Ένας πεισματάρης ακρίτας στην Κύπρο

Λίγο πριν από το οδόφραγμα που βρίσκεται στον παλαιό δρόμο στις αγγλικές βάσεις στη Δεκέλεια, που οδηγεί στην Αμμόχωστο που είναι κατεχόμενη πόλη από τα τουρκικά στρατεύματα από το 1974 στην Κύπρο συναντά κανείς ένα υπαίθριο οπωροπωλείο. Εκείνο το απόγευμα που βρέθηκα εκεί δεν υπήρχε ψυχή. Μόνο ένα ραδιόφωνο από ένα διπλανό δωμάτιο έπαιζε δυνατά ελληνική μουσική. Στη γύρω περιοχή δεν υπήρχε ψυχή. Πίσω από το πρόχειρο αυτό μανάβικο υπήρχε ένα αγρόκτημα με εσπεριδοειδή γύρω – γύρω και μέσα σε αυτό μαρούλια, κρεμμυδάκια, ντομάτες, αγγούρια, λάχανα και κάθε λογής λαχανικά. Στο βάθος ένα σπίτι που έμοιαζε να βρίσκεται μέσα στην περιοχή που βρίσκεται υπό τον έλεγχο των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων.
Που και που περνούσε από τον ήσυχο δρόμο κάποιο αυτοκίνητο για να περάσει στα κατεχόμενα ή να βγει από αυτά με κατεύθυνση τις ελεύθερες περιοχές. Πέρασε πάνω από μισή ώρα αναμονής όταν εμφανίστηκε από ένα χωματόδρομο ο Γιώργος Γιαννούκος που είναι ο ιδιοκτήτης του μανάβικου και του κτήματος.
Στο ερώτημα ότι είχε αφήσει χωρίς άνθρωπο το μανάβικο η απάντηση ήρθε αυθόρμητη. Η κίνηση είναι πολύ μικρή και είναι μόνος του με αποτέλεσμα όταν τρέχει για να μαζέψει τα αυγά από το κοτέτσι που βρίσκεται λίγο μακρύτερα να μην υπάρχει κανείς στο υπαίθριο μαγαζάκι του.
Η κουβέντα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον με τον 76χρονο αγρότη. Κι αυτό γιατί το ένα από τα τρία μικρά κτήματα βρίσκεται εντός της περιοχής των αγγλικών βάσεων, το σπίτι στην άλλη άκρη του κτήματος από το 2000 πέρασε στα κατεχόμενα μετά την μετακίνηση των τούρκων κατά τριακόσια μέτρα και τα άλλα δύο κτήματα πεντακόσια μέτρα παρακάτω επίσης στα κατεχόμενα από τους τούρκους εδάφη.
Παρ όλα αυτά ο κ. Γιαννούκος δεν το βάζει κάτω. Παραμένει εκεί ακρίτας και επιμένει να καλλιεργεί το κτήμα του παρά τα 76 χρόνια σε πείσμα των καιρών που θέλουν τον ισχυρό και τα όπλα να επιβάλλουν με τη βία τις αξιώσεις τους.
Στην κουβέντα μου λέει ότι από εκεί η Αμμόχωστος που είναι σήμερα κλειστή μια και δεν επιτρέπουν τα τουρκικά κατοχικά στρατεύματα την επιστροφή των νομίμων κατοίκων της είναι τρία μόνο μίλια και πριν από το 1974 ο γείτονάς του εργαζόταν στην σημερινή πόλη – φάντασμα.
Ο δρόμος αυτός πρόσθεσε, που σήμερα χρησιμοποιείται από τους τουρκοκύπριους που εργάζονται στις βάσεις ή στις ελεύθερες περιοχές πριν από το 1974 έσφυζε από ζωή μια και πολλοί ήταν εκείνοι που τον χρησιμοποιούσαν για να πάνε στην Αμμόχωστο.
Κάποια στιγμή στη διάρκεια της συνομιλίας μας σταμάτησε ένας τουρκοκύπριος που έφτασε από τα κατεχόμενα. Του είπε στα ελληνικά ότι έρχεται από την Κερύνεια και ψάχνει να βρει από κάποιο φυτώριο μια ποικιλία αμυγδαλιάς για το σπίτι του. Ο κ. Γιαννούκος με προθυμία του υπέδειξε που θα βρει αυτό που ζητούσε. Χωρίς καμιά προκατάληψη, χωρίς να κάνει κανένα σχόλιο γι αυτόν.
Παραπονέθηκε ότι οι τούρκοι του έκλεβαν πορτοκάλια και όταν πήγε να βάλει συρματόπλεγμα στο κτήμα του ο στρατιώτης των κατοχικών δυνάμεων του είπε υπό την απειλή του όπλου να το βάλει πιο μέσα για να αφήσει εκτεθειμένα τα εσπεριδοειδή του στο πλιάτσικο των επιδρομέων.
Τότε του είπε ότι εσύ με το όπλο κι εγώ με την αξίνα στο τέλος κάτω από την γη θα καταλήξουμε γι αυτό μην με απειλείς και άσε με να προστατεύσω τα προϊόντα μου.
Για να πάει από το κτήμα του στο σπίτι του χρειάζεται να περάσει από το φυλάκιο των τούρκων. Δεν το βάζει κάτω όμως. Περνάει από τα πλάγια για να το παρακάμψει.
Έχει τρία παιδιά μια κόρη και δύο γιούς που ζουν στην Δερύνεια. Ο ένας του γιός όμως μολονότι σπούδασε, επέστεψε στην πατρώα γη και καλλιεργεί ένα διπλανό κτήμα που του έδωσε ό πατέρας του.
Ο κ. Γιαννούκος μολονότι έχει γράψει και στα τρία του παιδιά αναλογικά την περιουσία του τα κτήματα στα κατεχόμενα τους τα έχει εκχωρήσει εξ αδιαιρέτου με το αιτιολογικό να είναι όλοι μαζί ενωμένοι στην διεκδίκηση της πατρώας γης τους.
Ο γεωργός – ακρίτας δεν εγκαταλείπει τη γη του επιμένει καλλιεργώντας την να δηλώνει παρόν και να ελπίζει ότι κάποια μέρα ο δρόμος προς την Αμμόχωστο θα γίνει και πάλι πολύβουος όπως παλιά.

Ένας Θεος ξέρει...

Χαράς ευαγγέλια. Ο Πρόεδρος Ομπάμα ανακοίνωσε στον Πρωθυπουργό της χώρας μας ότι καταργείται η βίζα για όσους ταξιδεύουν από την Ελλάδα στις ΗΠΑ. Έτσι η χώρα μας έγινε η 24η της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην οποία δεν θα ισχύει το καθεστώς της βίζας. Κατόπιν όλων αυτών είναι να μην πανηγυρίζουν οι έλληνες. Δεν είναι και λίγο. Να πηγαίνεις σε μια κοτζάμ Αμερική και να μην σου ζητάνε την τριτοκοσμική βίζα. Κατά τα άλλα στα ταξίδια του ο κ. Παπανδρέου σε Ευρώπη και ΗΠΑ εισέπραξε πολλά εύγε για τα επώδυνα για τον ελληνικό λαό μέτρα που πήρε και ευχές να ξορκίσουν τους κερδοσκόπους που αναγκαστούν κατόπιν όλων αυτών να κατεβάσουν τα επιτόκια προκειμένου να δανειστούμε από τις διεθνείς αγορές με τόκους που δεν θα είναι διπλάσιοι αυτών της Γερμανίας και άλλων χωρών της Ευρώπης.
Κατόπιν όλων αυτών η αγωνία τώρα μετατοπίζεται στον προσεχή Απρίλιο ή Μάιο όταν θα βγει η χώρα στο παζάρι των αδυσώπητων αγορών για να ζητήσει να δανειστεί το όχι ευκαταφρόνητο ποσό των 22 δις ευρώ.
Με ποιο επιτόκια θα μας δανείσουν; Θα εισακουστεί η Μέρκελ, ο Σαρκοζί και ο Ομπάμα που έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στον Γ.Παπανδρέου; Ή αυτοί θα εξακολουθήσουν τον χαβά τους και για να δώσουν ζεστό χρήμα θα απαιτήσουν για μια ακόμη φορά δυσθεώρητα επιτόκια;
Βεβαίως ο κ. Σαρκοζί είπε ότι αν οι κερδοσκόποι επανεμφανισθούν υπάρχει, σχέδιο που δεν αποκάλυψε, στήριξης της ελληνικής οικονομίας. Όμως να μας δανείσουν απευθείας οι ισχυροί εταίροι δεν μπορούν. Το απαγορεύουν τόσο οι συνθήκες της ΟΝΕ όσο και τα άσχημα οικονομικά των πάλε ποτέ ισχυρών της ευρωζώνης. Να φτιάξουν ένα ευρωπαϊκό ταμείο στήριξης δεν προλαβαίνουν γιατί αυτό θέλει χρόνο και συμφωνίες δύσκολες στο σημερινό πύργο της βαβέλ των «27». Τι θα γίνει; Θα το δούμε όπως και τα χειρότερα που μας περιμένουν.
Γιατί είναι απλό. Η βόμβα των αδυναμιών του κοινού νομίσματος δυστυχώς έσκασε στα ελληνικά χέρια. Και όπως είναι φυσικό αυτός που παθαίνει την μεγαλύτερη ζημιά είναι εκείνος που βρίσκεται πιο κοντά στην έκρηξη. Οι γύρω τραυματίζονται, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο.
Υπάρχει και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο που μπορεί να μας δανείσει με χαμηλά επιτόκια. Είναι μια κίνηση που δεν αρέσει καθόλου στους ευρωπαίους εταίρους μας. Γιατί θα μας οδηγήσει από την αγκαλιά των Βρυξελλών στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.
Όμως για να λέμε και του στραβού το δίκιο η Ελλάδα μοιάζει με κάποιον που βγαίνει από ένα καζίνο έχοντας φάει όλη την περιουσία του. Στην προσπάθεια του να βρει χρήματα καταφεύγει στους αετονύχηδες που περιμένουν έξω από τους οίκους της θεάς τύχης οι οποίοι για να τον δανείσουν του παίρνουν και το σώβρακο.
Με ποιες εγγυήσεις να δανείσει κανείς μια χώρα που εισπράττει το χρόνο πενήντα δισεκατομμύρια ευρώ και ξοδεύει πάνω από εκατό. Πως θα αποπληρώσει τα χρέη της η Ελλάδα που κάθε χρόνο αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο;
Πήρε μέτρα και μάλιστα δυσβάσταχτα. Μειώθηκαν οι δαπάνες του κράτους και 10-15%. Και τι έγινε; Για να έρθουμε στον προϋπολογισμό στο επίπεδο ίσα βάρκα ίσα νερά που λένε θα πρέπει να μειωθούν οι δαπάνες κατά 50%. Είναι εφικτό κάτι τέτοιο; Όχι φυσικά.
Και τι μέλλει γενέσθαι; Ένας θεός ξέρει. Κι επειδή ο λαός παρά τα λάθη στις επιλογές των προσώπων που ασκούν την εξουσία και στην άποψη εγώ να περνάω καλά κι άλλοι ας πάνε να πνιγούνε, έχει αλάθητο το ένστικτο του κινδύνου, όπου σταθείς κι οπού βρεθείς από τον ταξιτζή μέχρι τον δικαστή ένα και μοναδικό ερώτημα σου υποβάλουν. Τουλάχιστον θα σωθούμε με αυτά τα μέτρα που πήρε η κυβέρνηση; Τι να τους απαντήσει ένας εχέφρων συνομιλητής.
Είναι θέμα παιδείας, είναι θέμα νοοτροπίας όλων μας, είναι θέμα εκ βάθρων αλλαγής του κράτους, είναι θέμα τελικά πολιτικής… Το βέβαιο είναι ότι δεν είναι θέμα αριθμών και οικονομίας…Θα το καταλάβουμε, θα το καταλάβουνε… Ένας Θεός ξέρει…

Εγκλήματα κι εγκλήματα(Ε3)

Ένα ακόμη σενάριο κατέρρευσε. Αυτό που ήθελε τους τούρκους να έχουν κλέψει την σορό του τέως Προέδρου της Κύπρου Τάσσου Παπαδόπουλου από τον τάφου του τον περασμένο Δεκέμβρη. Ήταν τόσο σίγουροι κάποιοι πολιτικοί της Κύπρου, ότι η κλοπή έγινε από τους τούρκους που έβγαιναν και το έλεγαν και δημοσίως.
Αξιοποίησαν μάλιστα και ένα στοιχείο, την ανάλυση που έγινε για τον στόκο που χρησιμοποιήθηκε όταν έκλεψαν τη σορό ο οποίος κατά τους ειδικούς παράγεται στα κατεχόμενα για να «δέσουν» την κατηγορία τους. Το γεγονός ότι αυτός ο στόκος μπορεί να περάσει εύκολα στις ελεύθερες περιοχές δεν τους απασχόλησε.
Βεβαίως η παράδοση της σορού και οι έρευνες της αστυνομίας απέδειξαν ότι το κοινό έγκλημα ήταν μπλεγμένο σε αυτή την φρικιαστική υπόθεση και το κίνητρο δεν ήταν άλλο από τον εκβιασμό για λύτρα.
Μια ακόμη υπόθεση μετά από αυτήν της δολοφονίας του εκδότη-καναλάρχη Άντη Χατζηκωστή αποδεικνύεται ότι έχει κίνητρο το χρήμα και καμιά σχέση με τους τούρκους.
Όμως η απλοϊκή ενοχοποίηση των τούρκων που φταίνε για όλα μολονότι βολεύει κάποιους επαγγελματίες πολιτικούς της Κύπρου μια και βολεύονται να επενδύουν για κάθε τι στο κυπριακό πρόβλημα, είναι ένας απαράδεκτος στρουθοκαμηλισμός που θέλει να κρύψει μια τραγική αλήθεια.
Το υψηλό επίπεδο της εγκληματικότητας που έχει αναπτυχθεί τον τελευταίο καιρό στην Μεγαλόνησο. Ένα φαινόμενο ιδιαίτερα ανησυχητικό μια και οι νονοί της νύχτας έχουν και ονοματεπώνυμο και παρακαλώ «ιδεολογικό» στίγμα.
Καλό θα ήταν να στρέψουν προς αυτή την πλευρά την προσοχή τους, μια και όπως όλα δείχνουν από τα κελιά των φυλακών καθοδηγούνται πολλές ιδιαίτερα ειδεχθείς εγκληματικές ενέργειες αντί να αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη με αστήριχτες καταγγελίες.
Από την άλλη πλευρά να ζητήσουν τόσο ο Πρόεδρος Χριστόφιας από τον τουρκοκύπριο ηγέτη Μεχμέτ Αλί Ταλάτ όσο και οι άλλοι πολιτικοί ηγέτες της Κύπρου που συναντούν τουρκοκύπριους πολιτικούς να κάνουν απλές πράξεις για να αποδείξουν ότι επιθυμούν στην πράξη την επανένωση του νησιού.
Να μην εμποδίζουν οι τούρκοι στρατιώτες με τις λόγχες τους τον 76χρονο Γιώργο Γιαννούκο που ζει στα Στροβίλια, να περιφράξει το χωράφι του και να μπορεί να ζει ελεύθερα στο σπίτι του. που συνορεύει με το χωράφι του, αλλά πέρασε πρόσφατα μετά την προώθηση των κατοχικών δυνάμεων στον έλεγχο των τούρκων.
Παράλληλα στα κατεχόμενα να ζητήσουν οι πολιτικοί της Κύπρου από τον Ταλάτ να αποδείξει την καλή του πίστη και να δώσει ηλεκτρικό ρεύμα στον εγκλωβισμένο ελληνοκύπριο Νίκο Κτίστη που στο δρόμο λίγο πριν το μοναστήρι του Απόστολου Ανδρέα προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατήσει ανοικτή την ψαροταβέρνα του χρησιμοποιώντας για την παραγωγή ρεύματος ηλεκτρογεννήτριες πετρελαίου ανεβάζουν με την λειτουργία τους το κόστος της παρουσίας του στα κατεχόμενα σε δυσθεώρητα ύψη.
Να θέματα στα οποία οφείλουν να ενσκήψουν οι πολιτικές δυνάμεις της Κύπρου, αλλά και της Ελλάδος, να τα αναδείξουν, προκειμένου να αποδειχθούν στην πράξη οι πραγματικές προθέσεις των Τούρκων που αλωνίζουν τα σαλόνια της Ευρώπης και των ΗΠΑ προβάλλοντας τον υποκριτικό ισχυρισμό ότι εκείνοι θέλουν λύση, αλλά οι ελληνοκύπριοι την απορρίπτουν…

Αλήθειες που πληγώνουν

Ο κύβος ερίφθη. Τα μέτρα που κυοφορήθηκαν για αρκετό διάστημα ήδη ανακοινώθηκαν. Τώρα μπαίνουμε στο επώδυνο για τους πολίτες στάδιο της εφαρμογής τους. Και βεβαίως αυτό σημαίνει ότι αρχίζουν τα όργανα. Κι αυτό γιατί ενώ οι πολλοί συμφωνούν για την αναγκαιότητά τους οι πολλοί επίσης θεωρούν ότι κάποιος άλλος οφείλει να πληρώσει και όχι οι ίδιοι.
Ακούμε για παράδειγμα την αριστερά που οργανώνει και τις απεργιακές κινητοποιήσεις να λέει ότι να πληρώσουν οι τράπεζες ή οι μεγάλες επιχειρήσεις τα σπασμένα. Καλό ακούγεται θεωρητικά το θέμα. Όμως έτσι είναι άραγε, τόσο απλοϊκό το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας; Αν όλα φορτωθούν στο τραπεζιτικό σύστημα αυτό θα καταρρεύσει με ότι συνεπάγεται κι αν ζητηθεί από τις επιχειρήσεις να σηκώσουν το βάρος των 55 δις που κάθε χρόνο χρειάζεται η χώρα για να καλύψει τον ελλειμματικό της προϋπολογισμό τότε ή θα κλείσουν μια και δεν θα το αντέξουν το φορτίο ή θα μεταναστεύσουν σε μια από τις γειτονικές χώρες. Να μην πληρώσουν κι αυτοί λοιπόν; Να πληρώσουν βεβαίως την όποια αναλογία που τους ανήκει.
Κάποτε πρέπει όλοι να αποδεχθούμε την αρχή της συνυπευθυνότητας. Φταίνε κι αυτοί όσοι δηλαδή κυβέρνησαν τη χώρα τα τελευταία χρόνια φταίμε κι εμείς που τους εκλέξαμε μια για τα όσα συνέβησαν από την μεταπολίτευση και ύστερα όλοι έχουμε το μερίδιο της ευθύνης που μας αναλογεί.
Γιατί δεν είναι μόνο οι αριθμοί της ελληνικής οικονομίας που έχουν κτυπήσει κόκκινο, είναι και το κυριότερο η αξιοπιστία της χώρας που έχει απολεσθεί.
Όταν το 2004 το ποιο αρμόδιο πρόσωπο της ελληνικής οικονομίας ο αρμόδιος υπουργός πηγαίνει στις Βρυξέλλες και λέει στην Κομισιόν ότι οι προηγούμενοι που κυβέρνησαν τη χώρα σας έδωσαν ψεύτικα στοιχεία και κάνει απογραφή για να το αποδείξει, τι θα πει κάθε λογικός άνθρωπος;
Εντάξει να διορθώσουμε τα στοιχεία και να φροντίσετε εσείς από εδώ και πέρα να ενημερώνετε από εδώ και πέρα με σωστά στοιχεία τις υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όταν μετά από πέντε χρόνια η ιστορία επαναλαμβάνεται με το έλλειμμα να εκτινάσσεται από το 6% της Νέας Δημοκρατίας προεκλογικά, στο 12,7% μετεκλογικά τότε δικαίως κάποιος τρίτος θα πει είσαστε απατεώνες.
Έτσι πέρα από ιδιαίτερα τα νούμερα ήρθε σε πρώτο πλάνο το θέμα της αξιοπιστίας.
Όταν τα επιτόκια δανεισμού πολλοί άρχισαν να ξορκίζουν τους κερδοσκόπους. Όταν κάποιος βγαίνει από το καζίνο και ζητάει δανεικά είναι φυσικό όσοι τον πλησιάζουν να θέλουν άγρια να τον εκμεταλλευθούν.
Όταν δεν είσαι αξιόπιστος δεν μπορείς να περιμένεις οι τρίτοι να σε θεωρούν φερέγγυο στις συναλλαγές σου.
Αν δεν είχε κατασπαταληθεί ο πακτωλός των δισεκατομμυρίων των κοινοτικών πλαισίων στήριξης σε κάθε λογής «ημετέρους», αν το κόστος των έργων ήταν σε τιμές ανάλογες με αυτές της κατασκευής αναλόγων του εξωτερικού, αν η Ν.Δ. το 2004 δεν έκανε την καταραμένη απογραφή και φρόντιζε όπως είχε δικαίωμα να αναθεωρήσει το ΑΕΠ, αν το ΠΑΣΟΚ το 2009 δεν έσπευδε να προαναγγείλει εκτίμηση του ελλείμματος στο 12,7% και έκανε μια ακόμη αναθεώρηση του ΑΕΠ γιατί είχε παρέλθει μια ακόμη πενταετία, τότε δεν θα ήταν η Ελλάδα πρωταθλητής της αναξιοπιστίας και οι αριθμοί θα ήταν ανάλογοι με αυτούς πολλών άλλων κρατών της ευρωζώνης.
Σε αυτά τα αν πρέπει να προστεθούν και μερικά προεκλογικά αν. Αυτά των παροχών που είχαν υποσχεθεί οι νικητές των αναμετρήσεων του 2004 και του 2009. Όταν ήρθε η ώρα να πληρώσουν τον λογαριασμό των υποσχέσεων έβαλαν στο παιχνίδι την Ε.Ε. και ιδού του αποτέλεσμα.
Βεβαίως σε όλα αυτά τα αν υπάρχει και αυτό που αφορά την ανάπτυξη.
Σε μια χώρα που η διαφθορά δεν έχει αρχή και τέλος, που οι πελατειακές σχέσεις έφτιαξαν ένα υδροκέφαλο κράτος άντε να μιλήσει κανείς για ανάπτυξη. Μοιάζει με ανέκδοτο.
Πέρα από το χθες υπάρχει το τώρα και το ερώτημα τι κάνουμε. Όταν τα έξοδα του κράτους είναι υπερδιπλάσια από τα έσοδα πρέπει να περιορίσουμε τα έξοδα και να αυξήσουμε τα έσοδα. Διαφορετικά θα ακούμε του τρίτους να μας λένε να πουλήσουμε τα ακατοίκητα νησιά του Αιγαίου και την … Ακρόπολη.

Άγνοια κινδύνου εμπλοκής

Μπορεί η Ελλάδα να πνίγεται στα χρέη, μπορεί τα μέτρα να πέφτουν σαν βροχή, μπορεί το πιστολίδι να πέφτει σαν χαλάζι ανάμεσα στους ανύποπτους πολίτες, όμως στην ανατολική Μεσόγειο και συγκεκριμένα στην Κύπρο οι συνομιλίες Χριστόφια-Ταλάτ βρίσκονται στην κόψη του ξυραφιού με τους Βρετανούς να έχουν αποδυθεί σε ένα αγώνα δρόμου για να οδηγήσουν τα πράγματα μπροστά σε νέα τετελεσμένα. Τις ημέρες που προηγήθηκαν έγιναν δύο σημαντικά γεύματα στα οποία συνδαιτυμόνες ήταν τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας με οικοδεσπότες στο ένα τον Πρόεδρο Χριστόφια και στο άλλο τον τουρκοκύπριο ηγέτη Μεχμέτ Αλί Ταλάτ.
Στα γεύματα αυτά πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξε ο ύπατος Αρμοστής της Βρετανίας στη Λευκωσία που πέρασε σε όλους το μήνυμα ότι αν δεν υποστηριχθεί ο Ταλάτ στις εκλογές για την ανάδειξη τουρκοκύπριου ηγέτη στα κατεχόμενα όλα θα χαθούν και οι συνομιλίες θα καταρρεύσουν. Ζήτησε πολύ απλά, ο Πρόεδρος Χριστόφιας, στο τέλος του νέου κύκλου των συνομιλιών που θα γίνονται μεσούσης της προεκλογικής περιόδου στα κατεχόμενα, στο τέλος Μαρτίου, να βγει και να δηλώσει επισήμως και να καταγράψει την σημαντική πρόοδο επιτεύχθηκε για να βοηθήσει και πρακτικά τον Ταλάτ να διατηρήσει την εξουσία στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα της Κύπρου.
Κι αυτό γιατί αν ηττηθεί στις εκλογές από τον «κακό» Έρογλου τότε οι συνομιλίες θα καταρρεύσουν και η διεθνής κοινότητα θα χάσει το ενδιαφέρον της για την επίλυση του κυπριακού. Αυτά υποστηρίζει η αγγλική διπλωματία για την πρώην αποικία της, που φρόντισε να υπονομεύσει το μέλλον της με τις εγγυήσεις που προέβλεπαν οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου.
Παράλληλα ζητάει από τον Πρόεδρο Χριστόφια να μην πιέζει τον Ταλάτ στα κρίσιμα θέματα για τους ελληνοκυπρίους, όπως είναι το περιουσιακό, το εδαφικό, η ασφάλεια και οι εγγυήσεις, γιατί ο τουρκοκύπριος ηγέτης δεν μπορεί να κάνει παραχωρήσεις λόγω προεκλογικής περιόδου στα κατεχόμενα.
Με απλά λόγια ζητούν οι Βρετανοί, που ενέπλεξαν στο παιχνίδι και τα άλλα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, μια στην ουσία ενδιάμεση συμφωνία, που δεν θα την ονομάσουν έτσι, που στην ουσία οι ελληνοκύπριοι μόνο θα δίνουν, υποχωρώντας στο θέμα της εκ περιτροπής Προεδρία και στην παραμονή δεκάδων χιλιάδων εποίκων και δεν θα παίρνουν τίποτα.
Ο διεθνής παράγοντας, γράφε Άγγλοι, προωθούν τον Ταλάτ στα σαλόνια της Ευρώπης, τον έστειλαν σε Ιταλία και Ισπανία που έχει την προεδρία της Ε.Ε. με σκοπό να τον αναβαθμίσουν σε διεθνές επίπεδο.Δεν θα τον αναγνωρίσουν ως ισότιμο του Χριστόφια, αλλά πρακτικά οι Άγγλοι managers επιδιώκουν να του προσδώσουν κύρος που θα το εξαργυρώσει στο εσωτερικό του μέτωπο στις εκλογές στα κατεχόμενα τον προσεχή Απρίλιο.
Στο παιχνίδι και ο Ερντογάν που προωθεί μια τρίτη υποψηφιότητα αυτή του Ερτουγρούλογλου, ο οποίος θα το παίξει μπαλαντέρ στο πολιτικό σκηνικό των κατεχομένων με σκοπό να κόψει ψήφους από τον Έρογλου.
Το νέο βρετανικής και πάλι έμπνευσης σχέδιο επίλυσης του κυπριακού, ας μην ξεχνάμε ότι πίσω από το Ανάν βρισκόταν ο περιβόητος Χάνεϊ, προβλέπει επίσης μετά την επανεκλογή Ταλάτ εντατικές συνομιλίες και συμφωνία πριν το τέλος του 2010, ώστε η Τουρκία να πάει άσπιλη και αμόλυντη στην σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον προσεχή Δεκέμβριο.
Ακόμη Άγγλοι προετοιμάζουν και μια τριμερή Ελλάδας, Τουρκίας, Βρετανίας η οποία θα συζητήσει το θέμα των εγγυήσεων. Διαμηνύουν ότι η Αθήνα την έχει ήδη δεχθεί και μένει να πείσουν την Άγκυρα που θέλει να διατηρήσει τα επεμβατικά της δικαιώματα και μετά την όποια νέα συμφωνία.
Το σκηνικό στη Λευκωσία είναι ζοφερό. Οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν πολλοί. Μια λύση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της Άγκυρας είναι αυτή που απεργάζονται οι τριτεγγυητές Άγγλοι μπορεί να οδηγήσει όχι στην ειρήνευση που είναι το ζητούμενο αλλά σε νέα χειρότερη εμπλοκή.
Το εσωτερικό μέτωπο πολυδιασπασμένο με τους μεν να σπεύδουν στην κατεύθυνση μιας λύσης φοβούμενοι τα χειρότερα και τους δε να πιστεύουν ότι τα χειρότερα είναι μπροστά με μια λύση στα μέτρα της Άγκυρας. Η Αθήνα να βλέπει το θέμα περίπου σαν απλή συζήτηση σε απογευματινό τσάι διπλωματών.

Αμετανόητοι θεριακλήδες(Ε2)

Με δεδομένο ότι του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υποφέρει, παρατηρεί κανείς ότι και ο νόμος περί της απαγόρευσης του καπνίσματος σε κλειστούς δημόσιους χώρους, πέρασε πολύ σύντομα στην αδράνεια, όπως άλλωστε συμβαίνει με πολλά άλλα θέματα που αρχίζουν από τις πολεοδομικές παραβάσεις και φτάνουν έως τις φορολογικές μας υποχρεώσεις.
Επειδή συμβαίνει να ζω στην Κύπρο τον τελευταίο καιρό θα τολμήσω να κάνω μερικές συγκρίσεις για να καταλάβει κανείς πως στην Ελλάδα οι νόμοι γράφονται στα παλαιότερα των υποδημάτων μας.
Στην Κύπρο η νομοθεσία των απαγορεύσεων τέθηκε σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 2010. Μέσα στο καταχείμωνο δηλαδή σε αντίθεση με την Ελλάδα που το ξεκίνησαν μαλακά ντάλα καλοκαίρι που λένε την 1η Ιουλίου 2010. Στην Ελλάδα έβαλαν και ένα παραθυράκι στο νόμο δηλ. αν είναι κάτω από 70τ.μ. ο χώρος του μπαρ, καφετερίας ή εστιατορίου να είναι στη διακριτική ευχέρεια του ιδιοκτήτη να δηλώνει ότι είναι μόνο για καπνιστές και να λειτουργεί χωρίς πρόβλημα. Διαφορετικά θα πρέπει να βάλει χωρίσματα για τους μεν και τους δε. Στην Κύπρο,η απαγόρευση ισχύει χωρίς εξαιρέσεις.
Ο νόμος εφαρμόστηκε στην Κύπρο χωρίς σοβαρά προβλήματα μολονότι και στην μεγαλόνησο δεν είναι λίγοι οι θεριακλήδες. Κάποιοι ιδιοκτήτες καφενείων και νυχτερινών κέντρων διαμαρτυρήθηκαν, αλλά κανείς στα ΜΜΕ δεν έσπευσε να τους χαϊδέψει τα αυτιά και κυρίως το κράτος δια του αρμοδίου υπουργού ξεκαθάρισε ότι δεν θα κάνει πίσω. Κι όχι μόνο αυτό, άρχισαν οι συστηματικοί έλεγχοι και στις αρχές Φεβρουαρίου δημοσιοποίησαν τα αποτελέσματα. Τόσοι έλεγχοι, τόσες παραβάσεις, τόσα πρόστιμα. Όλα αυτά, ανάγκασαν τους ιδιοκτήτες των καταστημάτων να βάλουν έξω τέντες σόμπες και καθίσματα για να βγαίνουν οι πελάτες τους για να καπνίσουν.
Έτυχε να βρεθώ το τριήμερο στην Αθήνα και να πάω να φάω σε έναν χώρο πολύ μεγαλύτερο των 70 τ.μ. όπου όλοι κάπνιζαν. Ρώτησα αν τηρείται το μέτρο της απαγόρευσης και με μια φωνή όλοι μου απάντησαν ότι κανείς δεν το τηρεί και δεν υπάρχουν σχετικοί έλεγχοι γι αυτό.
Θυμάμαι ότι όταν ξεκίνησε το μέτρο τα ΜΜΕ στην Ελλάδα και κυρίως τα κανάλια συναγωνίσθηκαν σε λαϊκισμό και φιλοξενούσαν τους ιδιοκτήτες των νυχτερινών κέντρων που πρόβαλαν το επιχείρημα ότι θα κλείσουν τα μαγαζιά τους και θα χάσουν την δουλειά τους ένα σωρό οικογενειάρχες.
Και δεν έφταναν τα ιδιωτικά ήρθαν και τα κρατικά που αποκαλούσαν χαφιέδες όσους έτυχε να διαμαρτυρηθούν για την μη εφαρμογή του νόμου.
Έτσι φτιάχτηκε το κλίμα για να μην εφαρμοσθεί ο νόμος που αφορά την υγεία μας.
Θα πει κανείς εδώ ο κόσμος καίγεται, κι εσύ κάθεσαι και γράφεις για το κάπνισμα. Γράφω για τη νοοτροπία με αφορμή το κάπνισμα.
Μια νοοτροπία που διαπερνά την ελληνική κοινωνία και οδήγησε στην απάτη των στατιστικών στοιχείων της οποίας στο τέλος όλοι θα πληρώσουμε ακριβά το λογαριασμό…

Η κρίση ευκαιρία για νέο ξεκίνημα

Η οικονομική κρίση ίσως είναι μια ευκαιρία να μπει κάποτε έστω και υπό την πίεση των αγορών και τη δαμόκλειο σπάθη της κομισιόν η χώρα μας σε μια κάποια σειρά και τάξη. Γιατί το ξέφραγο αμπέλι που συνηθίσαμε, μπορεί να βόλευε αρκετούς, είχε όμως ξεχαρβαλώσει το κράτος που ζούσε με δανεικά μεταφέροντας τα βάρη και τα προβλήματα στις επόμενες γενιές.
Το μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δώσετε είναι καιρός να τελειώνει. Μας πήραν χαμπάρι και στις γειτονικές μας χώρες και πλάκωσαν να πάρουν με πλαστά στοιχεία συντάξεις από τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία. Μέχρι εκεί φτάσαμε. Δεν μας έφταναν οι αναπηρικές συντάξεις που δόθηκαν σωρηδόν σε ορισμένες περιφέρειες της Ελλάδας, προχωρήσαμε και ένα βήμα ποιο κάτω στην αυτοδιάλυση, παρέχοντας άκοπο χρήμα σε διάφορους επιτήδειους από τις νεοεισελθείσες στην Ευρωπαϊκή Ένωση χώρες των Βαλκανίων.
Στην Ελλάδα πολλοί δεν έχουν ακόμη καταλάβει το μέγεθος του οικονομικού ανοίγματος της χώρας μας. Δεν είναι διόλου απλά και εύκολα τα πράγματα.
Και θα γίνουν ακόμη δυσκολότερα τα επόμενα χρόνια. Κι αυτό γιατί μετά το 2013 θα κοπούν οι αγροτικές επιδοτήσεις και ο αγροτικός κόσμος δεν έχει προετοιμασθεί γι αυτό που λέμε επόμενη μέρα.
Αλλά κάτι ανάλογο ισχύει και τα πακέτα των δισεκατομμυρίων ευρώ που έριξαν στην Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια από την Ευρωπαϊκή Ένωση για να συμβάλλουν στην ανάπτυξη της χώρας μας. Τι έγινε όλος αυτός ο πακτωλός χρημάτων; Πόσο υπερτιμολογήθηκαν για παράδειγμα διάφορα οδικά έργα; Στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας αναφέρουν ότι στην Ελλάδα το ανά χιλιόμετρο κόστος ενός δρόμου κοστίζει πολλαπλάσια απ ότι στη Γερμανία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Για να μην πάμε στα πάσης φύσεως εκπαιδευτικά προγράμματα όπου εκεί γίνεται ένα άνευ προηγουμένου πάρτυ.
Πέρα από την κακή διαχείριση των κοινοτικών κονδυλίων για την οποία καταδικάστηκε πολλές φορές η Ελλάδα, το αύριο σε μια χώρα που το spread ξεπέρασε τις τετρακόσιες μονάδες, είναι ιδιαίτερα ζοφερό. Αυτό σημαίνει ότι θα χρωστάμε όλο και περισσότερα μια και το χρέος θα αυξάνεται και λόγω των δυσβάστακτων τόκων.
Θα ρωτήσει κανείς αν τα μέτρα που θίγουν δικαίους και αδίκους είναι το φάρμακο για την βαριά αρρώστια της ελληνικής οικονομίας.
Δυστυχώς είναι ένα από τα φάρμακα που μας επιβάλλονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το γεγονός ότι τους κοροϊδέψαμε παρουσιάζοντας πλαστά στοιχεία τόσο στη διάρκεια της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ όσο και της Νέας Δημοκρατίας πλαστά στοιχεία της ελληνικής οικονομίας τους δίνει το δικαίωμα να μας βάλουν τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι.
Βεβαίως στην Ελλάδα ισχύει αυτό που πολλοί λένε ότι δηλ. ζητάμε πάντα το κράτος να είναι αυστηρό με τους άλλους, όχι όμως και με εμάς που πρέπει να έχουμε ασυλία σε κάθε μας ασυδοσία.
Έχουμε δυστυχώς μάθει να μας ενδιαφέρει μόνο ό εαυτός μας και καθόλου το κοινωνικό σύνολο. Ας πάνε να πνιγούνε οι άλλοι λέμε. Αυτό πρακτικά φαίνεται και με την καθαριότητα. Είμαστε από τους πιο καθαρούς λαούς του κόσμου με τεράστια κατανάλωση ειδών καθαριότητας. Κι από την άλλη πετάμε στους δρόμους οτιδήποτε μας είναι άχρηστο και δεν κάνουμε τον κόπο να το βάλουμε σε ένα καλάθι αχρήστων.
Με αυτή την έννοια η παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα του οίκου μας θα μπορούσε να είναι ευεργετική αν και εμείς με την σειρά μας την χρησιμοποιήσουμε σαν μια ευκαιρία να βάλουμε σε μια τάξη τα του οίκου μας.
Πάντως είναι η ώρα για υπεύθυνες πολιτικές και πολιτικούς. Για να δούμε αν αυτή τη φορά το πολιτικό προσωπικό θα βρεθεί στο ύψος των περιστάσεων.