Η βία, oι χούλιγκαν και η υπεύθυνη αντιμετώπισή τους

Μένει άναυδος κανείς μπροστά σε αυτήν τη βία για τη βία, δια ασήμαντον αφορμήν. Ο λόγος για τα θλιβερά επεισόδια των πράσινων και κόκκινων που είχαν σαν αποτέλεσμα το θάνατο ενός νέου ανθρώπου. Πολλή συζήτηση στο παρελθόν είχε γίνει για την αστυνόμευση των γηπέδων με σκοπό την αποτροπή της βίας μέσα σε αυτά κατά τη διάρκεια των ποδοσφαιρικών αγώνων. Όλα αυτά ξεπεράστηκαν μια και στην προκειμένη περίπτωση οι δύο πλευρές έκλεισαν ραντεβού θανάτου με σκοπό τη συμπλοκή στο δρόμο προς το γήπεδο του αγώνα βόλεϊ γυναικών, για να λύσουν άραγε ποιες διαφορές, οπλισμένοι με μαχαίρια, πιστόλια κροτίδων, τσεκούρια και κάθε λογής αντικείμενα, ικανά όχι απλώς να τραυματίσουν τον «εχθρό» αλλά όπως και συνέβη να του αφαιρέσουν τη ζωή.
Κάποιοι είπαν ότι ολιγώρησε η αστυνομία, κάποιοι άλλοι ότι θα έπρεπε τα όργανα της τάξης να γνώριζαν εκ των προτέρων τι επρόκειτο να συμβεί και να φρόντιζαν εγκαίρως για την αποτροπή του. Και αυτό με δεδομένο ότι οι γνωρίζοντες τα των χούλιγκαν των γηπέδων είχαν μηνύματα, μέσω καταχωρήσεων και sms για την επικείμενη συμπλοκή. Το ερώτημα που τίθεται είναι πως θα μπορούσε να αντιδράσει, έστω και μια οργανωμένη αστυνομική δύναμη ανάμεσα σε δύο «στρατούς» διακοσίων ανθρώπων από την κάθε πλευρά.
Αν στεκόταν στη μέση, θα υπήρχαν περισσότερα θύματα κυρίως από την πλευρά των αστυνομικών. Αξίζει να θυμηθεί κανείς, το πρόσφατο περιστατικό της Κρήτης στη διάρκεια του ποδοσφαιρικού αγώνα Ελλάδας – Τουρκίας, όπου την «πλήρωσε» ιδιοκτήτης ψησταριάς με οδυνηρό τρόπο, κανιβαλικού τύπου, μια και η βαρβαρότητα ξεπέρασε κάθε όριο, όταν επιχείρησε να χωρίσει συμπλεκόμενους και εκείνοι ως απάντηση του αποκόλλησαν τα αυτιά με τα δόντια τους.
Η βία μέσα και έξω από τα γήπεδα αποτελεί φαινόμενο του καιρού μας στη χώρα μας. Βεβαίως υπάρχουν τα αστυνομικά μέτρα που οφείλει η πολιτεία να λαμβάνει, προκειμένου να συνετιστούν οι κάθε λογής ανεγκέφαλοι. Σε αυτό το θέμα χρήσιμη είναι η διεθνής εμπειρία, γιατί ανάλογα φαινόμενα έχουν αντιμετωπιστεί με επιτυχία στην Αγγλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Όμως δεν αρκούν αυτά. Είναι ανάγκη, το πρόβλημα να το προσεγγίσει κανείς και ως ένα κοινωνικό φαινόμενο, που έχει αναφορά στην απογοήτευση των νέων για τις σπουδές χωρίς αντίκρισμα, για την απουσία προοπτικών, για την ανεργία, για την εικόνα μιας κοινωνίας, όπου οι «έξυπνοι», κλέβουν και μένουν ατιμώρητοι και οι υπόλοιποι αγόγγυστα πληρώνουν τα σπασμένα. Σε μια εποχή που δεν υπάρχει κάποια ιδεολογία που να δίνει ελπίδες για λύση όλων αυτών των μεγάλων προβλημάτων, είναι φυσικό ορισμένοι νέοι να επιδιώκουν να βγουν από την αφάνεια και την απραξία, με τέτοιου είδους πράξεις ανεξέλεγκτης βίας.
Καιρός είναι να ομφαλοσκοπήσουν στο πρόβλημα με σοβαρότητα, όσοι ασκούν και έχουν την ευθύνη της εξουσίας.

Η κακοδιοίκηση παραμένει πρόβλημα για τους πολίτες

Στον πρώτο και δεύτερο βαθμό Τοπικής Αυτοδιοίκησης εντοπίζει ο Συνήγορος του Πολίτη στην ετήσια έκθεσή του τις εστίες κακοδιοίκησης σύμφωνα με τις περισσότερες καταγγελίες των πολιτών. Η αλαζονική συμπεριφορά των οργάνων της διοίκησης καταγράφεται επίσης στις αιτιάσεις των πολιτών, ενώ στο χορό των προβληματικών αυτών σχέσεων ακολουθούν τα ασφαλιστικά ταμεία.
Μολονότι οι Δήμοι έχουν φορτωθεί με πολλές και ποικίλες αρμοδιότητες, εν τούτοις πολλά παράπονα των πολιτών εντοπίζονται στις πρωτογενείς τους δραστηριότητες που είναι η καθαριότητα, το πράσινο, οι λακκούβες στους δρόμους και τα πεζοδρόμια. Στα συμπεράσματα του ο Συνήγορος του Πολίτη ζητάει από την Πολιτεία να προχωρήσει σε ένα νέο Καποδίστρια με σκοπό την μείωση του αριθμού των Δήμων, στους 500 από τους 1000 που είναι σήμερα.
Και δεν είναι μόνο ο αριθμός των Δήμων, είναι και η ασάφεια που υπάρχει στις αρμοδιότητες ανάμεσα σε πρώτο και δεύτερο βαθμό.
Νομαρχίες από τη μια, Περιφέρειες από την άλλη, κι εδώ οι αρμοδιότητες μπλέκονται στο ποιος κάνει τι.
Μια σοβαρή αλλαγή στο θεσμικό πλαίσιο και τον τρόπο λειτουργίας της διοίκησης, για να έχει αποτελέσματα οφείλει να ξεκινήσει από την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Τα χρήματα που δόθηκαν τον τελευταίο καιρό δεν λύνουν τα δομικά προβλήματα που εξακολουθούν να υπάρχουν. Γιατί ούτε η αποκομιδή των απορριμμάτων έγινε συχνότερη, ούτε οι προσπάθειες για ανακύκλωση εντάθηκαν, ούτε οι λακκούβες έκλεισαν, ούτε τα πεζοδρόμια έγιναν προσιτά για τους πεζούς, ούτε η παράνομη αφισοκόλληση έπαψε να υπάρχει, ούτε το πράσινο αυξήθηκε και συντηρήθηκε σωστά. Αναπτύχθηκαν μόνο ψευτοπολιτιστικές εκδηλώσεις που στο βάθος υποκρύπτουν συναλλαγές κάτω από το τραπέζι και υπήρξαν πολλές πάμπολλες από την πίσω πόρτα ρουσφετολογικές προσλήψεις με συμβάσεις έργου ένδεκα μηνών μέσω χρεοκοπημένων δημοτικών επιχειρήσεων για δραστηριότητες που δεν αφορούν τους δημότες.
Πέρα από όλα αυτά ο Συνήγορος του Πολίτη διαπιστώνει, από τις αναφορές των πολιτών, ότι εξακολουθούν να υπάρχουν προβλήματα συμπεριφοράς των δημοσίων υπαλλήλων σε συνδυασμό με την πλημμελή εξυπηρέτηση, καθώς και η απροθυμία των προϊστάμενων των υπηρεσιών να εγκύψουν στα προβλήματα μόλις αυτά δημιουργηθούν, αφήνοντας έτσι να πλανάται η αίσθηση της ατιμωρησίας απέναντι σε κάθε αυθαιρεσία. Αυτή η απουσία ελέγχου κάνει τον δημόσιο υπάλληλο να εμφανίζεται παντοδύναμος απέναντι στον πολίτη.
Οι διαπιστώσεις του Συνηγόρου του Πολίτη που εμφανίζονται στις ετήσιες εκθέσεις και επαναλαμβάνουν τα ίδια χαρακτηριστικά της παθογένειας που διέπει την δημόσια διοίκηση, φαίνεται ότι κανέναν δεν συγκινούν, μια και η κατάσταση αντί να βελτιώνεται επιδεινώνεται, αν κρίνει κανείς και από τις αιτιάσεις των πολιτών που αυξάνονται κάθε χρόνο.
Ο υπερπληθυσμός που κατοικοεδρεύει στη δημόσια διοίκηση δημιουργεί μιαν απίθανη γραφειοκρατία, που ευνοεί την διαφθορά κι έτσι φτάνουμε σε ένα υπέρβαρο και αναποτελεσματικό κράτος, που ταλαιπωρεί,αντι να εξυπηρετεί τον πολίτη, προς δόξα των κάθε λογής αετονύχηδων που επωφελούνται από αυτή την κατάσταση. Η λύση του γόρδιου δεσμού χρειάζεται σπαθί που κανείς δεν μοιάζει διατεθειμένος να το χρησιμοποιήσει.

Οι αδαείς φταίνε για όλα τα δεινά

Να μην ποινικοποιήσουμε την πολιτική ζωή μας λένε πολιτικοί του κόμματος που ασκεί σήμερα την εξουσία. Τα ίδια ακούγαμε και από στελέχη του κόμματος που άσκησε μέχρι το 2004 την εξουσία. Χθες ήταν το χρηματιστήριο και οι χειρισμοί της κρατικής ΔΕΚΑ, που ζημίωσαν κάποια δις το δημόσιο, σήμερα είναι τα ασφαλιστικά ταμεία, που αδαείς κατά ομολογία Αλογοσκούφη τα διοικούν. Τα ίδια Παντελάκι μου που θα έλεγε ο λαός τα ίδια Παντελή μου. Ξετυλίγοντας το νήμα αυτών των επενδύσεων υψηλού ρίσκου, από αδαείς κατά τα άλλα, διαπιστώνει κανείς ότι οι διοικήσεις των ταμείων, με βάση την κείμενη νομοθεσία, όφειλαν να απευθυνθούν για την έγκριση των σε Ειδική Επιτροπή Ελέγχου, την οποία παρέλειψε να συστήσει το αρμόδιο υπουργείο Απασχόλησης.
Κατά τα άλλα χθες, σε δήλωσή του Σάββας Τσιτουρίδης, υποστήριξε ότι «επί ένα χρόνο αποκλειστική μου δουλειά είναι η προάσπιση των συμφερόντων των ταμείων των εργαζομένων».
Θα πει κανείς ποιος κοροϊδεύει ποιόν, όταν δεν συγκροτείται με ευθύνη του υπουργείου, η Ειδική Επιτροπή Ελέγχου με εκπροσώπους από την Τράπεζα της Ελλάδος, τα υπουργεία Οικονομίας, Οικονομικών, Απασχόλησης, την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς και τέλος τρεις εκπροσώπους των μεγαλύτερων ασφαλιστικών ταμείων και ένας αδαής κατά τα άλλα κομματικός εγκάθετος, άνευ ουσιαστικών προσόντων διοικητής, αποφασίζει να περάσει τα αποθεματικά του ταμείου του, από τα κλασικά ομόλογα με σταθερό επιτόκιο, στα δομημένα ομόλογα υψηλού κινδύνου και αμφίβολης απόδοσης.
Από την άλλη πλευρά αποδεικνύεται ότι και τα κόμματα της εξουσίας «εξυπηρετούνται» με νομοθετικό διάταγμα της δικτατορίας το 483/74 που επιτρέπει να εκδίδονται ομόλογα εκτός του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους και από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους που εξέδωσε αυτό των 280 εκατομμυρίων ευρώ που προνομιακά γνώριζε μια χρηματιστηριακή και το πασάρισε στους κατά τα άλλα αδαείς διοικητές των ταμείων.
Σε αυτή την συζήτηση περί του τις πταιει έχουμε ακούσει πολλά. Οι πολιτικοί επιχειρούν να κάνουν συμψηφισμούς, οι συνδικαλιστές που συμμετέχουν στις διοικήσεις των ταμείων ισχυρίζονται ότι δεν κατάλαβαν τίποτα και οι διευθυντές των ταμείων μας λένε ότι έχουν διοικητικές και όχι οικονομικές γνώσεις. Μετακυλύουν δηλ. τις ευθύνες ο ένας στον άλλο με σκοπό να τις σπρώξουν στο βάθος του χρόνου ελπίζοντας να χαθούν για να αποφύγουν τις όποιες επιπτώσεις.
Με αφορμή αυτό το γεγονός και με δεδομένο ότι οι δημόσιοι λειτουργοί αποποιούνται τις προσωπικές τους ευθύνης και παραπέμπουν σε συλλογικά όργανα, είναι καιρός να αναλογισθούμε όλοι, αν αυτό το δημόσιο θέλουμε, αν χρειάζεται κάτι δραστικό να γίνει, αν θα πρέπει να πιεστούν τα κόμματα από τους πολίτες να κάνουν κάτι, αντί να παρακολουθούν ως απαθείς θεατές όλες αυτές τις μορφές κακοδιοίκησης.
Μια κακοδιοίκηση που όλοι την βλέπουμε, αλλά την αφήνουμε να διογκώνεται και να γίνεται καρκίνωμα στην πρόοδο και την ανάπτυξη.

Αρκούν άραγε τα πρόστιμα και η αφαίρεση των αδειών;

Αυστηρότερα μέτρα θα ισχύσουν από τον Ιούνιο για τους παραβάτες του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Με τα μέτρα αυτά ισχυρίζεται το αρμόδιο υπουργείο Μεταφορών θα περιοριστούν τα ατυχήματα, που είναι πολλά στη χώρα μας. Τα μέτρα περιλαμβάνουν πρόστιμα, που φθάνουν τα 1.200 ευρώ και υψηλούς βαθμούς ποινής, που σε ορισμένες παραβάσεις, μια επανάληψη στον ίδιο χρόνο αρκεί για να οδηγήσει στην απώλεια της άδειας οδήγησης.
Θα συνετίσουν τα αυστηρά αυτά μέτρα τους οδηγούς; Θα γίνουν πιο προσεκτικοί; Θα μειωθεί η παραβατική τους συμπεριφορά;
Η διεθνείς εμπειρία λέει όχι μια και το πρόβλημα δεν είναι τόσο απλό που ένα μέτρο του τύπου, πονάει κεφάλι κόβει κεφάλι, μπορεί να το λύσει. Κι αυτό γιατί δεν είναι θέμα προστίμων, είναι θέμα παιδείας.
Όμως η παιδεία που φτιάχνει πολίτες με αξίες και ιδανικά που έχουν ταυτόχρονα απόλυτο σεβασμό στη ζωή και την σωματική ακεραιότητα των άλλων ανθρώπων, δεν είναι κάτι που αποδίδει από τη μια στιγμή στην άλλη καρπούς.
Υπάρχουν όμως και οι άμεσες παρεμβάσεις που μπορούν να γίνουν μέσω της τηλεόρασης. Τηλεοπτικά spots με περιεχόμενο που σοκάρει για τα θανατηφόρα αποτελέσματα μιας παράβασης του ΚΟΚ, έχουν αποδώσει καρπούς σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.
Καρπούς έχει αποδώσει και η σωστή σήμανση σε συνδυασμό με την τακτική συντήρηση του οδικού δικτύου.
Τέλος οι εξετάσεις για την άδεια οδήγησης φρόντισαν στις ευρωπαϊκές χώρες να γίνονται χωρίς τη δυνατότητα συναλλαγής του εξεταζόμενου με τους εξεταστές.
Με αυτά τα μέτρα μείωσαν τα δυστυχήματα σημαντικά τα τελευταία χρόνια.
Στην Ελλάδα τίποτε από τα παραπάνω δεν γίνεται και επιλέγεται η αμφιβόλου αποτελέσματος μέθοδος των υψηλών προστίμων σε συνδυασμό με την αφαίρεση της άδειας οδήγησης.
Το ποιο πιθανό είναι να μην μειωθούν τα τροχαία και με την επιβολή υψηλών προστίμων και έτσι να δικαιωθούν όσοι υποστηρίζουν, ότι αυτά έχουν μόνο εισπρακτικό χαρακτήρα και δεν στοχεύουν να περιορίσουν τα πάμπολλα θανατηφόρα δυστυχήματα που συμβαίνουν στη χώρα μας.
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν τα stop οι φωτεινοί σηματοδότες από τον προσεχή Ιούνιο θα είναι ορατά από τους οδηγούς σε ικανή απόσταση, αν η συντήρηση των δρόμων θα γίνεται στην ώρα της, αν θα αποκλειστεί το ενδεχόμενο οι νέες άδειες να αποτελούν προϊόν συναλλαγής και τέλος αν τα όρια ταχύτητας θα προσαρμοστούν σε λογικά πλαίσια στους αυτοκινητοδρόμους.
Και τέλος αν παράλληλα με τα μέτρα θα υπάρξει ένας καταιγισμός τηλεοπτικών μηνυμάτων ικανών να συνετίσουν όσους η παιδεία τους δεν τους έχει βοηθήσει να επιδεικνύουν τον ανάλογο σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή.
Γιατί δυστυχώς μόνο ένας συνδυασμός δράσεων μπορεί να αποδώσει τα επιδιωκόμενα. Διαφορετικά και αυτά θα περάσουν και θα συνεχίσει η κοινωνία να πληρώνει το βαρύτατο τίμημα που είναι η απώλεια των εκατοντάδων συνανθρώπων μας στους δρόμους της χώρας.

Ένα ταξίδι με πολλά… κενά αέρος

Σε κενό αέρος έπεσε η προσπάθεια της Ντόρας Μπακογιάννη να πείσει την Ουάσινγκτον να εντάξει την Ελλάδα στο πρόγραμμα viza waiver. Το πρόγραμμα αυτό, που στην πράξη σημαίνει κατάργηση της βίζας για τους Έλληνες που επισκέπτονται τις ΗΠΑ, ισχύει για τις 14 παλιές χώρες της Ε.Ε. Πρόσφατα επεκτάθηκε και για την Σλοβενία, που εντάχθηκε στην Ευρώπη των «27» μόλις το 2004. Μολονότι η υπουργός των Εξωτερικών στην εικοσάλεπτη συνάντηση που είχε με την Κοντολίζα Ράις την περασμένη εβδομάδα στην Ουάσινγκτον το έθεσε ψιλά στην ατζέντα των συνομιλιών, εν τούτοις η απάντηση που έλαβε ήταν ότι το θέμα το χειρίζεται η επιτροπή εθνικής ασφαλείας. Η αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών απέφυγε να δεσμευτεί για το πότε η χώρα μας θα εξομοιωθεί σε αντίστοιχη αντιμετώπιση με ότι ισχύει στα υπόλοιπα παλιά κράτη-μέλη της Ε.Ε.
Κοινό μυστικό είναι στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ότι η Ουάσινγκτον μολονότι η Ελλάδα συμμορφώθηκε στις υποδείξεις των ΗΠΑ και άλλαξε τα διαβατήρια, θέτοντας αυστηρούς όρους για την έκδοσή τους, μεταφέροντας παράλληλα για λόγους ασφαλείας την όλη διαδικασία από τις Νομαρχίες στις Αστυνομικές αρχές, παρ όλα αυτά παραμένει στο καθεστώς της βίζας, γιατί η τρομοκρατία για τους αμερικανούς στη χώρα μας είναι ακόμη ανοιχτό θέμα.
Για να δικαιολογήσουν οι ΗΠΑ την απόφασή τους, με την οποία εξαιρούν την Ελλάδα από την διαδικασία κατάργησης της βίζας χρησιμοποιούν ως επιχείρημα την πρόσφατη επίθεση με ρουκέτα εναντίον της αμερικανικής πρεσβείας και το γεγονός ότι για μια ακόμη φορά οι έρευνες βρίσκονται στο σκοτάδι με αποτέλεσμα να αναγκαστούν οι κυβερνήσεις των δύο χωρών να προκηρύξουν με ποσά της τάξεως των 800.000 ευρώ τους δράστες αυτών των ενεργειών.
Βεβαίως, στη διάρκεια της επίσκεψης, ακούσαμε τον αμερικανό υφυπουργό Εξωτερικών Νίκολας Μπερνς να δηλώνει ότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Άγιος Ευστράτιος είναι ελληνικό νησί και χθες την Ντόρα Μπακογιάννη να σχολιάζει ότι «κανένας δεν θέλει πιστοποιητικά ελληνικότητας», αλλά ταυτόχρονα να ικανοποιείται η υπουργός Εξωτερικών από την εντύπωση που εξέφρασε ο αμερικανός αξιωματούχος ότι το νησί δεν είναι στρατιωτικοποιημένο.
Από την άλλη πλευρά στις μπίζνες οι αμερικανοί είναι άφθαστοι, μια και ψηφίσουν μονοκούκι Αζερμπαϊτζάν ως προμηθευτή φυσικού αερίου του αγωγού που θα περνάει από την Ελλάδα μέσω Τουρκίας και θα καταλήγει στην Ιταλία, θέλουν την Ελλάδα σύμμαχο στα σχέδιά τους για την ανεξαρτησία του Κοσσόβου και τέλος μας ζητούν να μην πιέζουμε τους σκοπιανούς στο θέμα της ονομασίας τους.
Φιλικοί κατά τα άλλα οι σύμμαχοι της αντίπερα όχθης του ατλαντικού αρκεί να κάνεις τη δουλειά τους.

Μια διαφορετική ανάγνωση των δημοσκοπήσεων

Το εντυπωσιακό που προκύπτει από την τελευταία δημοσκόπηση της Metron Analysis, δεν αφορά ούτε την διαφορά ανάμεσα σε Καραμανλή και Παπανδρέου, ούτε το 1,2% που χωρίζει τη Ν.Δ. από το ΠΑΣΟΚ. Το ενδιαφέρον επικεντρώνεται, στην αναγωγή των ποσοστών σε έδρες που θα κέρδιζε σε αυτή την περίπτωση το κάθε κόμμα.
Με δεδομένο ότι οι ερχόμενες εκλογές θα διεξαχθούν με ένα νέο νομοθετικό πλαίσιο και με την προοπτική να εισέλθει ένα πέμπτο κόμμα στο κοινοβούλιο, ο ΛΑΟΣ του Γ. Καρατζαφέρη, και αν επαληθευτεί το σενάριο μικρής διαφοράς ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο κόμμα, θα υπάρξει κοινοβουλευτική πλειοψηφία μιας και μόνο έδρας, πράγμα που σημαίνει μια επόμενη θητεία ιδιαίτερα εύθραυστη.
Το νέο εκλογικό σύστημα που θα ισχύσει στις επόμενες εκλογές, αφαιρεί έδρες από το δεύτερο κόμμα και τις προσθέτει στα μικρότερα. Έτσι με βάση την τελευταία μέτρηση, αν οι εκλογές είχαν γίνει με την ολοκλήρωση του τρίτου έτους της κυβερνητικής θητείας, θα απέδιδαν στα κόμματα Ν.Δ. 151 έδρες, ΠΑΣΟΚ 108, ΚΚΕ 21, ΣΥΝ 9 και ΛΑΟΣ 11.
Η είσοδος πέμπτου κόμματος στη Βουλή, αφαιρεί έδρες από το πρώτο κόμμα, που έχει πλέον οριακή πλειοψηφία. Και γίνεται φανερό ότι δεν είναι διόλου εύκολη η ολοκλήρωση μιας τετραετούς κυβερνητικής θητείας με την πλειοψηφία ενός μόνο βουλευτή.
Αυτό σημαίνει ότι θα είναι οδυνηρό ένα τέτοιο αποτέλεσμα, τόσο για το πρώτο, όσο και για το δεύτερο κόμμα. Κερδισμένα βεβαίως θα βγουν τα μικρά κόμματα που θα διευρύνουν κατά πολύ την κοινοβουλευτική τους βάση.
Άρα από την πανελλαδική αυτή έρευνα προκύπτει, ότι ο μεγάλος πονοκέφαλος για τη Ν.Δ. δεν είναι το ΠΑΣΟΚ, αλλά οι διαρροές των ψηφοφόρων προς το κόμμα του Γ. Καρατζαφέρη, που φαίνεται να υπερπηδά τον πήχη του 3%, που είναι και το όριο για την είσοδο ενός κόμματος στη Βουλή.
Η λογική της χαμένης ψήφου δείχνει για την ώρα να μην συγκινεί το εκλογικό σώμα, που επιμένει σε όλες σχεδόν τις δημοσκοπήσεις να χαρίζει την πολυπόθητη είσοδο στο κοινοβούλιο στο ΛΑΟΣ. Από την πλευρά του, ο Γ. Καρατζαφέρης δηλώνει ότι θα υποστηρίξει όποιο κόμμα έρθει πρώτο, χωρίς να ζητήσει σε αντάλλαγμα υπουργικούς θώκους. Αυτή η δήλωση και το γεγονός ότι η Ν.Δ. δεν στρέφει τα πυρά της, για την ώρα, προς την πλευρά του κομματικού σχηματισμού που δημιούργησε ένας πρώην βουλευτής της, δείχνει σκεπτικισμό ως προς την αντιμετώπιση ενός απρόβλεπτου αντιπάλου.
H τελευταία μέτρηση που κλείνει ελαφρώς την ψαλίδα ανάμεσα στα δύο μεγάλα κόμματα, στην οποία δεν έχει μετρηθεί η αντίδρασή της κοινής γνώμης στο το θέμα του θανάσιμου εναγκαλισμού των ασφαλιστικών ταμείων με κάποιες χρηματιστηριακές, κάνει το ενδεχόμενο μιας πρόωρης εκλογικής αναμέτρησης λιγότερο πιθανό, και την προοπτική να στηθούν οι κάλπες λίγο πριν το Πάσχα του 2008 λογικότερη εκδοχή.
Βεβαίως το πότε θα στηθούν οι κάλπες λίγο απασχολεί τους πολίτες. Περισσότερο τους ανησυχεί η διαχείριση των αποθεματικών των ασφαλιστικών, παρά το πότε θα ψηφίσουν. Κι αυτό ας το λάβουν υπόψη τους τα κόμματα που διεκδικούν την εξουσία.

Τα πενήντα χρόνια της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Σε κρίσιμο σταυροδρόμι βρίσκεται σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση με την συμπλήρωση των πενήντα ετών από την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης με την οποία ιδρύθηκε αρχικά η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας.
Κρίσιμο, γιατι δεν έχουν ακόμη ενσωματωθεί τα δέκα νέα μέλη της. Κρίσιμο γιατί δεν έχουν ενταχθεί στη ζώνη του ευρώ τρία από τα παλαιότερα μέλη της η Αγγλία η Δανία και η Σουηδία.
Κρίσιμο γιατί έχει το ένα πόδι προς ανατολάς βλέποντας μια και ποια ειδική σχέση με την Ρωσία λόγω υδρογονανθράκων και το άλλο προς δυσμάς που προωθεί τώρα η καγκελάριος Μέρκελ έχοντας όραμα μιαν οικονομική, πέραν της στρατιωτικής, ευρώ -ατλαντική συνεργασία.
Κρίσιμο γιατί η Τουρκία διαπραγματεύεται μιαν ένταξη που κάποιοι στην Ε.Ε. την βλέπουν μετά από πενήντα χρόνια δηλ. με τον εορτασμό των εκατό ετών της ενωμένης Ευρώπης. Όμως για να μην συνεχίσουμε την απαρίθμηση των ανοιχτών θεμάτων της Ε.Ε. που θα αρκούσαν να συμπληρώσουν το περιεχόμενο ενός άρθρου, να δούμε την ουσία των σοβαρών εκκρεμοτήτων της Ε.Ε. που παρουσιάζεται ανάγλυφη στις μέρες μας.
Σε εκκρεμότητα βρίσκεται και το ευρωσύνταγμα που με δημοψήφισμα απορρίφθηκε ήδη από τη Γαλλία και την Ολλανδία. Αυτό σημαίνει δυσκίνητη λειτουργία, αφου προστέθηκαν ήδη τα δέκα νέα μέλη, αλλά δεν έγινε δυνατή η αλλαγή στην εσωτερική οργάνωση, η ανακατανομή των ρόλων και δεν δημιουργήθηκαν οι νέες δομές που προβλέπεται στο ευρωσύνταγμα. Βεβαίως το νέο συνταγματικό πλαίσιο, με απαίτηση της Αγγλίας, θεσμοθετεί με απόλυτο τρόπο τον δια παντός αποκλεισμό ενός ενιαίου φορολογικού συστήματος στην Ε.Ε. και ταυτόχρονα καθιερώνει ένα σύστημα φιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής καθώς και την δια βίου εξάρτηση από το ΝΑΤΟ.
Από την άλλη πλευρά υπάρχουν και οι βαλκανικές χώρες που έχουν μπει στην ουρά ελπίζοντας να αλλάξει η μοίρα τους με την ένταξή τους στην Ε.Ε., χωρίς να γνωρίζουν πότε κάτι τέτοιο θα πραγματοποιηθεί.
Όμως το κρίσιμο θέμα είναι και οι μελλοντικές σχέσεις της Ε.Ε. με τη Ρωσία, που δεν αποτελεί τον σιτοβολώνα της Ευρώπης γιατί οι καιροί άλλαξαν, αλλά τον βασικό προμηθευτή σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο της γηραιάς ηπείρου. Παράλληλα υπάρχουν και οι σκέψεις για οικονομική πρόσδεση της Ευρώπης με τις ΗΠΑ με τη λογική ότι είναι από τις πλουσιότερες δυνάμεις του κόσμου, προκειμένου να αντιμετωπίσουν από κοινού τις αναδυόμενες αγορές της Κίνας και της Ινδίας, που κτυπούν τις δυτικές αγορές με φθηνά προϊόντα, που μέσω παγκοσμιοποίησης εισβάλλουν χωρίς προβλήματα στις αγορές της Ε.Ε. και των Ηνωμένων Πολιτειών.
Όμως δεν υπάρχουν μόνο τα προβλήματα που οι ευρωσκεπτικιστές προβάλλουν κάποτε υπέρμετρα, υπάρχουν και μια σειρά θετικών αποτελεσμάτων που θα ήταν άδικο να μην παρουσιασθούν ταυτόχρονα.
Το μεγαλύτερο αγαθό είναι η ειρήνη και η δημοκρατία που υπάρχει σήμερα σε όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. Η ευημερία που εξασφαλίστηκε κυρίως για τις φτωχότερες χώρες μέσω των ευρωπαϊκών προγραμμάτων. Η ελεύθερη διακίνηση , εγκατάσταση και η χωρίς προβλήματα άσκηση του επαγγέλματος που ισχύει για όλους τους πολίτες της Ε.Ε. από τη μια στην άλλη χώρα. Το ενιαίο νόμισμα, η προστασία του περιβάλλοντος και των ακτών άλλα και ο σοβαρός έλεγχος της διατροφικής αλυσίδας. Τα προγράμματα ανταλλαγής φοιτητών, αλλά και τα κοινά συστήματα των νέων τεχνολογιών όπως συμβαίνει με την κινητή τηλεφωνία έφεραν τους ανθρώπους στην Ευρώπη πιο κοντά. Τέλος η δύναμη της αγοράς 500 εκατομμυρίων ανθρώπων κάνει την Ευρώπη αξιόπιστο συνομιλητή με τις άλλες μεγάλες χώρες, όπως οι ΗΠΑ, η Κίνα και Ινδία.
Η κατακερματισμένη Ευρώπη, χωρισμένη τεχνητά σε Δύση και Ανατολή, θα ήταν βορά σε κάθε δυνατό του πλανήτη. Σήμερα η Ευρώπη ενωμένη έχει μέλλον.