Η οικονομική κρίση ίσως είναι μια ευκαιρία να μπει κάποτε έστω και υπό την πίεση των αγορών και τη δαμόκλειο σπάθη της κομισιόν η χώρα μας σε μια κάποια σειρά και τάξη. Γιατί το ξέφραγο αμπέλι που συνηθίσαμε, μπορεί να βόλευε αρκετούς, είχε όμως ξεχαρβαλώσει το κράτος που ζούσε με δανεικά μεταφέροντας τα βάρη και τα προβλήματα στις επόμενες γενιές.
Το μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικά μη δώσετε είναι καιρός να τελειώνει. Μας πήραν χαμπάρι και στις γειτονικές μας χώρες και πλάκωσαν να πάρουν με πλαστά στοιχεία συντάξεις από τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία. Μέχρι εκεί φτάσαμε. Δεν μας έφταναν οι αναπηρικές συντάξεις που δόθηκαν σωρηδόν σε ορισμένες περιφέρειες της Ελλάδας, προχωρήσαμε και ένα βήμα ποιο κάτω στην αυτοδιάλυση, παρέχοντας άκοπο χρήμα σε διάφορους επιτήδειους από τις νεοεισελθείσες στην Ευρωπαϊκή Ένωση χώρες των Βαλκανίων.
Στην Ελλάδα πολλοί δεν έχουν ακόμη καταλάβει το μέγεθος του οικονομικού ανοίγματος της χώρας μας. Δεν είναι διόλου απλά και εύκολα τα πράγματα.
Και θα γίνουν ακόμη δυσκολότερα τα επόμενα χρόνια. Κι αυτό γιατί μετά το 2013 θα κοπούν οι αγροτικές επιδοτήσεις και ο αγροτικός κόσμος δεν έχει προετοιμασθεί γι αυτό που λέμε επόμενη μέρα.
Αλλά κάτι ανάλογο ισχύει και τα πακέτα των δισεκατομμυρίων ευρώ που έριξαν στην Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια από την Ευρωπαϊκή Ένωση για να συμβάλλουν στην ανάπτυξη της χώρας μας. Τι έγινε όλος αυτός ο πακτωλός χρημάτων; Πόσο υπερτιμολογήθηκαν για παράδειγμα διάφορα οδικά έργα; Στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας αναφέρουν ότι στην Ελλάδα το ανά χιλιόμετρο κόστος ενός δρόμου κοστίζει πολλαπλάσια απ ότι στη Γερμανία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Για να μην πάμε στα πάσης φύσεως εκπαιδευτικά προγράμματα όπου εκεί γίνεται ένα άνευ προηγουμένου πάρτυ.
Πέρα από την κακή διαχείριση των κοινοτικών κονδυλίων για την οποία καταδικάστηκε πολλές φορές η Ελλάδα, το αύριο σε μια χώρα που το spread ξεπέρασε τις τετρακόσιες μονάδες, είναι ιδιαίτερα ζοφερό. Αυτό σημαίνει ότι θα χρωστάμε όλο και περισσότερα μια και το χρέος θα αυξάνεται και λόγω των δυσβάστακτων τόκων.
Θα ρωτήσει κανείς αν τα μέτρα που θίγουν δικαίους και αδίκους είναι το φάρμακο για την βαριά αρρώστια της ελληνικής οικονομίας.
Δυστυχώς είναι ένα από τα φάρμακα που μας επιβάλλονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το γεγονός ότι τους κοροϊδέψαμε παρουσιάζοντας πλαστά στοιχεία τόσο στη διάρκεια της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ όσο και της Νέας Δημοκρατίας πλαστά στοιχεία της ελληνικής οικονομίας τους δίνει το δικαίωμα να μας βάλουν τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι.
Βεβαίως στην Ελλάδα ισχύει αυτό που πολλοί λένε ότι δηλ. ζητάμε πάντα το κράτος να είναι αυστηρό με τους άλλους, όχι όμως και με εμάς που πρέπει να έχουμε ασυλία σε κάθε μας ασυδοσία.
Έχουμε δυστυχώς μάθει να μας ενδιαφέρει μόνο ό εαυτός μας και καθόλου το κοινωνικό σύνολο. Ας πάνε να πνιγούνε οι άλλοι λέμε. Αυτό πρακτικά φαίνεται και με την καθαριότητα. Είμαστε από τους πιο καθαρούς λαούς του κόσμου με τεράστια κατανάλωση ειδών καθαριότητας. Κι από την άλλη πετάμε στους δρόμους οτιδήποτε μας είναι άχρηστο και δεν κάνουμε τον κόπο να το βάλουμε σε ένα καλάθι αχρήστων.
Με αυτή την έννοια η παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα του οίκου μας θα μπορούσε να είναι ευεργετική αν και εμείς με την σειρά μας την χρησιμοποιήσουμε σαν μια ευκαιρία να βάλουμε σε μια τάξη τα του οίκου μας.
Πάντως είναι η ώρα για υπεύθυνες πολιτικές και πολιτικούς. Για να δούμε αν αυτή τη φορά το πολιτικό προσωπικό θα βρεθεί στο ύψος των περιστάσεων.
Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2010
Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2010
Τριγμοί στην κυβέρνηση της Κύπρου(Ε1)
Η «σημαντική πρόοδος» στις διαπραγματεύσεις για το κυπριακό που κατέγραψε ο Μπαν Κι Μουν κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Κύπρο που μεταξύ άλλων καταγράφει και την εναλλαγή στην Προεδρία της Κύπρου ελληνοκύπριου και τουρκοκύπριου ήταν η αφορμή για την αποχώρηση της ΕΔΕΚ του Γιαννάκη Ομήρου από το κυβερνητικό σχήμα. Στις προεδρικές εκλογές στην Κύπρο που έγιναν πριν δύο χρόνια στον δεύτερο γύρο τόσο η ΕΔΕΚ, το σοσιαλιστικό κόμμα της Κύπρου, όσο και το κεντρώο ΔΗΚΟ του Μάριου Καρογιάν υποστήριξαν τον Δημήτρη Χριστόφια. Με τις ψήφους των δύο αυτών κομμάτων ο ηγέτης του κομμουνιστικού ΑΚΕΛ κέρδισε τις εκλογές του 2008 και κατέλαβε τον προεδρικό θώκο για πέντε χρόνια.
Το σύνθημα του Χριστόφια ήταν, ότι θα είναι ο Πρόεδρος της λύσης του κυπριακού και ότι αυτό θα ήταν το αποτέλεσμα συνομιλιών ανάμεσα στον ίδιο και τον επίσης αριστερό τουρκοκύπριο ηγέτη Μεχμέτ Αλί Ταλάτ που είχε ήδη εκλεγεί στα κατεχόμενα εκτοπίζοντας τον αδιάλλακτο Ντενκτάς, δημιούργησε μια νέα δυναμική και προσδοκίες για επανένωση του νησιού που παραμένει διαιρεμένο μετά την τουρκική εισβολή και κατοχή του βορείου τμήματος της Κύπρου.
Το ΔΗΚΟ που ιδρύθηκε από τον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας Σπύρο Κυπριανού και είχε στη συνέχεια για ηγέτη του τον επίσης πρώην Πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο που είπε το όχι στο σχέδιο Ανάν εμφανίζεται διχασμένο σε σχέση με τα επόμενα βήματά του. Η μια πτέρυγα της οποίας ηγείται ο Νικόλας Παπαδόπουλος Αντιπρόεδρος του κόμματος και γιος του Τάσσου έχει ταχθεί ανοιχτά υπέρ της αποχώρησης του ΔΗΚΟ από τον κυβερνητικό συνασπισμό. Αντίθετα ο εκ του ΔΗΚΟ προερχόμενος υπουργός Εξωτερικών Μάρκος Κυπριανού και γιος επίσης του ιδρυτή του κόμματος Σπύρου Κυπριανού επιμένει στην παραμονή στην κυβέρνηση. Πίσω από αυτές τις διαφωνίες υπάρχουν και τα προσωπικά θέματα που είναι οι θέσεις. Στην Κύπρο ισχύει το αμερικάνικό σύστημα διακυβέρνησης. Ο υπουργός δεν είναι βουλευτής και ο Πρόεδρος δεν εξαρτάται από την πλειοψηφία της Βουλής.
Ο Πρόεδρος με την αποχώρηση της ΕΔΕΚ από κυβερνητικό σχήμα και παραμένει στη θέση του. Το ίδιο θα συμβεί κι αν αποχωρήσει το ΔΗΚΟ από την κυβέρνηση.
Κεντρικό πρόσωπο πάντως τώρα που πρέπει να αποφασίσει είναι ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ Μάριος Καρογιάν που με βάση τη συμφωνία συνεργασίας με το ΑΚΕΛ στις προεδρικές έχει εκλεγεί Πρόεδρος της Βουλής.
Μια θέση που θα διατηρήσει μέχρι την άνοιξη του 2011 που θα γίνουν βουλευτικές εκλογές.
Με τα φώτα λοιπόν στραμμένα στο ΔΗΚΟ παρακολουθεί κανείς την διελκυστίνδα των παρενεργειών που προκάλεσαν οι προσφορές Χριστόφια στο κεφάλαιο διακυβέρνηση που διαπραγματεύθηκε με τον Ταλάτ και αφορούν την αποδοχή της εκ περιτροπής προεδρία και επίσης την αποδοχή της παραμονής 50.000 εποίκων στην Κύπρο μετά την επίτευξη λύσης του κυπριακού.
Το σύνθημα του Χριστόφια ήταν, ότι θα είναι ο Πρόεδρος της λύσης του κυπριακού και ότι αυτό θα ήταν το αποτέλεσμα συνομιλιών ανάμεσα στον ίδιο και τον επίσης αριστερό τουρκοκύπριο ηγέτη Μεχμέτ Αλί Ταλάτ που είχε ήδη εκλεγεί στα κατεχόμενα εκτοπίζοντας τον αδιάλλακτο Ντενκτάς, δημιούργησε μια νέα δυναμική και προσδοκίες για επανένωση του νησιού που παραμένει διαιρεμένο μετά την τουρκική εισβολή και κατοχή του βορείου τμήματος της Κύπρου.
Το ΔΗΚΟ που ιδρύθηκε από τον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας Σπύρο Κυπριανού και είχε στη συνέχεια για ηγέτη του τον επίσης πρώην Πρόεδρο Τάσσο Παπαδόπουλο που είπε το όχι στο σχέδιο Ανάν εμφανίζεται διχασμένο σε σχέση με τα επόμενα βήματά του. Η μια πτέρυγα της οποίας ηγείται ο Νικόλας Παπαδόπουλος Αντιπρόεδρος του κόμματος και γιος του Τάσσου έχει ταχθεί ανοιχτά υπέρ της αποχώρησης του ΔΗΚΟ από τον κυβερνητικό συνασπισμό. Αντίθετα ο εκ του ΔΗΚΟ προερχόμενος υπουργός Εξωτερικών Μάρκος Κυπριανού και γιος επίσης του ιδρυτή του κόμματος Σπύρου Κυπριανού επιμένει στην παραμονή στην κυβέρνηση. Πίσω από αυτές τις διαφωνίες υπάρχουν και τα προσωπικά θέματα που είναι οι θέσεις. Στην Κύπρο ισχύει το αμερικάνικό σύστημα διακυβέρνησης. Ο υπουργός δεν είναι βουλευτής και ο Πρόεδρος δεν εξαρτάται από την πλειοψηφία της Βουλής.
Ο Πρόεδρος με την αποχώρηση της ΕΔΕΚ από κυβερνητικό σχήμα και παραμένει στη θέση του. Το ίδιο θα συμβεί κι αν αποχωρήσει το ΔΗΚΟ από την κυβέρνηση.
Κεντρικό πρόσωπο πάντως τώρα που πρέπει να αποφασίσει είναι ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ Μάριος Καρογιάν που με βάση τη συμφωνία συνεργασίας με το ΑΚΕΛ στις προεδρικές έχει εκλεγεί Πρόεδρος της Βουλής.
Μια θέση που θα διατηρήσει μέχρι την άνοιξη του 2011 που θα γίνουν βουλευτικές εκλογές.
Με τα φώτα λοιπόν στραμμένα στο ΔΗΚΟ παρακολουθεί κανείς την διελκυστίνδα των παρενεργειών που προκάλεσαν οι προσφορές Χριστόφια στο κεφάλαιο διακυβέρνηση που διαπραγματεύθηκε με τον Ταλάτ και αφορούν την αποδοχή της εκ περιτροπής προεδρία και επίσης την αποδοχή της παραμονής 50.000 εποίκων στην Κύπρο μετά την επίτευξη λύσης του κυπριακού.
Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010
Ο Μπαν Κι Μουν στην Κύπρο
Η θύελλα των οικονομικών μέτρων που έσπευσε η κυβέρνηση να εξαγγείλει υπό την πίεση των Βρυξελλών έδεσε εκτός επικαιρότητας ή μάλλον πέρασε στα ψιλά την επίσκεψη του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ.
Μια επίσκεψη που έγινε για το τίποτα μια και δεν πήγε ο Μπαν Κι Μουν στη Λευκωσία για να επισφραγίσει κάποια πρόοδο στις συνομιλίες Χριστόφια Ταλάτ στο κυπριακό, που συνεχίζονται εδώ και ενάμισι χρόνο, χωρίς να φαίνεται ότι οδηγούνται σε αίσιο αποτέλεσμα.
Όμως η επίσκεψη αυτή άφησε πίσω της νέους πονοκεφάλους στην ελληνοκυπριακή πλευρά μια και κάποιο ατόπημα του καθοδηγούμενου από τους συμβούλους του Ντάουνερ και Πάσκο Γενικού Γραμματέα δημιούργησε νέα εστία έντασης ανάμεσα στον Πρόεδρο Χριστόφια και τα κόμματα. Ο Μπαν Κι Μουν πήγε να συναντήσει τον ηγέτη της τουρκοκυπριακής κοινότητας Μεχμέτ Αλί Ταλάτ σε στο λεγόμενο Προεδρικό Μέγαρο κάτι που στο παρελθόν δεν έκαναν οι προκάτοχοί του Κουρτ Βαλντχάιμερ και Κόφι Ανάν. Κι αυτό γιατί το ψευδοκράτος που δημιουργήθηκε μετά την κατάληψη του βορείου τμήματος της Κύπρου το 1974 δεν αναγνωρίζεται από κανέναν και φυσικά τον ΟΗΕ που με πολλά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας έχει καταδικάσει κάθε ενέργεια βίαιου διαχωρισμού της Μεγαλονήσου.
Αυτή η ενέργεια του Γ.Γ. που μεθοδεύθηκε από τους συμβούλους του δεν έγινε διόλου τυχαία. Είχε σκοπό να ενισχύσει τον Ταλάτ στις εκλογές που θα γίνουν στα κατεχόμενα στις 18 Απριλίου απέναντι στον έτερο υποψήφιο τον Ντερβίς Έρογλου που διεκδικεί την ηγεσία των τουρκοκυπρίων.
Πέρα από τα θέματα αυτά που μπορεί στους τρίτους να φαντάζουν ασήμαντα έχουν όμως ουσία και περιεχόμενο τόσο για την Κύπρο που έχει υποστεί την εισβολή και την κατοχή έκτοτε των τουρκικών στρατευμάτων το 1974, είναι και θέμα ουσίας που αφορά τον ΟΗΕ του οποίου ο ύπατος εκπρόσωπος ο Γ.Γ. εμφανίζεται να μην σέβεται τις αποφάσεις του Διεθνούς Οργανισμού που προΐσταται.
Όμως σε επίπεδο συνομιλιών τα πράγματα είναι περίπου στάσιμα παρά την σημαντική πρόοδο που ανακοίνωσαν ότι διαπίστωσαν μέσω του Μπαν Κι Μουν οι δύο πλευρές.
Δεν έχουν συζητηθεί σημαντικά κεφάλαια, όπως είναι το εδαφικό το περιουσιακό, η ασφάλεια και οι εγγυήσεις, έχει γίνει μια πρώτη καταγραφή των διαφορών των δύο πλευρών στα θέματα οικονομίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ η «σημαντική πρόοδος» εντοπίζεται στα θέματα διακυβέρνησης και διαμοιρασμού των εξουσιών.
Η ελληνοκυπριακή πλευρά δέχθηκε εκ περιτροπής προεδρία με αναλογία τέσσερα χρόνια ε/κ Πρόεδρος και δύο χρόνια τ/κ Πρόεδρος με Αντιπρόεδρο αντίστοιχα από την άλλη κοινότητα που θα εκλέγονται με σταθμισμένη ψήφο δηλ. το 20% των ελληνοκυπριακών ψήφων θα μετριέται για την εκλογή του τουρκοκύπριου Προέδρου. Στο υπουργικό συμβούλιο του ομοσπονδιακού κράτους η αναλογία στη σύνθεση του θα είναι οκτώ ελληνοκύπριοι και πέντε τουρκοκύπριοι. Για τη λήψη όμως κάθε απόφασης θα απαιτούνται οι ψήφοι δύο τ/κ βουλευτών.
Στη Βουλή η αναλογία ε/κ με τ/κ θα είναι 75-25 και στη Γερουσία 50-50. Στην αρμοδιότητα του Ομοσπονδιακού κράτους θα είναι η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, αλλά ο διαμοιρασμός των χωρικών υδάτων θα είναι 50-50.Τα συνιστώντα κρατίδια ε/κ και τ/κ θα έχουν στα χωρικά τους ύδατα την ευθύνη της έρευνας και της διάσωσης.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η αναλογία τ/κ και ε/κ σε επίπεδο πληθυσμού είναι 82% προς 18%. Οι έποικοι από την Τουρκία υπολογίζονται σε 180.000-200.000 σε σχέση προς τις 80.000 των τ/κ που παρέμειναν στο νησί. Η αναλογία σε επίπεδο περιουσιών 91% προς 9%.
Το έδαφος που έχουν καταλάβει οι Τούρκοι από το ’74 είναι το 37% της Μεγαλονήσου. Κατά τα άλλα η Κύπρος έχει ενταχθεί από το 2004 στην Ε.Ε. και έχει από το 2009 έχει ενταχθεί στην ΟΝΕ δηλ. έχει για νόμισμά της το ευρώ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρεί με βάση τη σύμβαση προσχώρησης την Κύπρο ενιαίο κράτος στο οποίο για λόγους ανωτέρας βίας ,βλέπε στρατεύματα κατοχής, δεν εφαρμόζεται η εξουσία σε όλη την επικράτεια. Παρ όλα αυτά το 80% των τ/κ έχει πάρει ευρωπαϊκό διαβατήριο από την Κυπριακή Δημοκρατία. Στο σχιζοφρενικό αυτό σχήμα, η λύση μετά από 36 χρόνια κατοχής, παραμένει πάντα ζητούμενο.
Μια επίσκεψη που έγινε για το τίποτα μια και δεν πήγε ο Μπαν Κι Μουν στη Λευκωσία για να επισφραγίσει κάποια πρόοδο στις συνομιλίες Χριστόφια Ταλάτ στο κυπριακό, που συνεχίζονται εδώ και ενάμισι χρόνο, χωρίς να φαίνεται ότι οδηγούνται σε αίσιο αποτέλεσμα.
Όμως η επίσκεψη αυτή άφησε πίσω της νέους πονοκεφάλους στην ελληνοκυπριακή πλευρά μια και κάποιο ατόπημα του καθοδηγούμενου από τους συμβούλους του Ντάουνερ και Πάσκο Γενικού Γραμματέα δημιούργησε νέα εστία έντασης ανάμεσα στον Πρόεδρο Χριστόφια και τα κόμματα. Ο Μπαν Κι Μουν πήγε να συναντήσει τον ηγέτη της τουρκοκυπριακής κοινότητας Μεχμέτ Αλί Ταλάτ σε στο λεγόμενο Προεδρικό Μέγαρο κάτι που στο παρελθόν δεν έκαναν οι προκάτοχοί του Κουρτ Βαλντχάιμερ και Κόφι Ανάν. Κι αυτό γιατί το ψευδοκράτος που δημιουργήθηκε μετά την κατάληψη του βορείου τμήματος της Κύπρου το 1974 δεν αναγνωρίζεται από κανέναν και φυσικά τον ΟΗΕ που με πολλά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας έχει καταδικάσει κάθε ενέργεια βίαιου διαχωρισμού της Μεγαλονήσου.
Αυτή η ενέργεια του Γ.Γ. που μεθοδεύθηκε από τους συμβούλους του δεν έγινε διόλου τυχαία. Είχε σκοπό να ενισχύσει τον Ταλάτ στις εκλογές που θα γίνουν στα κατεχόμενα στις 18 Απριλίου απέναντι στον έτερο υποψήφιο τον Ντερβίς Έρογλου που διεκδικεί την ηγεσία των τουρκοκυπρίων.
Πέρα από τα θέματα αυτά που μπορεί στους τρίτους να φαντάζουν ασήμαντα έχουν όμως ουσία και περιεχόμενο τόσο για την Κύπρο που έχει υποστεί την εισβολή και την κατοχή έκτοτε των τουρκικών στρατευμάτων το 1974, είναι και θέμα ουσίας που αφορά τον ΟΗΕ του οποίου ο ύπατος εκπρόσωπος ο Γ.Γ. εμφανίζεται να μην σέβεται τις αποφάσεις του Διεθνούς Οργανισμού που προΐσταται.
Όμως σε επίπεδο συνομιλιών τα πράγματα είναι περίπου στάσιμα παρά την σημαντική πρόοδο που ανακοίνωσαν ότι διαπίστωσαν μέσω του Μπαν Κι Μουν οι δύο πλευρές.
Δεν έχουν συζητηθεί σημαντικά κεφάλαια, όπως είναι το εδαφικό το περιουσιακό, η ασφάλεια και οι εγγυήσεις, έχει γίνει μια πρώτη καταγραφή των διαφορών των δύο πλευρών στα θέματα οικονομίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ η «σημαντική πρόοδος» εντοπίζεται στα θέματα διακυβέρνησης και διαμοιρασμού των εξουσιών.
Η ελληνοκυπριακή πλευρά δέχθηκε εκ περιτροπής προεδρία με αναλογία τέσσερα χρόνια ε/κ Πρόεδρος και δύο χρόνια τ/κ Πρόεδρος με Αντιπρόεδρο αντίστοιχα από την άλλη κοινότητα που θα εκλέγονται με σταθμισμένη ψήφο δηλ. το 20% των ελληνοκυπριακών ψήφων θα μετριέται για την εκλογή του τουρκοκύπριου Προέδρου. Στο υπουργικό συμβούλιο του ομοσπονδιακού κράτους η αναλογία στη σύνθεση του θα είναι οκτώ ελληνοκύπριοι και πέντε τουρκοκύπριοι. Για τη λήψη όμως κάθε απόφασης θα απαιτούνται οι ψήφοι δύο τ/κ βουλευτών.
Στη Βουλή η αναλογία ε/κ με τ/κ θα είναι 75-25 και στη Γερουσία 50-50. Στην αρμοδιότητα του Ομοσπονδιακού κράτους θα είναι η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, αλλά ο διαμοιρασμός των χωρικών υδάτων θα είναι 50-50.Τα συνιστώντα κρατίδια ε/κ και τ/κ θα έχουν στα χωρικά τους ύδατα την ευθύνη της έρευνας και της διάσωσης.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η αναλογία τ/κ και ε/κ σε επίπεδο πληθυσμού είναι 82% προς 18%. Οι έποικοι από την Τουρκία υπολογίζονται σε 180.000-200.000 σε σχέση προς τις 80.000 των τ/κ που παρέμειναν στο νησί. Η αναλογία σε επίπεδο περιουσιών 91% προς 9%.
Το έδαφος που έχουν καταλάβει οι Τούρκοι από το ’74 είναι το 37% της Μεγαλονήσου. Κατά τα άλλα η Κύπρος έχει ενταχθεί από το 2004 στην Ε.Ε. και έχει από το 2009 έχει ενταχθεί στην ΟΝΕ δηλ. έχει για νόμισμά της το ευρώ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρεί με βάση τη σύμβαση προσχώρησης την Κύπρο ενιαίο κράτος στο οποίο για λόγους ανωτέρας βίας ,βλέπε στρατεύματα κατοχής, δεν εφαρμόζεται η εξουσία σε όλη την επικράτεια. Παρ όλα αυτά το 80% των τ/κ έχει πάρει ευρωπαϊκό διαβατήριο από την Κυπριακή Δημοκρατία. Στο σχιζοφρενικό αυτό σχήμα, η λύση μετά από 36 χρόνια κατοχής, παραμένει πάντα ζητούμενο.
Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2010
Αδιέξοδες συνομιλιες στο κυπριακό
Νέες απαιτήσεις προβάλει τώρα η Άγκυρα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για την επίλυση του κυπριακού που οδηγούν τις συνομιλίες σε πλήρες αδιέξοδο. Όχι μόνο δεν έδειξε καμιά διάθεση για έναν έντιμο συμβιβασμό, αλλά αντίθετα προώθησε μέσω του τουρκοκύπριου ηγέτη Μεχμέτ Αλί Ταλάτ στο Πρόεδρο Χριστόφια ένα απαράδεκτο κείμενο που ευθέως υπονομεύει την παρουσία του ελληνισμού στην Κύπρο. Καθιστά κυρίαρχη την Τουρκία στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα της Μεγαλονήσου και ταυτόχρονα επιδιώκει την τουρκοποίηση και του ελεύθερου τμήματος της Κύπρου.
Ούτε λίγο ούτε πολύ ζητάει από την Κυπριακή Δημοκρατία να αποδεχθεί την ελεύθερη διακίνηση και εγκατάσταση των ογδόντα εκατομμυρίων Τούρκων σε ολόκληρο το νησί. Θεώρει η Άγκυρα ότι θα πρέπει να έχουν οι Τούρκοι τα ίδια δικαιώματα με τους Έλληνες που διακινούνται ελεύθερα στην Κύπρο λόγω Ευρωπαϊκής Ένωσης από τώρα, πριν δηλαδή και αν βεβαίως, περάσουν το κατώφλι της Ευρώπης.
Παράλληλα ανεβάζουν τις απαιτήσεις τους στο θέμα της μελλοντικής συγκυβέρνησης ζητώντας 40-50% της εξουσίας μολονότι πληθυσμιακά οι τουρκοκύπριοι είναι το 18%.
Ζητούν επίσης τα δύο συνιστώντα κρατίδια να μπορούν να συνάπτουν χωριστές διεθνείς συμβάσεις, γεγονός που παραπέμπει σε δύο διαφορετικά κράτη,
Επιμένουν τέλος στη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και στην ίδρυση ενός νέου συνεταιρικού κράτους. Επαναφέρουν το θέμα του βέτο για τον Πρόεδρο και των Αντιπρόεδρο που θα προέρχονται από την ελληνοκυπριακή και την τουρκοκυπριακή κοινότητα που θα εναλλάσσονται για τρία και δύο χρόνια αντίστοιχα στη μία και την άλλη θέση.
Αυτά τα δεδομένα οδηγούν σε ναυάγιο τις συνομιλίες που ήδη διεξάγονται εδώ και δεκαοκτώ μήνες.
Ήδη το τέλος των τριήμερων εντατικών συνομιλιών Χριστόφια – Ταλάτ ουδέν απέδωσε. Παραμένει με ερωτηματικά ο λόγος της τηλεφωνικής παρέμβασης σε Χριστόφια-Ταλάτ τόσο της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον όσο και του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Γκι Μουν.
Το να ενθαρρύνουν τις δύο πλευρές να συζητήσουν να συζητούν σε τίποτα δεν ωφελεί αν οι απόψεις και οι στόχοι είναι εκ διαμέτρου αντίθετες.
Η ελληνοκυπριακή πλευρά επιδιώκει έναν έντιμο συμβιβασμό και ένα ομόσπονδο κράτος με βιώσιμο και λειτουργικό σύστημα διακυβέρνησης. Έχει κάνει ήδη συμβιβασμούς για τους όποιους και επικρίνεται έντονα ο Πρόεδρος Χριστόφιας στο εσωτερικό μέτωπο όπως αυτός της εκ περιτροπής Προεδρίας και η αποδοχή της παραμονής πενήντα χιλιάδων εποίκων για να εισπράξει την τουρκική αδιαλλαξία με το έγγραφο των απαράδεκτων προτάσεων στο ανώγειο της.
Με αυτή την έννοια οι συνομιλίες όπως όλα δείχνουν δεν οδηγούνται πουθενά και γίνονται για τα προσχήματα. Η Τουρκία μετά τον «καλό» Ταλάτ θα φέρει στο προσκήνιο μετά τις εκλογές στα κατεχόμενα τον προσεχή Απρίλιο τον «κακό» Έρογλου που είναι κόπια του Ραούφ Ντενκτάς αρχιτέκτονα του βίαιου διαχωρισμού στην Κύπρο κι αυτό το γεγονός προσθέτει προσχήματα για μια ακόμη άκαρπη λήξη των συνομιλιών. Ο Έρογλου πολύ απλά λέει ότι πιστεύει σε μια συμφωνημένη διχοτόμηση που την χαρακτηρίζει και την πλέον βιώσιμη λύση.
Στην ελεύθερη Κύπρο το εσωτερικό μέτωπο εμφανίζεται διασπασμένο, ενώ γεγονότα όπως αυτό της κλοπής της σορού του τέως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου και της δολοφονίας του εκδότη και ιδιοκτήτη ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης δημιουργούν πολλά ερωτήματα που εύκολα συνδέονται συνειρμικά με το κυπριακό και την αδιέξοδη πορεία του, έστω κι αν κάποια στιγμή οι έρευνες οδηγηθούν σε διαφορετικά αποτελέσματα.
Ούτε λίγο ούτε πολύ ζητάει από την Κυπριακή Δημοκρατία να αποδεχθεί την ελεύθερη διακίνηση και εγκατάσταση των ογδόντα εκατομμυρίων Τούρκων σε ολόκληρο το νησί. Θεώρει η Άγκυρα ότι θα πρέπει να έχουν οι Τούρκοι τα ίδια δικαιώματα με τους Έλληνες που διακινούνται ελεύθερα στην Κύπρο λόγω Ευρωπαϊκής Ένωσης από τώρα, πριν δηλαδή και αν βεβαίως, περάσουν το κατώφλι της Ευρώπης.
Παράλληλα ανεβάζουν τις απαιτήσεις τους στο θέμα της μελλοντικής συγκυβέρνησης ζητώντας 40-50% της εξουσίας μολονότι πληθυσμιακά οι τουρκοκύπριοι είναι το 18%.
Ζητούν επίσης τα δύο συνιστώντα κρατίδια να μπορούν να συνάπτουν χωριστές διεθνείς συμβάσεις, γεγονός που παραπέμπει σε δύο διαφορετικά κράτη,
Επιμένουν τέλος στη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και στην ίδρυση ενός νέου συνεταιρικού κράτους. Επαναφέρουν το θέμα του βέτο για τον Πρόεδρο και των Αντιπρόεδρο που θα προέρχονται από την ελληνοκυπριακή και την τουρκοκυπριακή κοινότητα που θα εναλλάσσονται για τρία και δύο χρόνια αντίστοιχα στη μία και την άλλη θέση.
Αυτά τα δεδομένα οδηγούν σε ναυάγιο τις συνομιλίες που ήδη διεξάγονται εδώ και δεκαοκτώ μήνες.
Ήδη το τέλος των τριήμερων εντατικών συνομιλιών Χριστόφια – Ταλάτ ουδέν απέδωσε. Παραμένει με ερωτηματικά ο λόγος της τηλεφωνικής παρέμβασης σε Χριστόφια-Ταλάτ τόσο της υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον όσο και του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Γκι Μουν.
Το να ενθαρρύνουν τις δύο πλευρές να συζητήσουν να συζητούν σε τίποτα δεν ωφελεί αν οι απόψεις και οι στόχοι είναι εκ διαμέτρου αντίθετες.
Η ελληνοκυπριακή πλευρά επιδιώκει έναν έντιμο συμβιβασμό και ένα ομόσπονδο κράτος με βιώσιμο και λειτουργικό σύστημα διακυβέρνησης. Έχει κάνει ήδη συμβιβασμούς για τους όποιους και επικρίνεται έντονα ο Πρόεδρος Χριστόφιας στο εσωτερικό μέτωπο όπως αυτός της εκ περιτροπής Προεδρίας και η αποδοχή της παραμονής πενήντα χιλιάδων εποίκων για να εισπράξει την τουρκική αδιαλλαξία με το έγγραφο των απαράδεκτων προτάσεων στο ανώγειο της.
Με αυτή την έννοια οι συνομιλίες όπως όλα δείχνουν δεν οδηγούνται πουθενά και γίνονται για τα προσχήματα. Η Τουρκία μετά τον «καλό» Ταλάτ θα φέρει στο προσκήνιο μετά τις εκλογές στα κατεχόμενα τον προσεχή Απρίλιο τον «κακό» Έρογλου που είναι κόπια του Ραούφ Ντενκτάς αρχιτέκτονα του βίαιου διαχωρισμού στην Κύπρο κι αυτό το γεγονός προσθέτει προσχήματα για μια ακόμη άκαρπη λήξη των συνομιλιών. Ο Έρογλου πολύ απλά λέει ότι πιστεύει σε μια συμφωνημένη διχοτόμηση που την χαρακτηρίζει και την πλέον βιώσιμη λύση.
Στην ελεύθερη Κύπρο το εσωτερικό μέτωπο εμφανίζεται διασπασμένο, ενώ γεγονότα όπως αυτό της κλοπής της σορού του τέως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου και της δολοφονίας του εκδότη και ιδιοκτήτη ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης δημιουργούν πολλά ερωτήματα που εύκολα συνδέονται συνειρμικά με το κυπριακό και την αδιέξοδη πορεία του, έστω κι αν κάποια στιγμή οι έρευνες οδηγηθούν σε διαφορετικά αποτελέσματα.
Σάββατο 9 Ιανουαρίου 2010
Αναξιοπιστίας αποτελέσματα...
Βεβαίως τα ελλείμματα και πως αυτά θα μειωθούν κυριαρχούν στην επικαιρότητα. Το περιθώριο της τριετίας αντί της τετραετίας στενεύει περαιτέρω τα περιθώρια των ελιγμών της κυβέρνησης και κάνει επιτακτική την ανάγκη να ληφθούν μέτρα σκληρά που θα έχουν μόνιμο χαρακτήρα και δεν θα είναι ασπιρίνες για κάποιον που πάσχει από βαριά καρδιόπαθεια. Η παρουσία του κλιμακίου της κομισιόν στην Αθήνα που απαιτεί εξοικονόμηση 10 δις για το 2010 και άλλων 15 για τα επόμενα δύο χρόνια κάνει τα πράγματα ακόμη δυσκολότερα.
Σε ότι αφορά τους πολίτες το θέμα που δεσπόζει είναι οι περίφημες πλέον αποδείξεις σε συνδυασμό με το αφορολόγητο που θα ισχύσει από το 2010.
Η καταιγίδα αυτή των οικονομικών προβλημάτων στην παρούσα περίοδο μας εμποδίζει να δούμε και άλλα σημαντικά θέματα που οφείλουν να απασχολήσουν την ελληνική κοινωνία.
Όπως αυτά που χαρακτηρίζονται εθνικά. Η υπόθεση των Σκοπίων έχει τελματώσει και το βέτο του Βουκουρεστίου με το οποίο έχει μεν ρίξει το μπαλάκι στην αντίπερα όχθη αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορεί κανείς να εφησυχάζει.
Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με το με το κυπριακό. Εδώ έχουμε συνομιλίες μεταξύ Χριστόφια – Ταλάτ που διεξάγονται εδώ και ενάμισι χρόνο άλλα όπως όλα δείχνουν δεν οδηγούνται σε κάποιο θετικό αποτέλεσμα. Η τουρκική πλευρά δεν μετακινείται από τις πάγιες αδιάλλακτες θέσεις της και επιδιώκει στην ουσία την βελτίωση του απορριφθέντος από τους ελληνοκύπριους σχεδίου Ανάν υπέρ της δικής της πλευράς. Παράλληλα η Άγκυρα που κατευθύνει τους τουρκοκύπριους σε κάθε τους κίνηση στο τραπέζι των συνομιλιών επιμένει στις αδιάλλακτες θέσεις της και έχει εξαπολύσει ένα μπαράζ επικοινωνιακών δράσεων με σκοπό να πείσει την διεθνή κοινότητα ότι οι Τούρκοι επιδιώκουν λύση, αλλά η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν συνεργάζεται έχοντας μεγιστοποιήσει τις απαιτήσεις της λόγω της ένταξης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η ελληνική κυβέρνηση δεν φαίνεται να κάνει αντίστοιχα βήματα στην διεθνή πολιτική σκακιέρα με αποτέλεσμα η Άγκυρα να επιβάλλει την δική της θέση. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό για το άμεσο μέλλον; Μια αποδοχή από την πλευρά των εταίρων μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση περιεχόμενο λύσης που θα περιλαμβάνει μόνιμες παρελκύσεις από το ευρωπαϊκό κεκτημένο, άρα αποδοχή μιας λύσης κομμένης και ραμμένης στα μέτρα της Άγκυρας.
Αν στριμώξουν περαιτέρω τη Λευκωσία Ε.Ε.,ΗΠΑ και Τουρκία είναι πολύ πιθανό ή να διακοπούν οι διαπραγματεύσεις ή το όποιο σχέδιο λύσης που θα επιβληθεί να μην γίνει αποδεκτό από τον κυπριακό λαό στο δημοψήφισμα που θα ακολουθήσει. Το νέο αδιέξοδο σημαίνει απεμπλοκή των υποχρεώσεων της Τουρκίας απέναντι στην Κυπριακή Δημοκρατία, άνοιγμα λιμανιών και αεροδρομίων, αλλά και αναγνώριση της ως κράτους μέλους της Ε.Ε. αλλά και μέσω της λεγόμενης άρσης της απομόνωσης των τουρκοκυπρίων αναβάθμιση του ψευδοκράτους στα κατεχόμενα.
Σε αυτή την υπερδραστηριότητα της τουρκικής διπλωματίας η ελληνική πλευρά εμφανίζεται αδύναμη να κινηθεί. Και είναι φυσικό αποτέλεσμα. Τα βαρίδια της οικονομίας εμποδίζουν την Αθήνα σε κάθε της κίνηση. Όπου σταθεί και όπου βρεθεί το κυρίαρχο θέμα που θέτουν στην Ελλάδα είναι το οικονομικό χάος και το κυριότερο τα ψευδή στοιχεία που επί χρόνια έστελναν οι ελληνικές κυβερνήσεις στις Βρυξέλλες.
Όταν σε έχουν πιάσει επ’ αυτοφόρω να κλέβεις άντε να πείσεις στη συνέχεια για τη σοβαρότητα σου. Αυτό το πρόβλημα θα σε ακολουθεί και χρειάζεται μεγάλη και διαρκής προσπάθεια για να το αποβάλεις.
Σε αυτό τον φαύλο κύκλο έχει περιπέσει η Ελλάδα και η έξοδος από αυτόν παραμένει το μεγάλο ζητούμενο.
Σε ότι αφορά τους πολίτες το θέμα που δεσπόζει είναι οι περίφημες πλέον αποδείξεις σε συνδυασμό με το αφορολόγητο που θα ισχύσει από το 2010.
Η καταιγίδα αυτή των οικονομικών προβλημάτων στην παρούσα περίοδο μας εμποδίζει να δούμε και άλλα σημαντικά θέματα που οφείλουν να απασχολήσουν την ελληνική κοινωνία.
Όπως αυτά που χαρακτηρίζονται εθνικά. Η υπόθεση των Σκοπίων έχει τελματώσει και το βέτο του Βουκουρεστίου με το οποίο έχει μεν ρίξει το μπαλάκι στην αντίπερα όχθη αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορεί κανείς να εφησυχάζει.
Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με το με το κυπριακό. Εδώ έχουμε συνομιλίες μεταξύ Χριστόφια – Ταλάτ που διεξάγονται εδώ και ενάμισι χρόνο άλλα όπως όλα δείχνουν δεν οδηγούνται σε κάποιο θετικό αποτέλεσμα. Η τουρκική πλευρά δεν μετακινείται από τις πάγιες αδιάλλακτες θέσεις της και επιδιώκει στην ουσία την βελτίωση του απορριφθέντος από τους ελληνοκύπριους σχεδίου Ανάν υπέρ της δικής της πλευράς. Παράλληλα η Άγκυρα που κατευθύνει τους τουρκοκύπριους σε κάθε τους κίνηση στο τραπέζι των συνομιλιών επιμένει στις αδιάλλακτες θέσεις της και έχει εξαπολύσει ένα μπαράζ επικοινωνιακών δράσεων με σκοπό να πείσει την διεθνή κοινότητα ότι οι Τούρκοι επιδιώκουν λύση, αλλά η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν συνεργάζεται έχοντας μεγιστοποιήσει τις απαιτήσεις της λόγω της ένταξης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η ελληνική κυβέρνηση δεν φαίνεται να κάνει αντίστοιχα βήματα στην διεθνή πολιτική σκακιέρα με αποτέλεσμα η Άγκυρα να επιβάλλει την δική της θέση. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό για το άμεσο μέλλον; Μια αποδοχή από την πλευρά των εταίρων μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση περιεχόμενο λύσης που θα περιλαμβάνει μόνιμες παρελκύσεις από το ευρωπαϊκό κεκτημένο, άρα αποδοχή μιας λύσης κομμένης και ραμμένης στα μέτρα της Άγκυρας.
Αν στριμώξουν περαιτέρω τη Λευκωσία Ε.Ε.,ΗΠΑ και Τουρκία είναι πολύ πιθανό ή να διακοπούν οι διαπραγματεύσεις ή το όποιο σχέδιο λύσης που θα επιβληθεί να μην γίνει αποδεκτό από τον κυπριακό λαό στο δημοψήφισμα που θα ακολουθήσει. Το νέο αδιέξοδο σημαίνει απεμπλοκή των υποχρεώσεων της Τουρκίας απέναντι στην Κυπριακή Δημοκρατία, άνοιγμα λιμανιών και αεροδρομίων, αλλά και αναγνώριση της ως κράτους μέλους της Ε.Ε. αλλά και μέσω της λεγόμενης άρσης της απομόνωσης των τουρκοκυπρίων αναβάθμιση του ψευδοκράτους στα κατεχόμενα.
Σε αυτή την υπερδραστηριότητα της τουρκικής διπλωματίας η ελληνική πλευρά εμφανίζεται αδύναμη να κινηθεί. Και είναι φυσικό αποτέλεσμα. Τα βαρίδια της οικονομίας εμποδίζουν την Αθήνα σε κάθε της κίνηση. Όπου σταθεί και όπου βρεθεί το κυρίαρχο θέμα που θέτουν στην Ελλάδα είναι το οικονομικό χάος και το κυριότερο τα ψευδή στοιχεία που επί χρόνια έστελναν οι ελληνικές κυβερνήσεις στις Βρυξέλλες.
Όταν σε έχουν πιάσει επ’ αυτοφόρω να κλέβεις άντε να πείσεις στη συνέχεια για τη σοβαρότητα σου. Αυτό το πρόβλημα θα σε ακολουθεί και χρειάζεται μεγάλη και διαρκής προσπάθεια για να το αποβάλεις.
Σε αυτό τον φαύλο κύκλο έχει περιπέσει η Ελλάδα και η έξοδος από αυτόν παραμένει το μεγάλο ζητούμενο.
Παρασκευή 1 Ιανουαρίου 2010
Αντιδράσεις για νεο εκλογικό νόμο
Με μισό μάτι βλέπουν βουλευτές όλων των παρατάξεων το γερμανικό μοντέλο που ο Πρωθυπουργός επιδιώκει να περάσει από τη Βουλή στις αρχές του νέου έτους.
Οι μονοεδρικές θίγουν συμφέροντα και επηρεάζουν κατεστημένες καταστάσεις. Το σχέδιο προβλέπει εκλογή 160 βουλευτών από ισάριθμες μονοεδρικές περιφέρειες, 135 με λίστα από τις υπάρχουσες 13 περιφέρειες και τέλος 5 από τους απόδημους.
Σύμφωνα με το σχέδιο το πρώτο κόμμα θα πριμοδοτείτε με σαράντα έδρες, ενώ η αναλογικότητα για τα μικρότερα κόμματα θα φτάνει στο 85%. Δηλαδή τα μικρότερα κόμματα μπορεί να χάνουν έδρες από τις μονοεδρικές αναμετρήσεις θα τις αναπληρώνουν όμως από τις 135 των ευρύτερων περιφερειών.
ΟΙ αλλαγές αυτές προκαλούν αναταράξεις στο κυβερνητικό κόμμα. Στην αντίπερα όχθη ο Αντώνης Σαμαράς έσπευσε μετά το Συμβούλιο Αρχηγών να δηλώσει ότι η Νέα Δημοκρατία δεν συμφωνεί με την καθιέρωση ενός μοντέλου εκλογικού νόμου κατά το γερμανικό πρότυπο. Αυτό σημαίνει ότι οι αλλαγές δεν πρόκειται να ισχύσουν για στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, ενώ κάλλιστα ενδέχεται να ανατραπούν από τη νέα Βουλή που θα προκύψει στις εκλογές του 2013.
Ήδη πάντως και ο φιλοκυβερνητικός Τύπος έχει επιστρατευθεί από κάποιους θιγόμενους και στην αρθογραφία του αναδεικνύει τα αρνητικά και υποβαθμίζει τα θετικά που θα προκύψουν από μια τέτοια αλλαγή.
Η απαλλαγή της πολιτικής ζωής από το μαύρο χρήμα είναι ο πρώτος στόχος και η κατάργηση της βαρονίας που προκύπτει από υπερπεριφέρειες όπως αυτή της Β’ Αθηνών ο δεύτερος μια και θα αποδυναμωθούν πρωτοκλασάτα στελέχη που κουβαλούν δεκάδες χιλιάδες σταυρούς.
Ας μην ξεχνάμε την αποτυχημένη απόπειρα του Κ. Σκανδαλίδη πριν μερικά χρόνια να σπάσει στα δύο την Β’ Αθηνών και της αποδοκιμασίας που έτυχε από το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Αυτό σημαίνει ότι και τώρα το ΠΑΣΟΚ θα αναμετρηθεί με τον ίδιο του τον εαυτό. Οι πρώτοι που θα αντιδράσουν είναι τα λεγόμενα κορυφαία κυβερνητικά στελέχη. Η δύναμή τους που τους οδηγεί και στο υπουργικό χαρτοφυλάκιο προέρχεται από την πληθώρα των σταυρών που εξασφαλίζουν στις μεγάλες εκλογικές περιφέρειες. Συνήθως τα τρία τέταρτα των μελών του υπουργικού συμβουλίου προέρχεται από τις μεγάλες αυτές περιφέρειες.
Μέσω του γερμανικού μοντέλου θα συρρικνωθεί η δύναμη τους άρα και η δυνατότητα τους να επιβάλουν και τους κανόνες του παιχνιδιού. Όμως και κάποια εκδοτικά συγκροτήματα δεν βολεύει μια τέτοια εξέλιξη. Τα λεγόμενα πρωτοκλασάτα στελέχη που προβάλλονται σε καθημερινή βάση από τα τηλεοπτικά κανάλια δεν θα ανεχθούν εύκολα μείωση της προσωπικής τους ακτινοβολίας που προκύπτει από την προίκα των σταυρών προτίμησης.
Πως θα δεχθεί για παράδειγμα ο Ανδρέας Λοβέρδος που βγαίνει στη Β’ Αθηνών πανηγυρικά με 120.000 σταυρούς να στριμωχτεί στην περιοχή Αμαρουσίου - Χαλανδρίου.
Προβάλλεται επίσης μέσω πάντα του φιλοκυβερνητικού Τύπου ο ισχυρισμός ότι οι βουλευτές θα γίνουν ισόβαθμοι με τους Δημάρχους μια και θα εκλέγονται σε αντίστοιχες μικρές περιφέρειες. Αυτό δεν ισχύει γιατί οι δήμοι θα είναι 350 και οι μονοεδρικές 160. Όμως αυτό που αγνοούν ή κάνουν ότι αγνοούν είναι ότι βουλευτές θα ενσκήψουν με μεγαλύτερο ενδιαφέρον στα θέματα της μικρότερης περιοχής γιατί ο ανταγωνισμός θα επιβάλει παραγωγή συγκεκριμένου έργου και επίλυσης προβλημάτων αντί της ακατάσχετης πολιτικολογίας.
Βεβαίως θέμα είναι ο τρόπος με τον οποίο θα επιλέγονται τόσο οι υποψήφιοι των μονοεδρικών όσο και η λίστα αυτών της επικρατείας. Εδώ εισέρχεται το θέμα της δημοκρατικής εσωκομματικής λειτουργίας. Αν όλα γίνουν προνόμιο του προέδρου του κόμματος θα έχουμε να κάνουμε με σχηματισμούς που θα λειτουργούν ελέω αρχηγού.
Το γεγονός πάντως ότι θα παίζει σημαντικό ρόλο για την κατάκτηση της έδρας η προσωπικότητα του υποψηφίου, θα οδηγεί βουλευτές και υποψηφίους σε διαρκή εγρήγορση.
Χρήσιμο ασφαλώς θα ήταν να λειτουργήσει το νέο σύστημα παράλληλα με τον Καποδίστρια 2 που θα διαμορφώσει το νέο διοικητικό χάρτη στο επίπεδο της πρωτοβάθμιας τοπικής αυτοδιοίκησης.
Ο νέος εκλογικός νόμος θα περάσει από πολλές συμπληγάδες μέχρι και αν τελικά εφαρμοσθεί. Πάντως είναι αναγκαίο κάτι να γίνει σε μια προσπάθεια να αλλάξει η σημερινή δύσοσμη κατάσταση. Καιρός τα προσωπικά να πάνε πίσω και να υπερισχύσουν τα συλλογικά στα δημόσια πράγματα της χώρας.
Οι μονοεδρικές θίγουν συμφέροντα και επηρεάζουν κατεστημένες καταστάσεις. Το σχέδιο προβλέπει εκλογή 160 βουλευτών από ισάριθμες μονοεδρικές περιφέρειες, 135 με λίστα από τις υπάρχουσες 13 περιφέρειες και τέλος 5 από τους απόδημους.
Σύμφωνα με το σχέδιο το πρώτο κόμμα θα πριμοδοτείτε με σαράντα έδρες, ενώ η αναλογικότητα για τα μικρότερα κόμματα θα φτάνει στο 85%. Δηλαδή τα μικρότερα κόμματα μπορεί να χάνουν έδρες από τις μονοεδρικές αναμετρήσεις θα τις αναπληρώνουν όμως από τις 135 των ευρύτερων περιφερειών.
ΟΙ αλλαγές αυτές προκαλούν αναταράξεις στο κυβερνητικό κόμμα. Στην αντίπερα όχθη ο Αντώνης Σαμαράς έσπευσε μετά το Συμβούλιο Αρχηγών να δηλώσει ότι η Νέα Δημοκρατία δεν συμφωνεί με την καθιέρωση ενός μοντέλου εκλογικού νόμου κατά το γερμανικό πρότυπο. Αυτό σημαίνει ότι οι αλλαγές δεν πρόκειται να ισχύσουν για στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, ενώ κάλλιστα ενδέχεται να ανατραπούν από τη νέα Βουλή που θα προκύψει στις εκλογές του 2013.
Ήδη πάντως και ο φιλοκυβερνητικός Τύπος έχει επιστρατευθεί από κάποιους θιγόμενους και στην αρθογραφία του αναδεικνύει τα αρνητικά και υποβαθμίζει τα θετικά που θα προκύψουν από μια τέτοια αλλαγή.
Η απαλλαγή της πολιτικής ζωής από το μαύρο χρήμα είναι ο πρώτος στόχος και η κατάργηση της βαρονίας που προκύπτει από υπερπεριφέρειες όπως αυτή της Β’ Αθηνών ο δεύτερος μια και θα αποδυναμωθούν πρωτοκλασάτα στελέχη που κουβαλούν δεκάδες χιλιάδες σταυρούς.
Ας μην ξεχνάμε την αποτυχημένη απόπειρα του Κ. Σκανδαλίδη πριν μερικά χρόνια να σπάσει στα δύο την Β’ Αθηνών και της αποδοκιμασίας που έτυχε από το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Αυτό σημαίνει ότι και τώρα το ΠΑΣΟΚ θα αναμετρηθεί με τον ίδιο του τον εαυτό. Οι πρώτοι που θα αντιδράσουν είναι τα λεγόμενα κορυφαία κυβερνητικά στελέχη. Η δύναμή τους που τους οδηγεί και στο υπουργικό χαρτοφυλάκιο προέρχεται από την πληθώρα των σταυρών που εξασφαλίζουν στις μεγάλες εκλογικές περιφέρειες. Συνήθως τα τρία τέταρτα των μελών του υπουργικού συμβουλίου προέρχεται από τις μεγάλες αυτές περιφέρειες.
Μέσω του γερμανικού μοντέλου θα συρρικνωθεί η δύναμη τους άρα και η δυνατότητα τους να επιβάλουν και τους κανόνες του παιχνιδιού. Όμως και κάποια εκδοτικά συγκροτήματα δεν βολεύει μια τέτοια εξέλιξη. Τα λεγόμενα πρωτοκλασάτα στελέχη που προβάλλονται σε καθημερινή βάση από τα τηλεοπτικά κανάλια δεν θα ανεχθούν εύκολα μείωση της προσωπικής τους ακτινοβολίας που προκύπτει από την προίκα των σταυρών προτίμησης.
Πως θα δεχθεί για παράδειγμα ο Ανδρέας Λοβέρδος που βγαίνει στη Β’ Αθηνών πανηγυρικά με 120.000 σταυρούς να στριμωχτεί στην περιοχή Αμαρουσίου - Χαλανδρίου.
Προβάλλεται επίσης μέσω πάντα του φιλοκυβερνητικού Τύπου ο ισχυρισμός ότι οι βουλευτές θα γίνουν ισόβαθμοι με τους Δημάρχους μια και θα εκλέγονται σε αντίστοιχες μικρές περιφέρειες. Αυτό δεν ισχύει γιατί οι δήμοι θα είναι 350 και οι μονοεδρικές 160. Όμως αυτό που αγνοούν ή κάνουν ότι αγνοούν είναι ότι βουλευτές θα ενσκήψουν με μεγαλύτερο ενδιαφέρον στα θέματα της μικρότερης περιοχής γιατί ο ανταγωνισμός θα επιβάλει παραγωγή συγκεκριμένου έργου και επίλυσης προβλημάτων αντί της ακατάσχετης πολιτικολογίας.
Βεβαίως θέμα είναι ο τρόπος με τον οποίο θα επιλέγονται τόσο οι υποψήφιοι των μονοεδρικών όσο και η λίστα αυτών της επικρατείας. Εδώ εισέρχεται το θέμα της δημοκρατικής εσωκομματικής λειτουργίας. Αν όλα γίνουν προνόμιο του προέδρου του κόμματος θα έχουμε να κάνουμε με σχηματισμούς που θα λειτουργούν ελέω αρχηγού.
Το γεγονός πάντως ότι θα παίζει σημαντικό ρόλο για την κατάκτηση της έδρας η προσωπικότητα του υποψηφίου, θα οδηγεί βουλευτές και υποψηφίους σε διαρκή εγρήγορση.
Χρήσιμο ασφαλώς θα ήταν να λειτουργήσει το νέο σύστημα παράλληλα με τον Καποδίστρια 2 που θα διαμορφώσει το νέο διοικητικό χάρτη στο επίπεδο της πρωτοβάθμιας τοπικής αυτοδιοίκησης.
Ο νέος εκλογικός νόμος θα περάσει από πολλές συμπληγάδες μέχρι και αν τελικά εφαρμοσθεί. Πάντως είναι αναγκαίο κάτι να γίνει σε μια προσπάθεια να αλλάξει η σημερινή δύσοσμη κατάσταση. Καιρός τα προσωπικά να πάνε πίσω και να υπερισχύσουν τα συλλογικά στα δημόσια πράγματα της χώρας.
Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου 2009
Συλλογική και ατομική ευθύνη
Τέτοια ώρα τέτοια λόγια που λένε. Η αναφορά στις κλιματικές αλλαγές με αφορμή την πρόσφατη σύνοδο της Κοπεγχάγης. Όταν καίγεται το σπίτι σου δεν έχεις την πολυτέλεια να ποτίζεις το γκαζόν. Έτσι συμβαίνει και με την χώρα μας. Όταν σε πνίγουν τα χρέη άντε να ονειρεμένη ζωή με κότερα και χλιδάτα ξενοδοχεία. Θα πει κανείς κι όμως αυτό συμβαίνει στη χώρα μας μια και δεν είναι λίγοι εκείνοι που με εορτοδάνεια και διακοποδάνεια επενδύουν στην καλοπέραση χωρίς να έχουν μια στην τσέπη τους.
Και το κυριότερο χωρίς να έχουν τα έσοδα που θα τους επιτρέψουν την αποπληρωμή αυτών των δανείων. Με την οικονομική κρίση να βρίσκεται στο απόγειο της στη χώρα μας και τα εκατομμύρια των ανθρώπων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, πάνω από τριακόσιες χιλιάδες συμπολίτες μας προτίμησαν να κάνουν διακοπές εκτός Ελλάδος πράγμα που δείχνει ότι μπορεί να μην καταφέραμε να προσελκύσουμε τουρίστες από το εξωτερικό για χειμερινό τουρισμό, εμείς όμως είμαστε πρώτοι και καλύτεροι να ενισχύσουμε αυτές τις δύσκολες για την παγκόσμια οικονομία ώρες άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπως την Αυστρία, την Τσεχία και την Ελβετία.
Σε ένα περιβάλλον δυσμενές για την Ελλάδα η πράσινη ανάπτυξη έμεινε στις προεκλογικές καλένδες και φυσικό ήταν, ενώ η ενασχόληση με το περιβάλλον μοιάζει με πολυτέλεια την ώρα που τρέχεις να προλάβεις τις βόμβες που σκάνε δίπλα σου, όπως αυτές των Moody’s και των κάθε λογής οίκων που υποβαθμίζουν την πιστοληπτική σου ικανότητα εν μια νυκτί.
Όμως παρ’ όλα αυτά όπως με περισσή επιπολαιότητα φάγαμε και τα χρήματα των παιδιών μας για την δική μας καλοπέραση δεν έχουμε το δικαίωμα να καταστρέψουμε με την ίδια ευκολία και το περιβάλλον που κληρονομήσαμε και έχουμε υποχρέωση να το περάσουμε αλώβητο στις επόμενες γενιές.
Οφείλουμε να επιδεικνύουμε την ίδια και μεγαλύτερη επιμέλεια με εκείνην που έχουμε για τις σπουδές των παιδιών μας και για αυτά που θα τους φτιάξουμε για να πορευτούν στη ζωή τους.
Το θέμα περιβάλλον όσο κι αν φαίνεται δεν είναι κυρίως υπόθεση κρατών και κυβερνήσεων. Είναι υπόθεση όλων μας. Τι να κάνει ο Δήμος που καθαρίζει με συνέπεια τους δρόμους και αδειάζει τους κάδους των απορριμμάτων όταν κάποιοι πετούνε όπου βρουν τα σκουπίδια τους και δεν φροντίζουν να ρίχνουν με συνέπεια στους κάδους ανακύκλωσης ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί και πάλι μετά από την κατάλληλη επεξεργασία.
Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες τα υπολείμματα των απορριμμάτων είναι ελάχιστα σε σχέση με τα δικά μας. Το αντίθετο συμβαίνει στη χώρα μας. Η γη και ο υδροφόρος ορίζοντας δεν μολύνεται μόνο από τα απορρίμματα, μολύνεται και από τα κάθε λογής φυτοφάρμακα που διοχετεύονται στην γη από τις καλλιέργειες. Μια χώρα σαν την Ελλάδα θα έπρεπε και για κλιματικούς λόγους και για λόγους μικρών κλήρων να είναι πρότυπο βιολογικών καλλιεργειών. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει. Αντίθετα σε πολλές περιπτώσεις παράγονται προϊόντα άχρηστα μόνο και μόνο για να εισπραχθούν οι επιδοτήσεις.
Παραλίες και θάλασσα η προίκα της χώρας μας συχνά τις βλέπουμε ως χώρο αποβλήτων με αποτέλεσμα να επεκτείνεται η ρύπανση, κάτι που ακυρώνει την πρώτη και μεγαλύτερη βιομηχανική δραστηριότητα της χώρας αυτή του τουρισμού.
Αλλά και ο αέρας πέρα από το γενικότερο φαινόμενο του θερμοκηπίου μολύνεται υπέρμετρα στις πόλις με την αλόγιστη χρήση του Ι.Χ. Και εδώ η ατομική ευθύνη παραμένει μεγάλη. Είναι γνωστό ότι πολλοί στην Ελλάδα φροντίζουν να λένε ότι για όλα φταίει το κράτος και ποτέ οι ίδιοι. Η ατομική ευθύνη υπάρχει. Δεν χρειάζεται πάντα να έχουμε έναν αστυνόμο δίπλα μας για να κάνουμε αυτό που είναι αυτονόητο. Κάποτε κι εμείς πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Όσο για το κράτος κι αυτό θα λειτουργήσει προς την σωστή κατεύθυνση αν πιέσουμε με ανάλογα αιτήματα τους πολιτικούς.
Και το κυριότερο χωρίς να έχουν τα έσοδα που θα τους επιτρέψουν την αποπληρωμή αυτών των δανείων. Με την οικονομική κρίση να βρίσκεται στο απόγειο της στη χώρα μας και τα εκατομμύρια των ανθρώπων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, πάνω από τριακόσιες χιλιάδες συμπολίτες μας προτίμησαν να κάνουν διακοπές εκτός Ελλάδος πράγμα που δείχνει ότι μπορεί να μην καταφέραμε να προσελκύσουμε τουρίστες από το εξωτερικό για χειμερινό τουρισμό, εμείς όμως είμαστε πρώτοι και καλύτεροι να ενισχύσουμε αυτές τις δύσκολες για την παγκόσμια οικονομία ώρες άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπως την Αυστρία, την Τσεχία και την Ελβετία.
Σε ένα περιβάλλον δυσμενές για την Ελλάδα η πράσινη ανάπτυξη έμεινε στις προεκλογικές καλένδες και φυσικό ήταν, ενώ η ενασχόληση με το περιβάλλον μοιάζει με πολυτέλεια την ώρα που τρέχεις να προλάβεις τις βόμβες που σκάνε δίπλα σου, όπως αυτές των Moody’s και των κάθε λογής οίκων που υποβαθμίζουν την πιστοληπτική σου ικανότητα εν μια νυκτί.
Όμως παρ’ όλα αυτά όπως με περισσή επιπολαιότητα φάγαμε και τα χρήματα των παιδιών μας για την δική μας καλοπέραση δεν έχουμε το δικαίωμα να καταστρέψουμε με την ίδια ευκολία και το περιβάλλον που κληρονομήσαμε και έχουμε υποχρέωση να το περάσουμε αλώβητο στις επόμενες γενιές.
Οφείλουμε να επιδεικνύουμε την ίδια και μεγαλύτερη επιμέλεια με εκείνην που έχουμε για τις σπουδές των παιδιών μας και για αυτά που θα τους φτιάξουμε για να πορευτούν στη ζωή τους.
Το θέμα περιβάλλον όσο κι αν φαίνεται δεν είναι κυρίως υπόθεση κρατών και κυβερνήσεων. Είναι υπόθεση όλων μας. Τι να κάνει ο Δήμος που καθαρίζει με συνέπεια τους δρόμους και αδειάζει τους κάδους των απορριμμάτων όταν κάποιοι πετούνε όπου βρουν τα σκουπίδια τους και δεν φροντίζουν να ρίχνουν με συνέπεια στους κάδους ανακύκλωσης ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί και πάλι μετά από την κατάλληλη επεξεργασία.
Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες τα υπολείμματα των απορριμμάτων είναι ελάχιστα σε σχέση με τα δικά μας. Το αντίθετο συμβαίνει στη χώρα μας. Η γη και ο υδροφόρος ορίζοντας δεν μολύνεται μόνο από τα απορρίμματα, μολύνεται και από τα κάθε λογής φυτοφάρμακα που διοχετεύονται στην γη από τις καλλιέργειες. Μια χώρα σαν την Ελλάδα θα έπρεπε και για κλιματικούς λόγους και για λόγους μικρών κλήρων να είναι πρότυπο βιολογικών καλλιεργειών. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει. Αντίθετα σε πολλές περιπτώσεις παράγονται προϊόντα άχρηστα μόνο και μόνο για να εισπραχθούν οι επιδοτήσεις.
Παραλίες και θάλασσα η προίκα της χώρας μας συχνά τις βλέπουμε ως χώρο αποβλήτων με αποτέλεσμα να επεκτείνεται η ρύπανση, κάτι που ακυρώνει την πρώτη και μεγαλύτερη βιομηχανική δραστηριότητα της χώρας αυτή του τουρισμού.
Αλλά και ο αέρας πέρα από το γενικότερο φαινόμενο του θερμοκηπίου μολύνεται υπέρμετρα στις πόλις με την αλόγιστη χρήση του Ι.Χ. Και εδώ η ατομική ευθύνη παραμένει μεγάλη. Είναι γνωστό ότι πολλοί στην Ελλάδα φροντίζουν να λένε ότι για όλα φταίει το κράτος και ποτέ οι ίδιοι. Η ατομική ευθύνη υπάρχει. Δεν χρειάζεται πάντα να έχουμε έναν αστυνόμο δίπλα μας για να κάνουμε αυτό που είναι αυτονόητο. Κάποτε κι εμείς πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Όσο για το κράτος κι αυτό θα λειτουργήσει προς την σωστή κατεύθυνση αν πιέσουμε με ανάλογα αιτήματα τους πολιτικούς.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)