλον του ο ελληνικός λαός…
Δυστυχώς πληρώνει ο ελληνικός λαός της επιλογές του. Τις οικογένειες που κυβερνούν τη χώρα εδώ και πολλές, πολύ σωστά ο φιλόσοφος Σ. Ράμφος τις συνέδεσε με τα σόγια και τις φάρες του παρελθόντος που συνδέονται με δεσμούς αίματος, θυμίζοντας μεσαιωνικό σύστημα διοίκησης…
Η χώρα μας ζει αυτές τις ημέρες τον απόλυτο ευτελισμό του πολιτικού συστήματος. Το προσωπικό και το κομματικό συμφέρον βρέθηκε υπεράνω του γενικού και του εθνικού. Η αδυναμία ήταν των προσώπων να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων απόλυτα εμφανής…
Για το αύριο της πατρίδας μας που βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο, αλήθεια ποιος από αυτούς νοιάζεται ; Όλο αυτό το παρωχημένο πολιτικό σύστημα, μας έμαθε όλα αυτά τα χρόνια, να επιδιώκουμε το βόλεμα μας και τίποτα άλλο. Σε αυτόν τον έλληνα ποντάρουν για να διατηρούνται στην εξουσία…
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν και πότε θα ξυπνήσουμε, αν θα βάλουμε σε πρώτο πλάνο το συλλογικό αντί του ατομικού συμφέροντος. Αν θα πούμε πρώτα η Ελλάδα και αν θα τους πετάξουμε στην Καιάδα, μια ώρα αρχύτερα, συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα την καταστροφή που έχουν προκαλέσει στην πατρίδα μας. Έχουν πια καταστεί αναξιόπιστοι και περίγελοι τόσο εντός όσο και εκτός των τειχών…
Από εμάς εξαρτάται…

Κατώτεροι των περιστάσεων...

Ενώ αναζητούνται τα πρόσωπα που θα στελεχώσουν τη νέα κυβέρνηση, αναρωτιέται κανείς που είδε χθες τα μούτρα των Παπανδρέου και Σαμαρά, τι είδους συνεργασία θα κάνουν οι δύο αυτό το κρίσιμο τετράμηνο για τη χώρα. Υπό την πίεση της απώλειας της έκτης δόσης και την δαμόκλειο σπάθη της άτακτης χρεοκοπίας να επικρέμαται δυστυχώς επί της κεφαλής μας, τα δύο κόμματα της συμφοράς αποφάσισαν να συνεργαστούν…
Τώρα που θα το πάνε το καράβι από εδώ και πέρα ουδείς γνωρίζει. Είναι πάντως πλέον ή βέβαιο ότι ο ένας θα βάζει τρικλοποδιές στην άλλο ελπίζοντας να εισπράξει ένα κάποιο εκλογικό αποτέλεσμα στην αναμέτρηση του προσεχούς Φεβρουαρίου. Πατρίδα και πολίτες σε αυτή την τετράμηνη προεκλογική διελκυστίνδα, θα βρεθούν σε δεύτερη μοίρα…
Οι μονομάχοι θα έχουν στο λάφυρο της εξουσίας στραμμένο το βλέμμα τους. Μόνο που οι όροι του παιχνιδιού έχουν αλλάξει και οι μονομάχοι δεν λένε να το καταλάβουν. Παίζουν με παρωχημένους όρους τις τύχες της χώρας. Γιατί βεβαίως οι "εταίροι" μας δεν μπορούν να μας πετάξουν έξω από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μπορούν όμως να κλείσουν την στρόφιγγα της δανειοδότησης που σημαίνει και επίσημη χρεοκοπία…
Η κακοπιστία τους και τα οικονομικά παιχνίδια που παίζονται στην πλάτη μας είναι δεδομένη. Αυτό δημιουργεί εύλογες απορίες και είναι οι ελληνικές κινήσεις που είναι εξόχως αντιφατικές που οδήγησαν τη χώρα σε θέση ματ, όπως θα έλεγε κανείς με όρους ενός παιχνιδιού στο σκάκι…
Υπέγραψαν κείμενα συμφωνιών που δεν διάβασαν, κατέφυγαν σε μεθόδους αφαίμαξης πενιχρών εισοδημάτων, έλεγαν επανειλημμένα ψέματα στους πολίτες, παραβίασαν τους συνταγματικούς κανόνες και παράλληλα κατέστησαν αναξιόπιστοι και περίγελοι διεθνώς…
Το δυστύχημα γι αυτή τη χώρα, που βρίσκεται σε μια ιδιαίτερα δραματική κατάσταση, είναι ότι το πολιτικό προσωπικό της δεν είναι απλώς κατώτερο των περιστάσεων, είναι εντελώς ανίκανο και ανάξιο να διαχειριστεί τα αυτονόητα. Και είναι φυσικό, πέρα από την ανικανότητα, υπάρχει και η έλλειψη οποιασδήποτε εμπειρίας ζωής, αφού κάποιοι έγιναν πρωθυπουργοί και άλλοι διεκδικούν τον θώκο, χωρίς να έχουν εργασθεί ή διαχειριστεί ανθρώπινο δυναμικό σε χώρους επαγγελματικής δράσης…
Με αυτή την έννοια είναι εντελώς ανάξιοι και κατώτεροι των περιστάσεων…

Παίζουν στα ζάρια το αύριο μας...

Τι να πούμε τι… Περί χαρτοπαικτών μπλοφαδόρων πρόκειται και όχι σοβαρών και υπεύθυνων πολιτικών. Το διακύβευμα όμως τα χρήματά τους αλλά η ίδια η πατρίδα μας. Την παίζουν στα ζάρια. Στην πλάτη του ελληνικού λαού κάνουν παιχνίδια, κολπάκια και ελιγμούς με προφανή σκοπό ο ένας να κρατηθεί πάσι θυσία στην εξουσία και ο άλλος να εισπράξει εδώ και τώρα τα μεγαλύτερα δυνατά εκλογικά κέρδη…
Οι βουλευτές ως πιόνια στην πολιτική σκακιέρα από τη μια χειροκροτούν κι από την άλλη σιωπούν. Κάποιοι διαφώνησαν μπροστά στις κάμερες, αλλά όταν ήρθε η ώρα του λογαριασμού έσπευσαν στο μαντρί, γιατί ως γνωστόν γνωρίζουν καλά ότι έξω καραδοκεί ο λύκος…
Το ΠαΣοΚ και ο αρχηγός του θέλουν το δεκανίκι των υπολοίπων αλλά κρατούν το μέλι της εξουσίας ολότελα δικό τους. Από την άλλη πλευρά η Ν.Δ. και ο αρχηγός της ζητούν στην ουσία μια υπηρεσιακή κυβέρνηση που θα κάνει σε ένα μήνα εκλογές και ταυτόχρονα της ζητούν να υπογράψει τη νέα δανειακή σύμβαση…
Όμως οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν ήδη ανατραπεί. Οι απαιτήσεις των δανειστών είναι σκληρότερες από χθες και μια κυβέρνηση συνεργασίας δεν μπορεί να διεκπεραιώσει τις τεράστιες υποχρεώσεις σε χρόνο μηδέν. Με λίγα λόγια δεν μπορούν να έχουν και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο…
Βεβαίως μπορεί στην ενδοχώρα να ακούμε όλα αυτά και να τρίβουμε τα μάτια μας ελπίζοντας ότι ζούμε ένα εφιαλτικό όνειρο, στον διεθνή μας όμως περίγυρο μας θεωρούν τρελούς, αυτοκαταστροφικούς, ανεύθυνους, ανίκανους και τέλος απατεώνες…
Εδώ και ένα χρόνο είχα υποστηρίξει από τηλεοράσεως την αποψη του σχηματισμού μιας κυβέρνησης, από πρόσωπα εγνωσμένου κύρους που θα την στήριζαν τα δύο μεγάλα ή και περισσότερα κόμματα, η οποία αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος θα έπαιρνε τα ενδεικνυόμενα μέτρα προκειμένου η χώρα να βγει από τα τραγικά της αδιέξοδα…
Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Και τα πράγματα έγιναν πολύ χειρότερα. Σήμερα λόγω της απειλής της άμεσης πτώχευσης, είναι ανέφικτα η άμεση προσφυγή στις κάλπες. Την ύστατη αυτή ώρα μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, χωρίς την παρουσία πολιτικών προσώπων που δεν είναι αποδεκτά από τους πολίτες θα ήταν μια κάποια λύση. Μια κυβέρνηση με χρονικό ορίζοντα 5-6 μηνών που θα καταλαγιάσει την οργή της κοινής γνώμης που έχει συσσωρεύει απέναντι στο χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα…
Μια τέτοια έντιμη πολιτική συζήτηση δεν έχει γίνει από τους πολιτικούς αρχηγούς. Καρέκλες και σκοπιμότητες κράτησαν έξω από κάθε συζήτηση μια ρεαλιστική λύση…

Είναι θέμα ψυχιάτρου...

Το θέμα δεν είναι οικονομικό ούτε πολιτικό είναι καθαρά ιατρικό. Είναι θέμα ενός ψυχιάτρου που πρέπει να εξετάσει το ναπολεόντειο σύνδρομο σε συνδυασμό με φαντασιώσεις που προσομοιάζουν με ιστορικές καρικατούρες όπως ο Τσαουσέσκου, ο Σαντάμ Χουσεΐν και ο Καντάφι. Φαίνεται ότι τα μέλη των πολιτικών οικογενειών που θεωρούν τη χώρα περίπου ιδιοκτησία τους, δεν ανέχονται αμφισβήτηση από κανέναν. Πιστεύουν ότι η εξουσία τους είναι θεόπεμπτη και γι αυτό συνδιαλέγονται μόνο με τον εαυτό τους…
Βεβαίως δείχνουν να αγνοούν την τύχη των ανωτέρω φίλων τους. Αδιαφορούν για το λαϊκό αίσθημα και απεχθάνονται τους πολίτες, που τους θεωρούν υπηκόους της δυναστείας τους. Οι οικογένειες αυτές που κατακάθονται στον σβέρκο ενός λαού πιστεύουν ότι η εξουσία πρέπει να διαμοιράζεται ανάμεσά τους, εμποδίζοντας κάθε τρίτο και ανεπιθύμητο πρόσωπο να υπεισέλθει στο άβατο του ιερατείου της νομενκλατούρας…
Για την οικογενειοκρατία κάθε τρίτο πρόσωπο είναι εχθρός. Εναλλάσσονται στην εξουσία και καλύπτουν ο ένας τον άλλο σε κάθε παραστράτημά του. Γι αυτό και δεν παραπέμπουν στη δικαιοσύνη κανένα μέλος της κλειστής αυτής ομάδας εξουσίας, που έβαλε βαθειά το δάκτυλό του στο μέλι, γιατί ισχύει το γνωστό, ότι κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει…
Με αυτή την έννοια ανενόχλητοι οδήγησαν την χώρα τους στο χείλος της καταστροφής, αποκρύπτοντας επιμελώς τα στοιχεία εκείνα που έδειχναν το μέγεθος της κατρακύλας…
Ο συνδυασμός του ψυχικά ανισσόροπου, τζογαδόρου και ανεπαρκούς τύπου, που έχει πρότυπο «προσωπικότητες» που προσομοιάζουν με τον Καντάφι, είναι ότι χειρότερο μπορεί να διανοηθεί ένας σώφρων άνθρωπος. Αν όλα αυτά αφορούν ένα πρόσωπο ολίγον ενδιαφέρει. Αν αφορούν έναν ολόκληρο λαό, τότε έχουμε να κάνουμε με μια αληθινή και όχι εικονική τραγωδία…

Πολιτική αγυρτεία...

Ακούγοντας κανείς την κενή περιεχομένου επιχειρηματολογία των ανθρώπων της εξουσίας υπέρ του δημοψηφίσματος που τους κάνει να αγνοούν ακόμη και τις επιταγές του Συντάγματος, είναι να απορεί κανείς πως και με πιο τρόπο βρέθηκαν όλοι αυτοί στο ελληνικό κοινοβούλιο. Εδώ εντοπίζεται η ευθύνη όλων μας που με την ψήφο μας τους στείλαμε στο κοινοβούλιο. Θα πει κανείς μας είπαν ψέματα λέγοντας λεφτά υπάρχουν…
Αυτό και μόνο άραγε μας παρέσυρε για να τους ψηφίσουμε ή το γεγονός ότι πολλοί από εμάς «εξυπηρετηθήκαμε» ή ελπίζαμε να «εξυπηρετηθούμε» με την ικανοποίηση κάποιου αιτήματός μας που στα καθ ημάς ονομάζεται ρουσφέτι. Γιατί το πελατειακό κράτος που έστησαν λειτουργούσε με αυτό το κόλπο. Σε εξυπηρετούσα με το ρουσφέτι, που ήταν από διορισμός στο δημόσιο, μέχρι τακτοποίηση κάποιας παρανομίας, μικρή ή μεγάλη δεν έχει σημασία, κι εσύ μου έδινες την ψήφο σου…
Αυτή η ενοχική σχέση που αναπτύχθηκε εδώ και δεκαετίες, έφτιαξε ένα κομματικό κράτος, αναποτελεσματικό, ανοιχτό στους «ημετέρους» και κλειστό για τους υπόλοιπους πολίτες που ήταν ξένοι στην ίδια τους τη χώρα. Κράτος που λειτουργούσε με το ρεγάλο, κοινώς το λάδωμα, κράτος που λειτουργούσε με δανεικά. Έδινε αφειδώς επιδοτήσεις κατασπαταλώντας κοινοτικούς πόρους, που δόθηκαν για ανάπτυξη, σε δικαιούμενους και μη, απονεύρωσε την περιφέρεια, και έσπρωχνε τους πολίτες στην Αθήνα για να παρέχουν υπηρεσίες. Το πελατειακό πολιτικό σύστημα αποβιομηχάνισε τη χώρα και την άφησε γυμνή, βορά στις αδηφάγες αγορές…
ΟΙ υπεύθυνοι αυτής της τραγωδίας, αναζητούν τώρα πανικόβλητοι τρόπους διαφυγής και υπεκφυγής των τεράστιων ευθυνών τους. Ο Γ. Παπανδρέου χθες το βράδυ μιλώντας στους υπουργούς του, αναφέρθηκε σε δέσμη οικονομικών και μιντιακών συμφερόντων που τον πετροβολούν, ενώ παράλληλα το περιβάλλον του επιχειρεί να στήσει σκηνικό καταγγελιών για κάποιους βουλευτές που ύψωσαν το ανάστημα τους για δήθεν αποστασία τύπου 1965. Το δυστύχημα είναι ότι μόνο γυναίκες για την ώρα ύψωσαν το ανάστημά τους…
Ο Γ. Παπανδρέου αποδείχθηκε ο μοιραίος άνθρωπος αυτής της χώρας. Η ανεπάρκεια του τον κάνει να φαντασιώνεται ανύπαρκτους εχθρούς εντός και εκτός των τειχών, να καταφεύγει σε τυχοδιωκτικές μεθόδους και εκβιασμούς της κοινωνίας θέτοντας ερωτήματα του τύπου δανειακή σύμβαση ή δραχμή που σε αγοραίο λεξιλόγιο μεταφράζονται ως πολιτική αγυρτεία…

Επικίνδυνος...

Ο άνθρωπος δεν παίζεται. Τι επινόησε για να εγκλωβίσει έναν ολόκληρο λαό. Το δημοψήφισμα… Με το εκβιαστικό δίλημμα ή ψηφίζεται τη νέα δανειακή σύμβαση και ότι συνεπάγεται, ή γυρίζουμε στη δραχμή…
Είναι δυνατόν! Όταν η πρώτη δανειακή σύμβαση κατατέθηκε αλλά δεν ψηφίστηκε ποτέ από το ελληνικό Κοινοβούλιο να έρχεται η νέα δανειακή σύμβαση για επικύρωση με δημοψήφισμα! Το δημοσκοπικό 15%, ναι το 15%, κύριε Παπούλια να θέλει σώνει και καλά με νύχια και με δόντια να κρατηθεί στις καρέκλες του και προκειμένου να το πετύχει να καταφεύγει σε φτηνούς εκβιασμούς; Θα το ανεχθείτε Κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας; Όταν όλα τα κόμματα λένε όχι και ζητούν εκλογές; Θα πάτε κόντρα στο λαϊκό αίσθημα;
Κι εσείς κυβερνητικοί βουλευτές θα σηκώσετε το βάρος αυτού του εκβιαστικού διλήμματος, θα ταυτισθείτε με τις μεθόδους του υποκόσμου για να μην χάσετε το βουλευτιλίκι σας; Ο άνθρωπος θυσιάζει τη χώρα για τον πρωθυπουργικό του θώκο. Είναι ανεκδιήγητος. Εξαπάτησε αιφνιδιάζοντας ακόμη και τους ευρωπαίους φίλους του. Έχει τη λογική του φίλου του Καντάφι…Δεν τον ενδιαφέρει αν θα καταστραφεί η χώρα, αρκεί να παραμείνει στην εξουσία…Μοιάζει με κακομαθημένο παιδί που δεν ανέχεται να μοιραστεί το παιχνιδάκι του. Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση το παιχνιδάκι είναι η ίδια η Ελλάδα και η τύχη της… Το αύριο της…
Τώρα πρέπει να ξεσηκωθεί όλη η Ελλάδα… Να ξεκουμπιστεί και να φύγει εδώ και τώρα… Το ΟΧΙ στα εκβιαστικά διλήμματα, το ΟΧΙ στην πολιτική απάτη είναι δεδομένα…Το όχι αφορά την κυβέρνηση και όχι το ευρώ και την Ευρώπη… Όλες αυτές οι τυχοδιωκτικές ενέργειες τον καθιστούν άκρως επικίνδυνο…

Εγκληματικες πράξεις και παραλήψεις μιας δεκαετίας

Αν δει κανείς πίσω του μια δεκαετία θα διαπιστώσει μια σειρά εγκληματικών λαθών μας οδήγησαν στη σημερινή τραγική κατάσταση. Δεν είναι μόνο τα πλαστά στοιχειά με τα οποία ενταχθήκαμε στο ευρώ, είναι και οι διορθωτικές κινήσεις που δεν έγιναν, μετά την είσοδό μας στην ευρωζώνη, για να επουλώσουν τις ανοιχτές πληγές της οικονομίας…
Ακολούθησε η κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος στους Ολυμπιακούς Αγώνες, που όλα έγιναν με απευθείας αναθέσεις, χωρίς σχέδιο και προγραμματισμό με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καμιά αξιοποίηση των εγκαταστάσεων την επόμενη μέρα. Ακόμη δεν μας είπαν πόσα δις στοίχησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004.Δεκαπέντε,είκοσι,εικοσιπέντε ή τριάντα δις; Κράτος σπάταλο, κράτος ξέφραγο αμπέλι…
Στη συνέχεια είχαμε το πάρτι αυξήσεων και προσλήψεων στο δημόσιο που ανέβασε το χρέος κατά 100 δις και το έλλειμμα του 2009 στα 24 δις. Αριθμοί ασύλληπτοι για τα μεγέθη της ελληνικής οικονομίας. Κανείς άφρων δεν σκέφθηκε ότι θα έρθει η ώρα που ο ελληνικός λαός θα κληθεί να πληρώσει το λογαριασμό; Φαίνεται ότι το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, που το ενδιαφέρον του είχε στενό ορίζοντα, έβλεπε μόνο τα εφήμερα, την επανεκλογή προσώπων δηλαδή, και όχι την επόμενη μέρα…
Ήρθε τέλος και η διετία που διανύουμε να αποτελειώσει ότι είχε μείνει όρθιο. Το ένα λάθος μετά το άλλο. Την ώρα που μας έλεγαν λεφτά υπάρχουν μιλούσαν με το ΔΝΤ. Την ώρα που εξήγγειλαν παροχές γνώριζαν ότι δεν υπάρχουν τέτοιες δυνατότητες. Την ώρα που μας δάνειζαν οι αγορές με χαμηλό επιτόκιο λέγαμε όχι, και δεν καταδεχθήκαμε ούτε καν να συζητήσουμε με άλλες χώρες που μας έδιναν χρήματα…
Δεν πήραν στην ώρα τους κανένα μέτρο με αποτέλεσμα την επόμενη μέρα να χρειάζονται πολύ περισσότερα…Υπογράφαμε μνημόνια και μεσοπρόθεσμα εν γνώσει μας ότι δεν θα τηρήσουμε τα υπεσχημένα. Γίναμε περίγελοι και αναξιόπιστοι διεθνώς…
Αποτέλεσμα να μας λέει ο γερμανός κ. Σόιμπλε ότι ήδη παραδώσαμε μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας, και να μας χρησιμοποιεί ως κακό παράδειγμα στους ιταλούς λέγοντας, προσέξτε μην καταντήσετε σαν την Ελλάδα. Αλήθεια οι τριακόσιοι όταν ακούνε αυτά τα λόγια τι αισθάνονται; Απλώς σκέφτονται ότι: Εγώ καλά στρογγυλοκάθομαι στο βουλευτικό μου έδρανο;

Αιδώς Αργείοι...

Η φετινή 71η επέτειος του ελληνικού ΟΧΙ στην επέλαση του άξονα προς την πατρίδα μας στιγματίστηκε από το κύμα της οργής και της αγανάκτησης που κατέκλυσε τους χώρους των παρελάσεων στις ελληνικές πόλεις…
Η αντίδραση της κυβέρνησης, αλλά και ορισμένων άλλων κομμάτων δείχνει τον πανικό του πολιτικού συστήματος στις μαζικές αντιδράσεις που επ ουδενί δεν μπορούν να καταχωρηθούν σε ένα ή δύο αριστερά κόμματα. Βεβαίως η ιστορική μνήμη που διατηρείται μέσω μιας εκδήλωσης που κατά τόπους ενεργοποιεί τη μαθητιώσα νεολαία είναι και χρήσιμη και διδακτική…
Από την άλλη πλευρά οι εκπρόσωποι του πολιτικού κόσμου, που δεν αναγνωρίζονται πλέον από τους πολίτες ,μια και θεωρούνται επίορκοι, δεν είχαν την νομιμοποίηση να ανέβουν στις εξέδρες και να εμφανιστούν ως οι ηγέτες μιας χώρας τους οποίους δεν αναγνωρίζουν πλέον οι πολίτες…
Θα πουν βεβαίως κάποιοι ότι τους εκλέξαμε εμείς για να μας κυβερνήσουν για τέσσερα χρόνια. Η απάντηση είναι πολύ απλή. Μας είπαν ότι λεφτά υπάρχουν, μας εγγυήθηκαν συντάξεις και μισθούς, μας υποσχέθηκαν ότι δεν θα βάλουν νέους φόρους…
Μας κορόιδεψαν και έκαναν τα ακριβώς αντίθετα. Και όχι μόνο αυτό οδήγησαν τη χώρα σε μια ιδιότυπη κατοχή. Με πιο δικαίωμα, με πια νομιμοποίηση. Με πια εντολή από τον κυρίαρχο ελληνικό λαό παρέδωσαν τα κυριαρχικά του δικαιώματα σε τρίτους. Στις δημοκρατίες έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο για να καθορίζει τις τύχες του τον έχει ο ελληνικός λαός…
Δεν προκαλεί παρά θλίψη η απουσία παρελάσεων μια μέρα σαν κι αυτή. Όμως τα γεγονότα που συνέβησαν τα δύο τελευταία χρόνια στη χώρα μας ξεπερνούν κάθε όριο φαντασίας. Η κατρακύλα δεν έχει σταματημό. Η πολίτες βλέπουν να χάνεται το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Και οι «άρχοντες» νόμισαν ότι θα παρακολουθούσαν την παρέλαση με την άνεσή τους, χωρίς να υπάρξουν αντιδράσεις από τους αγανακτισμένους πολίτες…
Θα έλεγε κανείς αιδώς Αργείοι…