Το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι(Ε9)

Πολλοί πριν αναλάβουν πρωθυπουργικά καθήκοντα υποσχέθηκαν ένα μικρό και ευέλικτο υπουργικό συμβούλιο. Όταν όμως όρκισαν την κυβέρνηση τους, αναλαμβάνοντας την πρωθυπουργία, ξέχασαν την υπόσχεσή τους προς το εκλογικό σώμα και σχημάτισαν υπουργικό συμβούλιο με περισσότερους από σαράντα ανθρώπους. Δεν ήταν άλλωστε, ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία αθέτηση υποσχέσεων. Τα προγράμματα των κομμάτων και οι προεκλογικές εξαγγελίες τους, ελάχιστα συμβαδίζουν με το κυβερνητικό έργο που ακολουθεί. Βεβαίως υπάρχουν πάντα δικαιολογίες. Οι ανάγκες, τα νέα δεδομένα και πάει λέγοντας.
Ο λαός λέει το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι και δεν έχει άδικο. Πρόσφατα ορκίστηκε η νέα κυβέρνηση της Αγγλίας. Σύνολο υπουργών 23. Αυτό σε μια χώρα με πληθυσμό άνω των εξήντα εκατομμυρίων.
Πως συμβαίνει να διοικείται η χώρα αυτή και μάλιστα καλύτερα από την δική μας, με τους μισούς υπουργούς, από αυτούς που υπάρχουν στην Ελλάδα; Και δεν είναι μόνο οι υπουργοί και υφυπουργοί, είναι και η πληθώρα των γενικών και ειδικών γραμματέων του κάθε υπουργείου, που σε συνδυασμό με τους χιλιάδες οργανισμούς και την πολλών επιπέδων και αλληλοσυγκρουόμενων αρμοδιοτήτων τοπική αυτοδιοίκηση, φτιάχνουν ένα εκρηκτικό και αδιαπέραστο γραφειοκρατικό μείγμα.
Οι πανάκριβες και ακοστολόγητες υπηρεσίες του δημοσίου, έφτιαξαν το κράτος-τέρας, που καταπίνει κάθε απόπειρα υγιούς ανάπτυξης με αποτέλεσμα την πλήρη ακινησία στους τομείς ανάπτυξης και επενδύσεων.
Στα λόγια πολλά ακούμε, όμως έργα δεν βλέπουμε. Μιλάνε για πράσινη ανάπτυξη την ώρα που λιμνάζουν αιτήματα στα συναρμόδια υπουργεία δισεκατομμυρίων για Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Σύμβουλοι και παρασύμβουλοι υπουργείων συνωθούνται και μπλοκάρουν για ιδιοτελείς σκοπούς αυτά τα έργα.
Ακόμη και υφυπουργοί κυκλοφορούν εδώ κι εκεί χωρίς αρμοδιότητες. Το υπουργικό συμβούλιο δεν είναι καρέκλες που πρέπει να καλυφθούν. Είκοσι το πολύ άνθρωποι θα ήταν υπεραρκετοί για να συντονίζουν και όχι να συγκεντρώνουν στα γραφεία τους το σύνολο του κυβερνητικού έργου.
Η αδυναμία είσπραξης των τριάντα και πλέον δισεκατομμυρίων ευρώ από τις εφορίες και το ατελείωτο γραφειοκρατικό γαϊτανάκι, που αποκαλύφθηκε με αφορμή την υπόθεση του Τόλη Βοσκόπουλου, αποδεικνύει περίτρανα όλο αυτό το δαιδαλώδες σύστημα ενός κράτους, που δεν λειτουργεί, δεν παράγει και δεν φροντίζει με επιμέλεια τα του οίκου του.
Το μόνο που παράγει είναι υπέρμετρα πολλούς υπουργούς, βουλευτές, περιφερειάρχες, νομάρχες, έπαρχους, δημάρχους, κοινοτάρχες και φυσικά ατέλειωτες στρατιές υπαλλήλων για να υπηρετούν στην πλειοψηφία τους εκείνους και όχι τους πολίτες και τα καλώς νοούμενα συμφέροντα της κοινωνίας.
Με το γαϊτανάκι αυτό, φτάσαμε να μηδενίσουμε το κοντέρ της βιομηχανικής, βιοτεχνικής και αγροτικής παραγωγής, πιστεύοντας ότι μπορούμε να ζούμε εσαεί με δανεικά κι αγύριστα.

Η αφαίμαξη των συντάξεων

Από τις πολλές τηλεοπτικές εμφανίσεις ακούσαμε τον υπουργό Απασχόλησης Α. Λοβέρδο, να μας λέει ότι ο νέος ΛΑΦΚΑ που επέπεσε επί της κεφαλής των συνταξιούχων αποτελεί μέρος της αλληλεγγύης προς τα παθητικά Ασφαλιστικά Ταμεία, όπως ο ΟΑΕΕ. Βεβαίως ο ΛΑΦΚΑ έρχεται να προστεθεί στην αφαίρεση του 13ου και 14ου μισθού, που σημαίνει αφαίμαξη περίπου τριών μισθών το χρόνο για κάποιους από τον ιδιωτικό τομέα, που έδωσαν πολλά για πάνω από τριάντα πέντε χρόνια εργασίας, για να ακούνε τώρα ότι πρέπει να τσοντάρουν γενναιόδωρα προς την κατεύθυνσή των ασθενέστερων σε αποθεματικά Ταμείων.
Έχουμε δηλ. τους μισθωτούς που πλήρωσαν κανονικά τις εισφορές τους, να τσοντάρουν τους αυτοαπασχολούμενους αρκετοί από τους οποίους και φοροδιαφυγή έκαναν και ελάχιστα πλήρωσαν, λόγω των ελλείπων ελέγχων στα ταμεία τους.
Ακόμη ο Α. Λοβέρδος είπε ότι η τρόικα επέβαλε τα παραπάνω σκληρά μέτρα στους συνταξιούχους, επειδή δεν πίστεψε τις διαβεβαιώσεις του πολιτικού μας προσωπικού, ότι θα μαζέψουν έσοδα των Ασφαλιστικών Ταμείων, από την εισφοροδιαφυγή.
Το θέμα δεν αφορά τον Α. Λοβέρδο, που κλήθηκε να βγάλει τα κάστανα από την φωτιά χωρίς τσιμπίδα, αφορά όμως τους προκατόχους του, που ανέχθηκαν ένα διεφθαρμένο σύστημα επίορκων υπαλλήλων που άφηναν ανενόχλητους όσους κατ επάγγελμα και χωρίς ενόχληση δεν κατέβαλαν τις εισφορές των εργαζομένων στις επιχειρήσεις τους.
Όμως η υπόθεση των Ταμείων και της κατάντιας τους, είναι σοβαρή και έχει βάθος.
Έχει να κάνει με την απουσία οποιουδήποτε ελέγχου των εισροών και των εκροών στα Ασφαλιστικά Ταμεία.
Από που να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς. Από τις αθρόες συντάξεις Εθνικής Αντίστασης που δόθηκαν επί δικαίων και αδίκων; Ή από τους ανάπηρους μαϊμού που κατέκλισαν την Ελλάδα και ήταν περισσότεροι από τους ήρωες των πολέμων εναντίον του ναζισμού και του φασισμού το 1940.
Ή από τους ων ουκ εστι αριθμός πεθαμένους που εξακολουθούν να συνταξιοδοτούνται κανονικά.
Τέλος αυτή η ιστορία των άγαμων θυγατέρων στρατιωτικών και λοιπών του δημοσίου, έπρεπε να έρθει το ΔΝΤ να μας το πει. Στην εποχή της πλήρους εξίσωσης των δύο φύλων σε δικαιώματα και υποχρεώσεις, στην εποχή που η γυναίκα έχει βγει δυναμικά στην αγορά εργασίας, η ελληνική πολιτεία εμφανίζεται να διατηρεί το αρνητικό αυτό κίνητρο για κάποιες γυναίκες, που έμμεσα τις παροτρύνει, να μην παντρεύονται, να μην κάνουν οικογένεια, να μην βγαίνουν στην αγορά εργασίας για να διατηρήσουν το δικαίωμα της συνταξιοδότησης από τον πατέρα τους μετά τον θάνατό του.
Πως στην Ελλάδα των 20.000 υπαλλήλων στα Ασφαλιστικά Ταμεία δεν εισπράττονται οι εισφορές και οι συντάξεις βγαίνουν σε ένα με ενάμισι χρόνο και στη Σουηδία με ανάλογο πληθυσμό και με 950 υπαλλήλους εισπράττονται οι εισφορές και οι συντάξεις βγαίνουν αμέσως.
Βεβαίως πέρα από τον πολυκερματισμό των 130 Ταμείων, από αυτή τη χώρα πέρασε και η λαίλαπα της υποχρεωτικής άτοκης κατάθεσης των αποθεματικών των Ταμείων στην Τράπεζα της Ελλάδος, το Χρηματιστήριο του ’99 που χάθηκαν πολλά χρήματα, μια και κάποιοι αετονύχηδες διοικητές επένδυσαν σε φούσκες, αλλά και τα δομημένα Ομόλογα που ήταν η τελευταία αρπαχτή αφαίμαξης των Ασφαλιστικών Ταμείων. Όλα αυτά τα άφησαν οι κυβερνήσεις να περάσουν στο απυρόβλητο και ουδείς τιμωρήθηκε.
Αν τότε μετά την μεταπολίτευση ή και νωρίτερα, όλα τα ασφαλιστικά ταμεία είχαν ιδρύσει μια τράπεζα διαχείρισης των κεφαλαίων τους, σήμερα και χρήματα θα υπήρχαν και οι συνταξιούχοι δεν θα είχαν κληθεί να πληρώσουν τα σπασμένα.
Τώρα οι αναίτιοι που πλήρωναν για μια ζωή εισφορές και για τον 13ο και 14ο μισθό, υποχρεώνονται να πληρώσουν τα σπασμένα των άλλων.
Αυτή η κατάφορη αδικία αλήθεια ποιούς συγκινεί;

Ποιόν δουλεύουν(Ε8)

Κάτω τα χέρια από τα οικογενειακά μας ρουσφέτια. Αυτό διακήρυξαν στο Κοινοβούλιο βουλευτές από όλα τα κόμματα επικαλούμενοι διάφορες αστείες δικαιολογίες, υποστηρίζοντας τον δέκατο πέμπτο και δέκατο έκτο μισθό των εκλεκτών τους.
Το θέμα δεν αφορά τους εργαζόμενους στη Βουλή, μέρος των οποίων δουλεύει σκληρά για να καλύψει τις πολλές και ποικίλες ανάγκες του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Αφορά τις αθλιότητες του πολιτικού συστήματος, που βρήκε τον τρόπο, με διακομματική μάλιστα συναίνεση, να βολέψει θυγατέρες και συγγενείς πρώτου βαθμού, στο δημόσιο χωρίς εξετάσεις, χωρίς προσόντα και χωρίς ανάλογες οργανικές θέσεις.
Έτσι φτάσαμε εν μέσω οικονομικής κρίσης στις αθρόες και απρογραμμάτιστες προσλήψεις, προκειμένου να βολέψουν τα παιδιά τους. Το προσωπικό του Κοινοβουλίου, ξεπέρασε σε λίγα χρόνια τις δύο χιλιάδες, έναντι των εξακοσίων που για πολλά χρόνια ήταν ο αριθμός των εργαζομένων της Βουλής.
Αυτό που δεν μας λένε οι λαλίστατοι κατά τα άλλα εκπρόσωποι του έθνους που ανέλαβαν εργολαβικά να υποστηρίξουν το μαζικό αυτό βόλεμα των «ημετέρων» είναι:
-Γιατί εξαίρεσαν από τις εξετάσεις μέσω ΑΣΕΠ όσους διόριζαν μαζικά στο Κοινοβούλιο;
-Γιατί μετά από ένα-δύο χρόνια εργασίας στο πολιτικό γραφείο κάποιου βουλευτή ένα πρόσωπο αποκτά δικαίωμα πρόσληψης στο δημόσιο χωρίς εξετάσεις, μέσω του Κοινοβουλίου;
-Γιατί δεν δημοσιοποιούν τον αριθμό των εργαζόμενων στο Κοινοβούλιο τα τελευταία δέκα χρόνια;
-Γιατί δεν παρουσιάζουν στο πλαίσιο της πολυδιαφημισμένης διαφάνειας τα ονόματα των προσληφθέντων την τελευταία πενταετία και τον βαθμό συγγενείας τους με πολιτικά πρόσωπα;
-Γιατί δεν μας λένε τον πραγματικό αριθμό των μισθών που λαμβάνουν ετησίως;
-Τέλος γιατί τα βάρη πρέπει να αφορούν με τόση σκληρότητα τους συνταξιούχους των επτακοσίων ευρώ και όχι ορισμένα ρετιρέ κάποιων ανεξέλεγκτων θυλάκων του δημοσίου;
Κάθε σοβαρή και όχι σοβαροφανής ή πολιτικάντικη απάντηση δεκτή.

Πειραματοζωο,ο ασθενής(Β4)

Τα κοράκια άρχισαν να αποχωρούν. Το πάρτι των κερδοσκόπων περιορίστηκε σημαντικά και οι Κασσάνδρες διαψεύσθηκαν μια και ο ασθενής τελικά παρά τις προσδοκίες των κερδοσκόπων δεν εξέπνευσε. Οι γιατροί δηλώνουν ότι θα παραμείνει στη ζωή αν παίρνει όλα του τα χάπια και κάνει την αυστηρότατη δίαιτα που του επεβλήθη, για τουλάχιστον τρία χρόνια. Από εκεί και ύστερα ουδείς γνωρίζει τι μέλλει γενέσθαι. Όλα θα εξαρτηθούν από την συμπεριφορά του ασθενούς στην διάρκεια της εντατικής του θεραπείας.
Κατά 11 ποσοστιαίες μονάδες πρέπει να περιοριστεί το έλλειμμα επί του ΑΕΠ που σήμερα έχει φτάσει στο 13,6% έναντι του ορίου 3% που ορίζει η συνθήκη του Μάαστριχτ. Για να φτάσει εκεί θα πρέπει ο ασθενής από τα εκατόν είκοσι κιλά που ζυγίζει σήμερα να περιοριστεί στα πενήντα. Τώρα αν θα αντέξει ο οργανισμός του τα πενήντα κιλά αυτό λίγο ενδιαφέρει τους παράγοντες της οικονομικής επιστήμης.
Παράλληλα υπάρχει το χρέος που έπιασε το 115,1% επί του ΑΕΠ που κι αυτό ξεπερνάει κατά πολύ τα οριζόμενα από το Μάαστριχτ που δεν πρέπει να ξεπερνάει το 70%. Όμως επειδή η δίαιτα που έχει επιβληθεί περιορίζει κατά πολύ τις δυνατότητες κατανάλωσης άρα και ανάπτυξης προβλέπεται τα επόμενα χρόνια να αυξηθεί και να ξεπεράσει τα 140% και στη συνέχεια να υπάρξει αποκλιμάκωση. Κι αυτό γιατί το ΑΕΠ παρουσιάζει μείωση της τάξεως του 4% και χωρίς αύξηση του ΑΕΠ δεν περιορίζεται το χρέος.
Υπάρχει και ένας ακόμη αρνητικός δείκτης για τον οικονομικά ασθενή που είναι το έλλειμμα των τρεχουσών συναλλαγών δηλ. το εξωτερικό χρέος που έχει πάρει κι αυτό την ανηφόρα και βρίσκεται σταθερά σε διψήφια ποσοστά. Πώς να μην είναι άλλωστε αφού όλοι ψωνίζουμε συνολάκια εκ του εξωτερικού απορρίπτοντας κάθε τι το ελληνικό. Αλλά και η διατροφή μας έγινε εισαγόμενο μια και οι αγροί χρησιμοποιούνται πια κατά κόρο για την παραγωγή επιδοτήσεων και όχι για προϊόντα που καλύπτουν τις διατροφικές ανάγκες μας. Κάποτε πριν λίγες δεκαετίες η συμμετοχή της αγροτικής οικονομίας σε ποσοστό επί του ΑΕΠ ήταν 48% και σήμερα έχει περιοριστεί στο 11%.
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν η ασθενής είναι πρόθυμος να συνεργαστεί την ώρα που αμφισβητεί την θεραπευτική αγωγή. Ένα δεύτερο επίσης αν οι γιατροί που έχουν αναλάβει να τον κουράρουν είναι απόλυτα εξειδικευμένοι κι εδώ υπάρχουν αμφισβητήσεις και τέλος αν μετά την σκληρή αγωγή ο ασθενής θα επιβιώσει ή θα τα τινάξει. Κι επειδή η αγωγή είναι πειραματική θα δούμε αν το πειραματόζωο αντέχει στα ισχυρά ηλεκτροσόκ, ή αν τελικά θα μας πουν οι ειδικοί απλά πείραμα ήταν που απέτυχε.

Δικαιώματα και υποχρεώσεις

Το δικαίωμα της εργασίας είναι ελεύθερο. Το ίδιο ελεύθερο είναι και το δικαίωμα της απεργίας. Εκεί που αρχίζει η ελευθερία του διπλανού μας τελειώνει η δική μας.
Αυτές τις πανανθρώπινες δημοκρατικές αρχές τις αμφισβητούν κάποιες μικρές έως ασήμαντες μειοψηφίες απαγορεύοντας στον διπλανό τους να ενεργεί και να εκφράζεται ελεύθερα. Εν ονόματι της δικής τους επιθυμίας που την κάνουν προσταγή, αφαιρούν ενσυνείδητα και με πλήρη επίγνωση των πράξεών τους ανθρώπινες ζωές.
Ανεξάρτητα από τον μανδύα που φορούν και την ιδιότητα επικαλούνται, την ιδεολογική και την πολιτική τους ταυτότητα οι ενέργειές τους εκπέμπουν και αποπνέουν τον απόλυτο φασισμό.
Η δημοκρατία δεν μας επιτρέπει να σπάζουμε μαγαζιά και κεφάλια, ούτε να στοχοποιούμε τους πάντες, διεκδικώντας για τον εαυτό μας την απόλυτη αλήθεια.
Ούτε κανένας έχει το δικαίωμα να εμφανίζεται ως τιμωρός με κουκούλα παριστάνοντας τον σύγχρονο Ζορό.
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα τα γνωρίζουμε πια όλοι και αυτό που αναζητείται, πέραν της τιμωρίας όσων μας οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση, είναι η ψυχραιμία και η λογική για την αντιμετώπισή τους.
Είναι γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού θεωρεί τα μέτρα άδικα, μια και δεν επιμερίζουν αναλογικά τα επαχθή βάρη σε όλους τους πολίτες.
Κάποιοι ξεφεύγουν από την συμμετοχή που τους αναλογεί. Όμως ο δρόμος από εδώ και πέρα οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι στρωμένος με αγκάθια. Και δεν πρόκειται για σχήμα λόγου τα αγκάθια είναι μεγάλα και οι πληγές που θα αφήσουν είναι βαθιές.
Το δια ταύτα είναι το ζητούμενο. Έχουμε άλλες επιλογές και ποιες είναι αυτές; Αν δεν επικρατήσει η λογική και τη θέση της πάρει ο θυμός και η οργή, πάψουμε να μετράμε μόνο το προσωπικό μας όφελος, αν σκεφθούμε ως κοινωνία, αν λάβουμε υπόψη το μέλλον των παιδιών μας, αν βάλουμε στην άκρη το εγώ μας και την καλοπέρασή μας, αν πάψουμε να αποποιούμαστε από κάθε ευθύνη, αν τιμωρήσουμε με δημοκρατικές διαδικασίες τους υπευθύνους της νεοελληνικής τραγωδίας, αν όλοι συμβάλουμε σε μια παραγωγικότερη λειτουργία, τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού τομέα, τότε μπορούμε να ελπίζουμε.
Αν συνεχίσουμε δυσφημίζοντας την πατρίδα μας να μπαίνουμε πρωί-πρωί σαν κλέφτες στο σύμβολο αυτής της χώρας την Ακρόπολη και να αναρτούμε πανό νομίζοντας ότι η ασημαντότητά μας θα κυριαρχήσει της Ευρώπης, ή όταν εμποδίζουμε τους τουρίστες να επιβιβασθούν σε κρουαζιερόπλοια τότε τα πράγματα θα εξελιχθούν δραματικά για μας και τα παιδιά μας.
Ας σκεφθούμε λοιπόν για λίγο νηφάλια αν όχι εμάς το καλώς νοούμενο συμφέρον των παιδιών μας κι ας απομονώσουμε κι εμείς με την σειρά μας στις δίκαιες απεργιακές διεκδικήσεις μας, όσους ασχημονούν και δεν σέβονται ούτε το υπέρτατο αγαθό που δεν είναι άλλο από την ανθρώπινη ζωή.

Καζίνο η Ελλάς(Β3)

Καζίνο η Ελλάς
του Τάσου Παπαδόπουλου

Εκτός Βουλής φώναζαν φέρτε πίσω τα κλεμμένα και εντός Βουλής Πρωθυπουργός και αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης διασταύρωναν τα πυρά τους εκτοξεύοντας κατηγορίες που ξεκινούσαν από τις κουρτίνες των 28.000 ευρώ και έφταναν δέκα χρόνια πριν στο Χρηματιστήριο και τα αμαρτωλά υποβρύχια.
Η οικονομική κατάρρευση όμως δεν προήλθε από κάποια μεμονωμένα περιστατικά, είναι προϊόν μιας απύθμενης ανευθυνότητας που διαπερνάει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Αθρόες προσλήψεις έγιναν στο Δημόσιο, χωρίς εξετάσεις και κριτήρια, με μοναδικό «προσόν» την κομματική ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ από το 1981 και ύστερα, με μοναδικό αιτιολογικό την ανατροπή της σχέσεις δεξιών με και αριστερών στο συνδικαλιστικό πεδίο, ανεβάζοντας το έλλειμμα του ΑΕΠ από το 32% στο 102%.
Αλλά και την μετά το 1993, περίοδο του ΠΑΣΟΚ, με το ΑΣΕΠ να επιβάλλει διαγωνισμούς για τις προσλήψεις στο Δημόσιο, μπήκαν από το παράθυρο 250.000 συμβασιούχοι, που μετά τη ανάληψη της εξουσίας από τη Ν.Δ. το 2004 οι υπεύθυνοι των ανεύθυνων προσλήψεων από το παράθυρο πίεζαν τη νέα κυβέρνηση να τους προσλάβει.
Όμως και η Ν.Δ. σε μια κρίσιμη περίοδο την μεταολυμπιακή, όπου ο λογαριασμός των αγώνων του 2004 έφτασε τα είκοσι δύο δις ευρώ, ποσό προκλητικά υψηλό, φρόνησε να προσλάβει στο Δημόσιο επιπλέον 60.000 μονίμους παρά τις διαβεβαιώσεις ότι θα τους μείωνε για να περιορίσει τα δημοσιονομικά ελλείμματα, άλλους εκατό χιλιάδες με σύμβαση έργου και άλλους 50.000 με το σύστημα stage. Όλη αυτή η ανευθυνότητα επιβαρύνει υπέρμετρα τον προϋπολογισμό και ιδού τα αποτελέσματα.
Το υπερτροφικό κράτος εμπόδιζε κάθε ιδέα ανάπτυξης και γι αυτό το πολιτικό σύστημα φρόντισε να βολέψει κόσμο στο δημόσιο εξασφαλίζοντας έτσι δια βίου ψήφους από εκείνους που μπήκαν στο όνειρο της δημοσιοϋπαλληλικής ιδιότητας από το παράθυρο.
Από την άλλη πλευρά στα δημόσια νοσοκομεία με τα αστρονομικά ελλείμματα κάποιοι φρόντιζαν να φρενάρουν την μηχανοργάνωση για να εξασφαλίζουν τις μίζες τους από τα φάρμακα και τα κάθε λογής αναλώσιμα.
Η σπατάλη στα υπουργεία στο απόγειο της. Κανείς δεν τηρούσε τους προϋπολογισμούς. Όλοι τους υπερέβαιναν και σε κανέναν δεν έδιναν λογαριασμό.
Έργα και προμήθειες κόστιζαν στο δημόσιο πέντε φορές περισσότερα από την πραγματική τους αξία. Ένα όργιο σπατάλης άνευ προηγουμένου διαπερνούσε ολόκληρο τον δημόσιο τομέα. Η χώρα ζούσε με δανεικά και κανείς δεν έδειχνε ενδιαφέρον να συγκρατήσει τον κατήφορο. Μεμονωμένες φωνές διαφορετικής άποψης χαρακτηρίστηκαν γραφικές. Στο καζίνο αυτό οι περισσότεροι κάτι κέρδιζαν. Άλλοι πολλά άλλοι λίγα δεν έχει σημασία. Λόγω δανεικών κανείς δεν έχανε. Μας συντηρούσαν οι δανειστές μας.
Όταν οι τελευταίοι είδαν ότι μπορεί να μην πάρουν πίσω τα λεφτά τους άρχισαν να αγριεύουν και να ζητούν εγγυήσεις. Και τότε η χώρα βρέθηκε έξω από το καζίνο ταπί και ψύχραιμη που λένε και τα κοράκια έπεσαν να μας δανείσουν με απαγορευτικά επιτόκια. Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα που λένε. Τώρα μένει να δούμε αν τον λογαριασμό θα τον πληρώσουν μονό οι ολιγότερο υπεύθυνοι ή αν θα αναγκασθούν να επιστρέψουν τα κλεμμένα οι λίγοι που οδήγησαν τη χώρα στη ζητιανιά.

Φτάνει πια...(Ε7)

Ως εδώ και μη παρέκει. Μπορεί να φταίμε κι εμείς, να φταίνε κι αυτοί, να φταίνε κι οι άλλοι, όμως την βασική, την καίρια ευθύνη για την ελληνική κατάντια, την φέρει το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του και τις αλληλοκατηγορίες εκτοξεύουν εναντίον αλλήλων τα κόμματα τις ακούμε βερεσέ.
Στο κυρίαρχο αίτημα των πολιτών να πληρώσουν οι κλέφτες, ακούμε για κάτι εξεταστικές επιτροπές που ουδέν απέδωσαν στο παρελθόν, παρά μόνο κάτι διαφορετικά πορίσματα που έβγαζαν συμπεράσματα κάλυψης στην ουσία του πολιτικού συστήματος.
Κι επειδή κόρακας κορακιού μάτι δεν βγάζει, έχουν φροντίσει μέσω του νόμου περί ευθύνης υπουργών να καλύψουν και συνταγματικά τις ανομίες που προέρχονται από το πολιτικό σύστημα.
Υπάρχει ένα απλό αίτημα, στο οποίο κωφεύει το πολιτικό σύστημα. Όλοι οι βουλευτές και οι υπουργοί και Διοικητές Οργανισμών από την μεταπολίτευση και ύστερα να καταθέσουν το «πόθεν έσχες» και να δημοσιοποιηθεί στο διαδίκτυο η φορολογική τους δήλωση πριν μπουν στην πολιτική και η πιο πρόσφατη. Από εκεί και ύστερα είναι βέβαιο ότι θα βγουν λαυράκια.
Όταν φτάνει η κυβέρνηση να κόβει συντάξεις δηλ. να μην σέβεται τους απόμαχους της εργασίας, θα πρέπει πριν να έχει κουρέψει τις συντάξεις των πεθαμένων που είναι πάνω από τριάντα χιλιάδες και εισπράττουν παρανόμως κάποιοι αετονύχηδες. Θα πρέπει να έχει κόψει τις συντάξεις των αναπήρων μαϊμού. Θα πρέπει να έχει δημεύσει τις περιουσίες των λαμόγιων που έφαγαν τα χρήματα των ταμείων με τα δομημένα ομόλογα. Θα πρέπει να έχει κόψει τις δεύτερες συντάξεις των βουλευτών. Θα πρέπει να πληρώσουν οι αγρότες εισφορές για την συνταξιοδότησή τους, Θα πρέπει να συνεισφέρουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι έμποροι.
Τέλος το κοινοβούλιο όφειλε να μειώσει δραστικά την επιχορήγηση των κομμάτων, που σήμερα ανέρχεται σε εκατό σαράντα εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Να υποχρεωθούν τα κόμματα να δημοσιοποιούν με αναλυτικές λίστες τον τρόπο διάθεσης των χρημάτων αυτών, που είναι δέκα φορές περισσότερα απ όσα παίρνουν τα βρετανικά κόμματα.
Στο διεφθαρμένο κράτος, που φτιάχτηκε κατ εικόνα και ομοίωση του πολιτικού συστήματος, που βολεύει «ημετέρους» σε θέσεις κλειδιά της λούφας, της παραλλαγής και της μάσας κατά τους αρμοδίους υπουργούς δεν φταίνε οι επίορκοι τελωνιακοί και εφοριακοί, φταίνε οι πολίτες που δεν ζητούν αποδείξεις.
Δεν φταίνε οι πολιτικοί που διόριζαν «ημετέρους» σε οργανισμούς με μισθούς τριπλάσιους του πρωθυπουργού. Φταίνε οι πολίτες που με δικαστικές αποφάσεις πετύχαιναν αυξήσεις μισθών, εκτός προϋπολογισμού.
Επειδή η απογοήτευση είναι διάχυτη στους πολίτες και οι πολλοί δεν συμφωνούν με κάθε τι που έχει να κάνει με τη βία, υπάρχει μια αντίδραση σε αυτό το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα που έριξε εν γνώσει του, το καράβι στο παγόβουνο, που θα μπορούσε μαζικά να εκδηλωθεί με την αποχή από τις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση τον προσεχή Νοέμβριο.
Θα ήταν ένα γερό χαστούκι στους επαγγελματίες πολιτικούς που κατέστρεψαν τη χώρα. Να πάρουν το μάθημα που τους αξίζει. Να πάρουν οι ανιδιοτελείς πολίτες το τιμόνι της πολιτείας στα χέρια τους.