Το δικαίωμα της εργασίας είναι ελεύθερο. Το ίδιο ελεύθερο είναι και το δικαίωμα της απεργίας. Εκεί που αρχίζει η ελευθερία του διπλανού μας τελειώνει η δική μας.
Αυτές τις πανανθρώπινες δημοκρατικές αρχές τις αμφισβητούν κάποιες μικρές έως ασήμαντες μειοψηφίες απαγορεύοντας στον διπλανό τους να ενεργεί και να εκφράζεται ελεύθερα. Εν ονόματι της δικής τους επιθυμίας που την κάνουν προσταγή, αφαιρούν ενσυνείδητα και με πλήρη επίγνωση των πράξεών τους ανθρώπινες ζωές.
Ανεξάρτητα από τον μανδύα που φορούν και την ιδιότητα επικαλούνται, την ιδεολογική και την πολιτική τους ταυτότητα οι ενέργειές τους εκπέμπουν και αποπνέουν τον απόλυτο φασισμό.
Η δημοκρατία δεν μας επιτρέπει να σπάζουμε μαγαζιά και κεφάλια, ούτε να στοχοποιούμε τους πάντες, διεκδικώντας για τον εαυτό μας την απόλυτη αλήθεια.
Ούτε κανένας έχει το δικαίωμα να εμφανίζεται ως τιμωρός με κουκούλα παριστάνοντας τον σύγχρονο Ζορό.
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα τα γνωρίζουμε πια όλοι και αυτό που αναζητείται, πέραν της τιμωρίας όσων μας οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση, είναι η ψυχραιμία και η λογική για την αντιμετώπισή τους.
Είναι γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού θεωρεί τα μέτρα άδικα, μια και δεν επιμερίζουν αναλογικά τα επαχθή βάρη σε όλους τους πολίτες.
Κάποιοι ξεφεύγουν από την συμμετοχή που τους αναλογεί. Όμως ο δρόμος από εδώ και πέρα οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι στρωμένος με αγκάθια. Και δεν πρόκειται για σχήμα λόγου τα αγκάθια είναι μεγάλα και οι πληγές που θα αφήσουν είναι βαθιές.
Το δια ταύτα είναι το ζητούμενο. Έχουμε άλλες επιλογές και ποιες είναι αυτές; Αν δεν επικρατήσει η λογική και τη θέση της πάρει ο θυμός και η οργή, πάψουμε να μετράμε μόνο το προσωπικό μας όφελος, αν σκεφθούμε ως κοινωνία, αν λάβουμε υπόψη το μέλλον των παιδιών μας, αν βάλουμε στην άκρη το εγώ μας και την καλοπέρασή μας, αν πάψουμε να αποποιούμαστε από κάθε ευθύνη, αν τιμωρήσουμε με δημοκρατικές διαδικασίες τους υπευθύνους της νεοελληνικής τραγωδίας, αν όλοι συμβάλουμε σε μια παραγωγικότερη λειτουργία, τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού τομέα, τότε μπορούμε να ελπίζουμε.
Αν συνεχίσουμε δυσφημίζοντας την πατρίδα μας να μπαίνουμε πρωί-πρωί σαν κλέφτες στο σύμβολο αυτής της χώρας την Ακρόπολη και να αναρτούμε πανό νομίζοντας ότι η ασημαντότητά μας θα κυριαρχήσει της Ευρώπης, ή όταν εμποδίζουμε τους τουρίστες να επιβιβασθούν σε κρουαζιερόπλοια τότε τα πράγματα θα εξελιχθούν δραματικά για μας και τα παιδιά μας.
Ας σκεφθούμε λοιπόν για λίγο νηφάλια αν όχι εμάς το καλώς νοούμενο συμφέρον των παιδιών μας κι ας απομονώσουμε κι εμείς με την σειρά μας στις δίκαιες απεργιακές διεκδικήσεις μας, όσους ασχημονούν και δεν σέβονται ούτε το υπέρτατο αγαθό που δεν είναι άλλο από την ανθρώπινη ζωή.
Σάββατο 8 Μαΐου 2010
Παρασκευή 7 Μαΐου 2010
Καζίνο η Ελλάς(Β3)
Καζίνο η Ελλάς
του Τάσου Παπαδόπουλου
Εκτός Βουλής φώναζαν φέρτε πίσω τα κλεμμένα και εντός Βουλής Πρωθυπουργός και αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης διασταύρωναν τα πυρά τους εκτοξεύοντας κατηγορίες που ξεκινούσαν από τις κουρτίνες των 28.000 ευρώ και έφταναν δέκα χρόνια πριν στο Χρηματιστήριο και τα αμαρτωλά υποβρύχια.
Η οικονομική κατάρρευση όμως δεν προήλθε από κάποια μεμονωμένα περιστατικά, είναι προϊόν μιας απύθμενης ανευθυνότητας που διαπερνάει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Αθρόες προσλήψεις έγιναν στο Δημόσιο, χωρίς εξετάσεις και κριτήρια, με μοναδικό «προσόν» την κομματική ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ από το 1981 και ύστερα, με μοναδικό αιτιολογικό την ανατροπή της σχέσεις δεξιών με και αριστερών στο συνδικαλιστικό πεδίο, ανεβάζοντας το έλλειμμα του ΑΕΠ από το 32% στο 102%.
Αλλά και την μετά το 1993, περίοδο του ΠΑΣΟΚ, με το ΑΣΕΠ να επιβάλλει διαγωνισμούς για τις προσλήψεις στο Δημόσιο, μπήκαν από το παράθυρο 250.000 συμβασιούχοι, που μετά τη ανάληψη της εξουσίας από τη Ν.Δ. το 2004 οι υπεύθυνοι των ανεύθυνων προσλήψεων από το παράθυρο πίεζαν τη νέα κυβέρνηση να τους προσλάβει.
Όμως και η Ν.Δ. σε μια κρίσιμη περίοδο την μεταολυμπιακή, όπου ο λογαριασμός των αγώνων του 2004 έφτασε τα είκοσι δύο δις ευρώ, ποσό προκλητικά υψηλό, φρόνησε να προσλάβει στο Δημόσιο επιπλέον 60.000 μονίμους παρά τις διαβεβαιώσεις ότι θα τους μείωνε για να περιορίσει τα δημοσιονομικά ελλείμματα, άλλους εκατό χιλιάδες με σύμβαση έργου και άλλους 50.000 με το σύστημα stage. Όλη αυτή η ανευθυνότητα επιβαρύνει υπέρμετρα τον προϋπολογισμό και ιδού τα αποτελέσματα.
Το υπερτροφικό κράτος εμπόδιζε κάθε ιδέα ανάπτυξης και γι αυτό το πολιτικό σύστημα φρόντισε να βολέψει κόσμο στο δημόσιο εξασφαλίζοντας έτσι δια βίου ψήφους από εκείνους που μπήκαν στο όνειρο της δημοσιοϋπαλληλικής ιδιότητας από το παράθυρο.
Από την άλλη πλευρά στα δημόσια νοσοκομεία με τα αστρονομικά ελλείμματα κάποιοι φρόντιζαν να φρενάρουν την μηχανοργάνωση για να εξασφαλίζουν τις μίζες τους από τα φάρμακα και τα κάθε λογής αναλώσιμα.
Η σπατάλη στα υπουργεία στο απόγειο της. Κανείς δεν τηρούσε τους προϋπολογισμούς. Όλοι τους υπερέβαιναν και σε κανέναν δεν έδιναν λογαριασμό.
Έργα και προμήθειες κόστιζαν στο δημόσιο πέντε φορές περισσότερα από την πραγματική τους αξία. Ένα όργιο σπατάλης άνευ προηγουμένου διαπερνούσε ολόκληρο τον δημόσιο τομέα. Η χώρα ζούσε με δανεικά και κανείς δεν έδειχνε ενδιαφέρον να συγκρατήσει τον κατήφορο. Μεμονωμένες φωνές διαφορετικής άποψης χαρακτηρίστηκαν γραφικές. Στο καζίνο αυτό οι περισσότεροι κάτι κέρδιζαν. Άλλοι πολλά άλλοι λίγα δεν έχει σημασία. Λόγω δανεικών κανείς δεν έχανε. Μας συντηρούσαν οι δανειστές μας.
Όταν οι τελευταίοι είδαν ότι μπορεί να μην πάρουν πίσω τα λεφτά τους άρχισαν να αγριεύουν και να ζητούν εγγυήσεις. Και τότε η χώρα βρέθηκε έξω από το καζίνο ταπί και ψύχραιμη που λένε και τα κοράκια έπεσαν να μας δανείσουν με απαγορευτικά επιτόκια. Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα που λένε. Τώρα μένει να δούμε αν τον λογαριασμό θα τον πληρώσουν μονό οι ολιγότερο υπεύθυνοι ή αν θα αναγκασθούν να επιστρέψουν τα κλεμμένα οι λίγοι που οδήγησαν τη χώρα στη ζητιανιά.
του Τάσου Παπαδόπουλου
Εκτός Βουλής φώναζαν φέρτε πίσω τα κλεμμένα και εντός Βουλής Πρωθυπουργός και αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης διασταύρωναν τα πυρά τους εκτοξεύοντας κατηγορίες που ξεκινούσαν από τις κουρτίνες των 28.000 ευρώ και έφταναν δέκα χρόνια πριν στο Χρηματιστήριο και τα αμαρτωλά υποβρύχια.
Η οικονομική κατάρρευση όμως δεν προήλθε από κάποια μεμονωμένα περιστατικά, είναι προϊόν μιας απύθμενης ανευθυνότητας που διαπερνάει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Αθρόες προσλήψεις έγιναν στο Δημόσιο, χωρίς εξετάσεις και κριτήρια, με μοναδικό «προσόν» την κομματική ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ από το 1981 και ύστερα, με μοναδικό αιτιολογικό την ανατροπή της σχέσεις δεξιών με και αριστερών στο συνδικαλιστικό πεδίο, ανεβάζοντας το έλλειμμα του ΑΕΠ από το 32% στο 102%.
Αλλά και την μετά το 1993, περίοδο του ΠΑΣΟΚ, με το ΑΣΕΠ να επιβάλλει διαγωνισμούς για τις προσλήψεις στο Δημόσιο, μπήκαν από το παράθυρο 250.000 συμβασιούχοι, που μετά τη ανάληψη της εξουσίας από τη Ν.Δ. το 2004 οι υπεύθυνοι των ανεύθυνων προσλήψεων από το παράθυρο πίεζαν τη νέα κυβέρνηση να τους προσλάβει.
Όμως και η Ν.Δ. σε μια κρίσιμη περίοδο την μεταολυμπιακή, όπου ο λογαριασμός των αγώνων του 2004 έφτασε τα είκοσι δύο δις ευρώ, ποσό προκλητικά υψηλό, φρόνησε να προσλάβει στο Δημόσιο επιπλέον 60.000 μονίμους παρά τις διαβεβαιώσεις ότι θα τους μείωνε για να περιορίσει τα δημοσιονομικά ελλείμματα, άλλους εκατό χιλιάδες με σύμβαση έργου και άλλους 50.000 με το σύστημα stage. Όλη αυτή η ανευθυνότητα επιβαρύνει υπέρμετρα τον προϋπολογισμό και ιδού τα αποτελέσματα.
Το υπερτροφικό κράτος εμπόδιζε κάθε ιδέα ανάπτυξης και γι αυτό το πολιτικό σύστημα φρόντισε να βολέψει κόσμο στο δημόσιο εξασφαλίζοντας έτσι δια βίου ψήφους από εκείνους που μπήκαν στο όνειρο της δημοσιοϋπαλληλικής ιδιότητας από το παράθυρο.
Από την άλλη πλευρά στα δημόσια νοσοκομεία με τα αστρονομικά ελλείμματα κάποιοι φρόντιζαν να φρενάρουν την μηχανοργάνωση για να εξασφαλίζουν τις μίζες τους από τα φάρμακα και τα κάθε λογής αναλώσιμα.
Η σπατάλη στα υπουργεία στο απόγειο της. Κανείς δεν τηρούσε τους προϋπολογισμούς. Όλοι τους υπερέβαιναν και σε κανέναν δεν έδιναν λογαριασμό.
Έργα και προμήθειες κόστιζαν στο δημόσιο πέντε φορές περισσότερα από την πραγματική τους αξία. Ένα όργιο σπατάλης άνευ προηγουμένου διαπερνούσε ολόκληρο τον δημόσιο τομέα. Η χώρα ζούσε με δανεικά και κανείς δεν έδειχνε ενδιαφέρον να συγκρατήσει τον κατήφορο. Μεμονωμένες φωνές διαφορετικής άποψης χαρακτηρίστηκαν γραφικές. Στο καζίνο αυτό οι περισσότεροι κάτι κέρδιζαν. Άλλοι πολλά άλλοι λίγα δεν έχει σημασία. Λόγω δανεικών κανείς δεν έχανε. Μας συντηρούσαν οι δανειστές μας.
Όταν οι τελευταίοι είδαν ότι μπορεί να μην πάρουν πίσω τα λεφτά τους άρχισαν να αγριεύουν και να ζητούν εγγυήσεις. Και τότε η χώρα βρέθηκε έξω από το καζίνο ταπί και ψύχραιμη που λένε και τα κοράκια έπεσαν να μας δανείσουν με απαγορευτικά επιτόκια. Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα που λένε. Τώρα μένει να δούμε αν τον λογαριασμό θα τον πληρώσουν μονό οι ολιγότερο υπεύθυνοι ή αν θα αναγκασθούν να επιστρέψουν τα κλεμμένα οι λίγοι που οδήγησαν τη χώρα στη ζητιανιά.
Τρίτη 4 Μαΐου 2010
Φτάνει πια...(Ε7)
Ως εδώ και μη παρέκει. Μπορεί να φταίμε κι εμείς, να φταίνε κι αυτοί, να φταίνε κι οι άλλοι, όμως την βασική, την καίρια ευθύνη για την ελληνική κατάντια, την φέρει το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του και τις αλληλοκατηγορίες εκτοξεύουν εναντίον αλλήλων τα κόμματα τις ακούμε βερεσέ.
Στο κυρίαρχο αίτημα των πολιτών να πληρώσουν οι κλέφτες, ακούμε για κάτι εξεταστικές επιτροπές που ουδέν απέδωσαν στο παρελθόν, παρά μόνο κάτι διαφορετικά πορίσματα που έβγαζαν συμπεράσματα κάλυψης στην ουσία του πολιτικού συστήματος.
Κι επειδή κόρακας κορακιού μάτι δεν βγάζει, έχουν φροντίσει μέσω του νόμου περί ευθύνης υπουργών να καλύψουν και συνταγματικά τις ανομίες που προέρχονται από το πολιτικό σύστημα.
Υπάρχει ένα απλό αίτημα, στο οποίο κωφεύει το πολιτικό σύστημα. Όλοι οι βουλευτές και οι υπουργοί και Διοικητές Οργανισμών από την μεταπολίτευση και ύστερα να καταθέσουν το «πόθεν έσχες» και να δημοσιοποιηθεί στο διαδίκτυο η φορολογική τους δήλωση πριν μπουν στην πολιτική και η πιο πρόσφατη. Από εκεί και ύστερα είναι βέβαιο ότι θα βγουν λαυράκια.
Όταν φτάνει η κυβέρνηση να κόβει συντάξεις δηλ. να μην σέβεται τους απόμαχους της εργασίας, θα πρέπει πριν να έχει κουρέψει τις συντάξεις των πεθαμένων που είναι πάνω από τριάντα χιλιάδες και εισπράττουν παρανόμως κάποιοι αετονύχηδες. Θα πρέπει να έχει κόψει τις συντάξεις των αναπήρων μαϊμού. Θα πρέπει να έχει δημεύσει τις περιουσίες των λαμόγιων που έφαγαν τα χρήματα των ταμείων με τα δομημένα ομόλογα. Θα πρέπει να έχει κόψει τις δεύτερες συντάξεις των βουλευτών. Θα πρέπει να πληρώσουν οι αγρότες εισφορές για την συνταξιοδότησή τους, Θα πρέπει να συνεισφέρουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι έμποροι.
Τέλος το κοινοβούλιο όφειλε να μειώσει δραστικά την επιχορήγηση των κομμάτων, που σήμερα ανέρχεται σε εκατό σαράντα εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Να υποχρεωθούν τα κόμματα να δημοσιοποιούν με αναλυτικές λίστες τον τρόπο διάθεσης των χρημάτων αυτών, που είναι δέκα φορές περισσότερα απ όσα παίρνουν τα βρετανικά κόμματα.
Στο διεφθαρμένο κράτος, που φτιάχτηκε κατ εικόνα και ομοίωση του πολιτικού συστήματος, που βολεύει «ημετέρους» σε θέσεις κλειδιά της λούφας, της παραλλαγής και της μάσας κατά τους αρμοδίους υπουργούς δεν φταίνε οι επίορκοι τελωνιακοί και εφοριακοί, φταίνε οι πολίτες που δεν ζητούν αποδείξεις.
Δεν φταίνε οι πολιτικοί που διόριζαν «ημετέρους» σε οργανισμούς με μισθούς τριπλάσιους του πρωθυπουργού. Φταίνε οι πολίτες που με δικαστικές αποφάσεις πετύχαιναν αυξήσεις μισθών, εκτός προϋπολογισμού.
Επειδή η απογοήτευση είναι διάχυτη στους πολίτες και οι πολλοί δεν συμφωνούν με κάθε τι που έχει να κάνει με τη βία, υπάρχει μια αντίδραση σε αυτό το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα που έριξε εν γνώσει του, το καράβι στο παγόβουνο, που θα μπορούσε μαζικά να εκδηλωθεί με την αποχή από τις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση τον προσεχή Νοέμβριο.
Θα ήταν ένα γερό χαστούκι στους επαγγελματίες πολιτικούς που κατέστρεψαν τη χώρα. Να πάρουν το μάθημα που τους αξίζει. Να πάρουν οι ανιδιοτελείς πολίτες το τιμόνι της πολιτείας στα χέρια τους.
Στο κυρίαρχο αίτημα των πολιτών να πληρώσουν οι κλέφτες, ακούμε για κάτι εξεταστικές επιτροπές που ουδέν απέδωσαν στο παρελθόν, παρά μόνο κάτι διαφορετικά πορίσματα που έβγαζαν συμπεράσματα κάλυψης στην ουσία του πολιτικού συστήματος.
Κι επειδή κόρακας κορακιού μάτι δεν βγάζει, έχουν φροντίσει μέσω του νόμου περί ευθύνης υπουργών να καλύψουν και συνταγματικά τις ανομίες που προέρχονται από το πολιτικό σύστημα.
Υπάρχει ένα απλό αίτημα, στο οποίο κωφεύει το πολιτικό σύστημα. Όλοι οι βουλευτές και οι υπουργοί και Διοικητές Οργανισμών από την μεταπολίτευση και ύστερα να καταθέσουν το «πόθεν έσχες» και να δημοσιοποιηθεί στο διαδίκτυο η φορολογική τους δήλωση πριν μπουν στην πολιτική και η πιο πρόσφατη. Από εκεί και ύστερα είναι βέβαιο ότι θα βγουν λαυράκια.
Όταν φτάνει η κυβέρνηση να κόβει συντάξεις δηλ. να μην σέβεται τους απόμαχους της εργασίας, θα πρέπει πριν να έχει κουρέψει τις συντάξεις των πεθαμένων που είναι πάνω από τριάντα χιλιάδες και εισπράττουν παρανόμως κάποιοι αετονύχηδες. Θα πρέπει να έχει κόψει τις συντάξεις των αναπήρων μαϊμού. Θα πρέπει να έχει δημεύσει τις περιουσίες των λαμόγιων που έφαγαν τα χρήματα των ταμείων με τα δομημένα ομόλογα. Θα πρέπει να έχει κόψει τις δεύτερες συντάξεις των βουλευτών. Θα πρέπει να πληρώσουν οι αγρότες εισφορές για την συνταξιοδότησή τους, Θα πρέπει να συνεισφέρουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι έμποροι.
Τέλος το κοινοβούλιο όφειλε να μειώσει δραστικά την επιχορήγηση των κομμάτων, που σήμερα ανέρχεται σε εκατό σαράντα εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Να υποχρεωθούν τα κόμματα να δημοσιοποιούν με αναλυτικές λίστες τον τρόπο διάθεσης των χρημάτων αυτών, που είναι δέκα φορές περισσότερα απ όσα παίρνουν τα βρετανικά κόμματα.
Στο διεφθαρμένο κράτος, που φτιάχτηκε κατ εικόνα και ομοίωση του πολιτικού συστήματος, που βολεύει «ημετέρους» σε θέσεις κλειδιά της λούφας, της παραλλαγής και της μάσας κατά τους αρμοδίους υπουργούς δεν φταίνε οι επίορκοι τελωνιακοί και εφοριακοί, φταίνε οι πολίτες που δεν ζητούν αποδείξεις.
Δεν φταίνε οι πολιτικοί που διόριζαν «ημετέρους» σε οργανισμούς με μισθούς τριπλάσιους του πρωθυπουργού. Φταίνε οι πολίτες που με δικαστικές αποφάσεις πετύχαιναν αυξήσεις μισθών, εκτός προϋπολογισμού.
Επειδή η απογοήτευση είναι διάχυτη στους πολίτες και οι πολλοί δεν συμφωνούν με κάθε τι που έχει να κάνει με τη βία, υπάρχει μια αντίδραση σε αυτό το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα που έριξε εν γνώσει του, το καράβι στο παγόβουνο, που θα μπορούσε μαζικά να εκδηλωθεί με την αποχή από τις εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση τον προσεχή Νοέμβριο.
Θα ήταν ένα γερό χαστούκι στους επαγγελματίες πολιτικούς που κατέστρεψαν τη χώρα. Να πάρουν το μάθημα που τους αξίζει. Να πάρουν οι ανιδιοτελείς πολίτες το τιμόνι της πολιτείας στα χέρια τους.
Παρασκευή 30 Απριλίου 2010
Ο αντιφατικός κύριος Κον Μπεντίτ
Για όσους δεν γνωρίζουν τον κ.Ντανιέλ Κον Μπεντίτ να πούμε ότι πρόκειται για τον κόκκινο Ντάνι που πρωταγωνίστησε στο περίφημο Μάη του ’68. Είναι κάτι σαν τον Τσε Γκεβάρα της Ευρώπης. Σήμερα είναι ευρωβουλευτής και ηγείται των Οικολόγων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Είναι χαρισματικός όπως εύκολα μπορούσε να διαπιστώσει κανείς παρακολουθώντας την ομιλία του στο Μέγαρο Μουσικής την περασμένη Τετάρτη. Μίλησε για μία και πλέον ώρα όρθιος, άνετος, χωρίς κείμενο με κάζουαλ εμφάνιση. Αναφέρθηκε στην καταγωγή του και την ηλικία του. Γερμανοεβραίος ο πατέρας του, που κατάφυγε στη Γαλλία για να γλυτώσει από τους ναζί και 65αρης μια και οι γονείς του αποφάσισαν να τεκνοποιήσουν μόλις έγινε η απόβαση των συμμάχων στη Νορμανδία.
Μίλησε επίσης για την ελληνική οικονομική κρίση, αλλά και για τα ανοιχτά θέματα που υπάρχουν στην ελληνική ατζέντα, όπως το θέμα της ονομασίας της FYROM και τα ελληνοτουρκικά.
Ο κ.Κον Μπεντίτ μολονότι αποκαλούσε την γειτονική μας χώρα «Μακεδονία» μιλούσε για εθνικισμούς από τις δύο πλευρές που εμποδίζουν μια συμβιβαστική λύση. Ίσως αγνοεί ότι η ελληνική πλευρά έχει κάνει τους συμβιβασμούς και οι άλλη πλευρά τους αρνείται. Το θέμα χωρίς εθνικιστικές εξάρσεις, αν το δούμε όσο πιο απλοϊκά μπορούμε για να μας καταλάβουν και οι ξένοι παρουσιάζεται ως εξής. Ας αποδεχθούμε ότι γεωγραφικά στη μακεδονική γη κατοικούν σήμερα δύο λαοί. Οι Έλληνες στο 48% της γεωγραφικής περιοχής, οι Σλάβοι στο 38%, οι Βούλγαροι στο 11% και οι Αλβανοί στο 2%. Τι έχουμε λοιπόν από εθνολογικής πλευράς; Έλληνες Μακεδόνες στο Νότο και Σλάβους Μακεδόνες στο Βορρά.
Για να ξεχωρίζουμε τους μεν από τους δε εθνολογικά έχουμε να κάνουμε με Σλαβομακεδόνες και Έλληνες Μακεδόνες. Αυτή την διευθέτηση δεν την δέχθηκαν οι γείτονες μας. Ο επόμενος σταθμός των συνομιλιών στο περίφημο πακέτο Πινέιρο περιελάμβανε μια διακριτική ονομασία του τύπου Νόβα Ματσεντόνια, δηλ. Νέα Μακεδονία. Ούτε αυτή η πρόταση περπάτησε. Και φτάσαμε τώρα στο Βόρεια Μακεδονία που απορρίπτει και πάλι ο κ. Γκρουέφσκι δηλώνοντας ότι, αν κατατεθεί τέτοια πρόταση από τον ΟΗΕ, ο ίδιος θα ψηφίσει όχι στο δημοψήφισμα, που έχει προαναγγείλει. Γιατί ο εθνικιστής Πρωθυπουργός της FYROM επιμένει στην ονομασία σκέτη «Μακεδονία»; Για τον απλούστατο λόγο, γιατί υποστηρίζει ότι το δικό του κράτος είναι μέρος του όλου, το οποίο είναι αυτή την στιγμή υπό ελληνική κατοχή. Αν αποδεχθούμε λοιπόν το σκέτο όνομα «Μακεδονία» κάτι που κάνει ο κ. Κον Μπεντίτ επιβραβεύουμε τον κ. Γκορουέφσκι και τις ανιστόρητες εθνικιστικές του εξάρσεις.
Για να έρθουμε στα ελληνοτουρκικά. Ο κ. Κον Μπεντίτ μας είπε ότι η συνθήκη της Λισαβόνας καλύπτει τα σύνορά μας και ουδείς φόβος προκύπτει από τον εξ ανατολών γείτονά μας. Μας κάλεσε να περιορίσουμε τους εξοπλισμούς προκειμένου να εξοικονομήσουμε χρήματα. Τέλος ζήτησε να κάνουμε διάλογο με την Άγκυρα. Ίσως αγνοεί ότι διάλογος γίνεται εδώ και χρόνια, χωρίς μέχρι στιγμής κανένα σημαντικό αποτέλεσμα. Η Τουρκία εκβιάζει και απειλεί με πολεμικές επιχειρήσεις, αν η Ελλάδα ασκήσει το αναφαίρετο δικαίωμα της να επεκτείνει τα θαλάσσια και τα εναέρια σύνορά της στο Αιγαίο στα 12 μίλια. Και βέβαια δεν δέχεται συζήτηση για τον καθορισμό της ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Ταυτόχρονα στέλνει τα πολεμικά της αεροπλάνα που πετάνε στα 300 μέτρα πάνω από τα ελληνικά νησιά για να τρομοκρατήσει τους κατοίκους τους και τα πολεμικά της πλοία δίπλα από την Αττική.
Στο πλαίσιο της επίδειξης στρατιωτικής ισχύος, παρενοχλεί την FONTEX, την πολυεθνική ευρωπαϊκή δύναμη που περιπολεί στο ανατολικό Αιγαίο για να αποτρέψει νέες μαζικές παράνομες εισόδους μεταναστών στη χώρα μας, που έχει ήδη επιβαρυνθεί με τον δυσβάστακτο αριθμό των δυο εκατομμυρίων ψυχών, που καλύπτουν πλέον του 20% του συνόλου του πληθυσμού της χώρας.
Το ερώτημα που τίθεται είναι, με ποιο στρατιωτικό μηχανισμό θα μας προστατεύσει η Ευρώπη από την Τουρκία αν υλοποιήσει η Άγκυρα τις απειλές της στο Αιγαίο; Αλλά για να πάμε στα ευκολότερα, πόσο πιέζει την Άγκυρα η Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω των ενταξιακών της διαπραγματεύσεων προκειμένου να αποδεχθεί το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και την FYROM να δεχθεί επιτέλους έναν έντιμο συμβιβασμό;
Σ αυτά τα ερωτήματα να προστεθεί και ένα τελευταίο. Πόσο και πως τα εξήγησαν όλα αυτά τα απλά και κατανοητά, οι δικοί μας «πράσινοι» που μετέχουν στο αντίστοιχο ευρωπαϊκό κόμμα, στον επικεφαλής των ευρωπαίων οικολόγων;
Είναι χαρισματικός όπως εύκολα μπορούσε να διαπιστώσει κανείς παρακολουθώντας την ομιλία του στο Μέγαρο Μουσικής την περασμένη Τετάρτη. Μίλησε για μία και πλέον ώρα όρθιος, άνετος, χωρίς κείμενο με κάζουαλ εμφάνιση. Αναφέρθηκε στην καταγωγή του και την ηλικία του. Γερμανοεβραίος ο πατέρας του, που κατάφυγε στη Γαλλία για να γλυτώσει από τους ναζί και 65αρης μια και οι γονείς του αποφάσισαν να τεκνοποιήσουν μόλις έγινε η απόβαση των συμμάχων στη Νορμανδία.
Μίλησε επίσης για την ελληνική οικονομική κρίση, αλλά και για τα ανοιχτά θέματα που υπάρχουν στην ελληνική ατζέντα, όπως το θέμα της ονομασίας της FYROM και τα ελληνοτουρκικά.
Ο κ.Κον Μπεντίτ μολονότι αποκαλούσε την γειτονική μας χώρα «Μακεδονία» μιλούσε για εθνικισμούς από τις δύο πλευρές που εμποδίζουν μια συμβιβαστική λύση. Ίσως αγνοεί ότι η ελληνική πλευρά έχει κάνει τους συμβιβασμούς και οι άλλη πλευρά τους αρνείται. Το θέμα χωρίς εθνικιστικές εξάρσεις, αν το δούμε όσο πιο απλοϊκά μπορούμε για να μας καταλάβουν και οι ξένοι παρουσιάζεται ως εξής. Ας αποδεχθούμε ότι γεωγραφικά στη μακεδονική γη κατοικούν σήμερα δύο λαοί. Οι Έλληνες στο 48% της γεωγραφικής περιοχής, οι Σλάβοι στο 38%, οι Βούλγαροι στο 11% και οι Αλβανοί στο 2%. Τι έχουμε λοιπόν από εθνολογικής πλευράς; Έλληνες Μακεδόνες στο Νότο και Σλάβους Μακεδόνες στο Βορρά.
Για να ξεχωρίζουμε τους μεν από τους δε εθνολογικά έχουμε να κάνουμε με Σλαβομακεδόνες και Έλληνες Μακεδόνες. Αυτή την διευθέτηση δεν την δέχθηκαν οι γείτονες μας. Ο επόμενος σταθμός των συνομιλιών στο περίφημο πακέτο Πινέιρο περιελάμβανε μια διακριτική ονομασία του τύπου Νόβα Ματσεντόνια, δηλ. Νέα Μακεδονία. Ούτε αυτή η πρόταση περπάτησε. Και φτάσαμε τώρα στο Βόρεια Μακεδονία που απορρίπτει και πάλι ο κ. Γκρουέφσκι δηλώνοντας ότι, αν κατατεθεί τέτοια πρόταση από τον ΟΗΕ, ο ίδιος θα ψηφίσει όχι στο δημοψήφισμα, που έχει προαναγγείλει. Γιατί ο εθνικιστής Πρωθυπουργός της FYROM επιμένει στην ονομασία σκέτη «Μακεδονία»; Για τον απλούστατο λόγο, γιατί υποστηρίζει ότι το δικό του κράτος είναι μέρος του όλου, το οποίο είναι αυτή την στιγμή υπό ελληνική κατοχή. Αν αποδεχθούμε λοιπόν το σκέτο όνομα «Μακεδονία» κάτι που κάνει ο κ. Κον Μπεντίτ επιβραβεύουμε τον κ. Γκορουέφσκι και τις ανιστόρητες εθνικιστικές του εξάρσεις.
Για να έρθουμε στα ελληνοτουρκικά. Ο κ. Κον Μπεντίτ μας είπε ότι η συνθήκη της Λισαβόνας καλύπτει τα σύνορά μας και ουδείς φόβος προκύπτει από τον εξ ανατολών γείτονά μας. Μας κάλεσε να περιορίσουμε τους εξοπλισμούς προκειμένου να εξοικονομήσουμε χρήματα. Τέλος ζήτησε να κάνουμε διάλογο με την Άγκυρα. Ίσως αγνοεί ότι διάλογος γίνεται εδώ και χρόνια, χωρίς μέχρι στιγμής κανένα σημαντικό αποτέλεσμα. Η Τουρκία εκβιάζει και απειλεί με πολεμικές επιχειρήσεις, αν η Ελλάδα ασκήσει το αναφαίρετο δικαίωμα της να επεκτείνει τα θαλάσσια και τα εναέρια σύνορά της στο Αιγαίο στα 12 μίλια. Και βέβαια δεν δέχεται συζήτηση για τον καθορισμό της ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Ταυτόχρονα στέλνει τα πολεμικά της αεροπλάνα που πετάνε στα 300 μέτρα πάνω από τα ελληνικά νησιά για να τρομοκρατήσει τους κατοίκους τους και τα πολεμικά της πλοία δίπλα από την Αττική.
Στο πλαίσιο της επίδειξης στρατιωτικής ισχύος, παρενοχλεί την FONTEX, την πολυεθνική ευρωπαϊκή δύναμη που περιπολεί στο ανατολικό Αιγαίο για να αποτρέψει νέες μαζικές παράνομες εισόδους μεταναστών στη χώρα μας, που έχει ήδη επιβαρυνθεί με τον δυσβάστακτο αριθμό των δυο εκατομμυρίων ψυχών, που καλύπτουν πλέον του 20% του συνόλου του πληθυσμού της χώρας.
Το ερώτημα που τίθεται είναι, με ποιο στρατιωτικό μηχανισμό θα μας προστατεύσει η Ευρώπη από την Τουρκία αν υλοποιήσει η Άγκυρα τις απειλές της στο Αιγαίο; Αλλά για να πάμε στα ευκολότερα, πόσο πιέζει την Άγκυρα η Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω των ενταξιακών της διαπραγματεύσεων προκειμένου να αποδεχθεί το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και την FYROM να δεχθεί επιτέλους έναν έντιμο συμβιβασμό;
Σ αυτά τα ερωτήματα να προστεθεί και ένα τελευταίο. Πόσο και πως τα εξήγησαν όλα αυτά τα απλά και κατανοητά, οι δικοί μας «πράσινοι» που μετέχουν στο αντίστοιχο ευρωπαϊκό κόμμα, στον επικεφαλής των ευρωπαίων οικολόγων;
Πέμπτη 29 Απριλίου 2010
Η ώρα του λογαριασμού(Β2)
Σ αυτή τη χώρα μπορεί κανείς να λέει ότι θέλει και να κάνει ότι θέλει χωρίς κανένα κόστος. Η παρανομία γενικώς δεν τιμωρείται. Μόνο κανένας δύσμοιρος Γιάννης-Αϊγιάννης την πληρώνει ενίοτε και μάλιστα άσχημα. Πριν τις εκλογές του 2004 ο Κώστας Καραμανλής κακώς-κάκιστα υποσχέθηκε να μονιμοποιήσει 250.000 συμβασιούχους που είχαν προσληφθεί από το παράθυρο στην περίοδο της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Μετά τη νίκη της Ν.Δ. σύσσωμη η αντιπολίτευση κατηγορούσε την κυβέρνηση ότι δεν υλοποιούσε πάραυτα την υπόσχεσή της. Οι προσλήψεις έγιναν σε μεγάλο ποσοστό παρακάμπτοντας το νόμο Πεπονή και το ΑΣΕΠ. Ακολούθησαν και άλλες με την ίδια διαδικασία του παράθυρου, για να βολευτούν και τα παιδιά της Νέας Δημοκρατίας με αποτέλεσμα να φορτωθεί το δημόσιο από πλήιος υπαλλήλων που ανέβασαν τα ύψη της μισθοδοσίας στα δυσθεώρητα ύψη με αποτέλεσμα την δημοσιονομική εκτροπή.
Το κόστος της μισθοδοσίας του ενός και πλέον εκατομμυρίου υπαλλήλων φτάνει αισίως τα τριάντα δις το χρόνο τινάζοντας στην κυριολεξία τον προϋπολογισμό της χώρας στον αέρα.
Αλλά δεν ήταν το μόνο ατόπημα στα δημοσιονομικά του κράτους. Σε μία από τις ανεξάρτητες αρχές κάποιοι στην περίοδο διακυβέρνησης της Ν.Δ. έκαναν ότι δεν κατάλαβαν και έδωσαν σε έναν «ημέτερο» Πρόεδρο ένα ποσό μηνιαίων αποδοχών που πλησίαζε τις 20.000 ευρώ το μήνα.
Με την αμοιβή αυτή εμφανίστηκαν στο Μισθοδικείο οι δικαστές και απαίτησαν ανάλογη εξομοίωση γιατί το Σύνταγμα αναφέρει ότι ο μισθός του Προέδρου του Αρείου Πάγου δεν μπορεί να είναι μικρότερος από άλλον δημοσίου λειτουργού. Έτσι πέτυχαν και διπλασίασαν τις αμοιβές τους αφήνοντας και πάλι σύξυλο τον προϋπολογισμό του κράτους. Ακολούθησαν οι βουλευτές που επίσης έπρεπε να εξομοιωθούν με τους μισθούς των δικαστών και πάει λέγοντας.
Αλλά και ο τριπλασιασμός σε τρία χρόνια του προσωπικού της Βουλής ήταν ένα ακόμη καίριο πλήγμα στο καράτε που έπαιζαν οι πολιτικοί και οι παρατρεχάμενοι τους σε βάρος των δημοσίων οικονομικών και της ίδιας της χώρας.
Και έρχονται τώρα οι θύτες να περιθάλψουν τα θύματά τους. Οι βιαστές τους βιασθέντες. Οι κλέφτες να παρηγορήσουν τους νοικοκυραίους που ξάφρισαν. Πόσο μπορεί να εμπιστευθεί κανείς αυτό τον συρφετό για να δει άσπρη μέρα. Θα πει κανείς ότι όλοι λίγο ή πολύ φταίμε. Πρώτα απ όλα γιατί τους ψηφίσαμε. Κατόπιν γιατί όλοι βολευτήκαμε. Άλλοι με τις προσλήψεις κάποιου δικού μας από το παράθυρο, άλλοι γιατί μας βόλευε το χάος για να φοροδιαφεύγουμε και άλλοι για να την βγάζουμε λούφα και παραλλαγή στο δημόσιο. Τώρα ήρθε η ώρα της κρίσης. Η οποία όμως ως πέλεκυς πίπτει επί δικαίων και αδίκων.
Τώρα που θα έρθουν τα πραγματικά χειρότερα όχι αυτά που λέγαμε ως τώρα και δεν ζούσαμε να δούμε πως θα αντιδράσει ο οξύθυμος έλληνας, ο φωνακλάς έλληνας, ο επιπόλαιος έλληνας, ο γκρινιάρης έλληνας. Ήδωμεν…
Το κόστος της μισθοδοσίας του ενός και πλέον εκατομμυρίου υπαλλήλων φτάνει αισίως τα τριάντα δις το χρόνο τινάζοντας στην κυριολεξία τον προϋπολογισμό της χώρας στον αέρα.
Αλλά δεν ήταν το μόνο ατόπημα στα δημοσιονομικά του κράτους. Σε μία από τις ανεξάρτητες αρχές κάποιοι στην περίοδο διακυβέρνησης της Ν.Δ. έκαναν ότι δεν κατάλαβαν και έδωσαν σε έναν «ημέτερο» Πρόεδρο ένα ποσό μηνιαίων αποδοχών που πλησίαζε τις 20.000 ευρώ το μήνα.
Με την αμοιβή αυτή εμφανίστηκαν στο Μισθοδικείο οι δικαστές και απαίτησαν ανάλογη εξομοίωση γιατί το Σύνταγμα αναφέρει ότι ο μισθός του Προέδρου του Αρείου Πάγου δεν μπορεί να είναι μικρότερος από άλλον δημοσίου λειτουργού. Έτσι πέτυχαν και διπλασίασαν τις αμοιβές τους αφήνοντας και πάλι σύξυλο τον προϋπολογισμό του κράτους. Ακολούθησαν οι βουλευτές που επίσης έπρεπε να εξομοιωθούν με τους μισθούς των δικαστών και πάει λέγοντας.
Αλλά και ο τριπλασιασμός σε τρία χρόνια του προσωπικού της Βουλής ήταν ένα ακόμη καίριο πλήγμα στο καράτε που έπαιζαν οι πολιτικοί και οι παρατρεχάμενοι τους σε βάρος των δημοσίων οικονομικών και της ίδιας της χώρας.
Και έρχονται τώρα οι θύτες να περιθάλψουν τα θύματά τους. Οι βιαστές τους βιασθέντες. Οι κλέφτες να παρηγορήσουν τους νοικοκυραίους που ξάφρισαν. Πόσο μπορεί να εμπιστευθεί κανείς αυτό τον συρφετό για να δει άσπρη μέρα. Θα πει κανείς ότι όλοι λίγο ή πολύ φταίμε. Πρώτα απ όλα γιατί τους ψηφίσαμε. Κατόπιν γιατί όλοι βολευτήκαμε. Άλλοι με τις προσλήψεις κάποιου δικού μας από το παράθυρο, άλλοι γιατί μας βόλευε το χάος για να φοροδιαφεύγουμε και άλλοι για να την βγάζουμε λούφα και παραλλαγή στο δημόσιο. Τώρα ήρθε η ώρα της κρίσης. Η οποία όμως ως πέλεκυς πίπτει επί δικαίων και αδίκων.
Τώρα που θα έρθουν τα πραγματικά χειρότερα όχι αυτά που λέγαμε ως τώρα και δεν ζούσαμε να δούμε πως θα αντιδράσει ο οξύθυμος έλληνας, ο φωνακλάς έλληνας, ο επιπόλαιος έλληνας, ο γκρινιάρης έλληνας. Ήδωμεν…
Τρίτη 27 Απριλίου 2010
Και μη χειρότερα(Ε6)
Σε μια χώρα που η αποβιομηχάνιση έχει οδηγήσει πολλούς στην ανεργία, σε μια χώρα που πια οι υπηρεσίες καλύπτουν σχεδόν αποκλειστικά την απασχόληση, σε μια χώρα που ο αγροτικός τομέας από το 48% επί του ΑΕΠ σήμερα συρρικνώθηκε στο 4%, η μόνη διέξοδος που της απέμεινε είναι ο τουρισμός που είναι για την Ελλάδα σήμερα η μοναδική αξιόπιστη παραγωγική μονάδα. Είναι με απλά λόγια η βαριά οικονομία μας.
Παρ όλα αυτά κάποιοι συμπατριώτες μας με πρωτοφανείς ενέργειες επιδιώκουν να τον πλήξουν καίρια, να τον απαξιώσουν και να οδηγήσουν την χώρα που άραγε, μήπως στην πλήρη ανέχεια και στην ολοκληρωτική καταστροφή;
Η πρωτοφανής ενέργεια να εμποδίσουν τους 950 τουρίστες να επιβιβασθούν στο κρουαζιερόπλοιο τους μετά την επίσκεψή τους σε αρχαιολογικούς χώρους της Αθήνας αποτελεί πράξη που πλήττει βάναυσα και καίρια τον τουρισμό. Έρχεται να προστεθεί σε άλλες ανεύθυνες ενέργειες, όπως η πολύμηνη απεργία των υπαλλήλων φύλαξης των αρχαιολογικών χώρων, που εμπόδισαν χιλιάδες τουρίστες που ήρθαν στη χώρα μας να επισκεφθούν την Ακρόπολη και άλλους αρχαιολογικούς χώρους ή κάποιων οδηγών ταξί που κατακλέβουν τους ξένους που έρχονται στην πατρίδα μας.
Από την άλλη πλευρά κόμματα όπως το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ ενεργούν με περισσή ανευθυνότητα, όταν αρνούνται να μιλήσουν και να ακούσουν, μια και δεν θα κληθούν να πάρουν αποφάσεις, με τους εκπροσώπους της ΕΕ, της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας και του ΔΝΤ. Θεωρούν εαυτούς ανεύθυνους της κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος, όταν και εκείνοι έχουν συναινέσει στην προχθεσινή εν μέσω κρίσης της πρόσληψης των «ημετέρων» άνευ εξετάσεων στη Βουλή, που τριπλασίασε για να βολέψει τα παιδιά των βουλευτών τα τελευταία χρόνια το προσωπικό της παρέχοντας 16 αντί 14 μισθούς το χρόνο. Είναι εκείνοι που δέχθηκαν εν μέσω οικονομικής κρίσης να πάρουν νέες υπερπολυτελείς λιμουζίνες πριν ένα χρόνο των 76.000 ευρώ.
Ωραία τα μεγάλα λόγια, όταν όμως λείπουν τα ανάλογα έργα καθίστανται κενά περιεχομένου.
Τέλος είναι απαράδεκτο οι επαγγελματίες συνδικαλιστές να των κομμάτων της αντιπολίτευσης να αρνούνται συνάντηση με τον αρμόδιο υπουργό για να ακούσουν μόνο όχι να διαπραγματευθούν τις προτάσεις της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό.
Κατόπιν όλων αυτών έχουν άδικο, όσοι πολίτες αποδίδουν στο όλο το φάσμα του πολιτικού κόσμου ευθύνες για την σημερινή κατάντια της χώρας, αλλά και στους επαγγελματίες συνδικαλιστές που πολιτικολογούν ακατάσχετα και ανεύθυνα οδηγώντας επιχειρήσεις σε λουκέτο και το δημόσιο τομέα στην σημερινή του κατάντια, όπου το ζητούμενο δεν είναι η εξυπηρέτηση του πολίτη, αλλά το βόλεμα για την δημιουργία του σημερινού υπερτροφικού κράτους της λούφας, της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς, και του απύθμενου θράσους των κάθε λογής επίορκων υπαλλήλων στη δημόσια διοίκηση.
Παρ όλα αυτά κάποιοι συμπατριώτες μας με πρωτοφανείς ενέργειες επιδιώκουν να τον πλήξουν καίρια, να τον απαξιώσουν και να οδηγήσουν την χώρα που άραγε, μήπως στην πλήρη ανέχεια και στην ολοκληρωτική καταστροφή;
Η πρωτοφανής ενέργεια να εμποδίσουν τους 950 τουρίστες να επιβιβασθούν στο κρουαζιερόπλοιο τους μετά την επίσκεψή τους σε αρχαιολογικούς χώρους της Αθήνας αποτελεί πράξη που πλήττει βάναυσα και καίρια τον τουρισμό. Έρχεται να προστεθεί σε άλλες ανεύθυνες ενέργειες, όπως η πολύμηνη απεργία των υπαλλήλων φύλαξης των αρχαιολογικών χώρων, που εμπόδισαν χιλιάδες τουρίστες που ήρθαν στη χώρα μας να επισκεφθούν την Ακρόπολη και άλλους αρχαιολογικούς χώρους ή κάποιων οδηγών ταξί που κατακλέβουν τους ξένους που έρχονται στην πατρίδα μας.
Από την άλλη πλευρά κόμματα όπως το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ ενεργούν με περισσή ανευθυνότητα, όταν αρνούνται να μιλήσουν και να ακούσουν, μια και δεν θα κληθούν να πάρουν αποφάσεις, με τους εκπροσώπους της ΕΕ, της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας και του ΔΝΤ. Θεωρούν εαυτούς ανεύθυνους της κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος, όταν και εκείνοι έχουν συναινέσει στην προχθεσινή εν μέσω κρίσης της πρόσληψης των «ημετέρων» άνευ εξετάσεων στη Βουλή, που τριπλασίασε για να βολέψει τα παιδιά των βουλευτών τα τελευταία χρόνια το προσωπικό της παρέχοντας 16 αντί 14 μισθούς το χρόνο. Είναι εκείνοι που δέχθηκαν εν μέσω οικονομικής κρίσης να πάρουν νέες υπερπολυτελείς λιμουζίνες πριν ένα χρόνο των 76.000 ευρώ.
Ωραία τα μεγάλα λόγια, όταν όμως λείπουν τα ανάλογα έργα καθίστανται κενά περιεχομένου.
Τέλος είναι απαράδεκτο οι επαγγελματίες συνδικαλιστές να των κομμάτων της αντιπολίτευσης να αρνούνται συνάντηση με τον αρμόδιο υπουργό για να ακούσουν μόνο όχι να διαπραγματευθούν τις προτάσεις της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό.
Κατόπιν όλων αυτών έχουν άδικο, όσοι πολίτες αποδίδουν στο όλο το φάσμα του πολιτικού κόσμου ευθύνες για την σημερινή κατάντια της χώρας, αλλά και στους επαγγελματίες συνδικαλιστές που πολιτικολογούν ακατάσχετα και ανεύθυνα οδηγώντας επιχειρήσεις σε λουκέτο και το δημόσιο τομέα στην σημερινή του κατάντια, όπου το ζητούμενο δεν είναι η εξυπηρέτηση του πολίτη, αλλά το βόλεμα για την δημιουργία του σημερινού υπερτροφικού κράτους της λούφας, της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς, και του απύθμενου θράσους των κάθε λογής επίορκων υπαλλήλων στη δημόσια διοίκηση.
Και μη χειρότερα
Σε μια χώρα που η αποβιομηχάνιση έχει οδηγήσει πολλούς στην ανεργία, σε μια χώρα που πια οι υπηρεσίες καλύπτουν σχεδόν αποκλειστικά την απασχόληση, σε μια χώρα που ο αγροτικός τομέας από το 48% επί του ΑΕΠ σήμερα συρρικνώθηκε στο 4%, η μόνη διέξοδος που της απέμεινε είναι ο τουρισμός που είναι για την Ελλάδα σήμερα η μοναδική αξιόπιστη παραγωγική μονάδα. Είναι με απλά λόγια η βαριά οικονομία μας.
Παρ όλα αυτά κάποιοι συμπατριώτες μας με πρωτοφανείς ενέργειες επιδιώκουν να τον πλήξουν καίρια, να τον απαξιώσουν και να οδηγήσουν την χώρα που άραγε, μήπως στην πλήρη ανέχεια και στην ολοκληρωτική καταστροφή;
Η πρωτοφανής ενέργεια να εμποδίσουν τους 950 τουρίστες να επιβιβασθούν στο κρουαζιερόπλοιο τους μετά την επίσκεψή τους σε αρχαιολογικούς χώρους της Αθήνας αποτελεί πράξη που πλήττει βάναυσα και καίρια τον τουρισμό. Έρχεται να προστεθεί σε άλλες ανεύθυνες ενέργειες, όπως η πολύμηνη απεργία των υπαλλήλων φύλαξης των αρχαιολογικών χώρων, που εμπόδισαν χιλιάδες τουρίστες που ήρθαν στη χώρα μας να επισκεφθούν την Ακρόπολη και άλλους αρχαιολογικούς χώρους ή κάποιων οδηγών ταξί που κατακλέβουν τους ξένους που έρχονται στην πατρίδα μας.
Από την άλλη πλευρά κόμματα όπως το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ ενεργούν με περισσή ανευθυνότητα, όταν αρνούνται να μιλήσουν και να ακούσουν, μια και δεν θα κληθούν να πάρουν αποφάσεις, με τους εκπροσώπους της ΕΕ, της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας και του ΔΝΤ. Θεωρούν εαυτούς ανεύθυνους της κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος, όταν και εκείνοι έχουν συναινέσει στην προχθεσινή εν μέσω κρίσης της πρόσληψης των «ημετέρων» άνευ εξετάσεων στη Βουλή, που τριπλασίασε για να βολέψει τα παιδιά των βουλευτών τα τελευταία χρόνια το προσωπικό της παρέχοντας 16 αντί 14 μισθούς το χρόνο. Είναι εκείνοι που δέχθηκαν εν μέσω οικονομικής κρίσης να πάρουν νέες υπερπολυτελείς λιμουζίνες πριν ένα χρόνο των 76.000 ευρώ.
Ωραία τα μεγάλα λόγια, όταν όμως λείπουν τα ανάλογα έργα καθίστανται κενά περιεχομένου.
Τέλος είναι απαράδεκτο οι επαγγελματίες συνδικαλιστές να των κομμάτων της αντιπολίτευσης να αρνούνται συνάντηση με τον αρμόδιο υπουργό για να ακούσουν μόνο όχι να διαπραγματευθούν τις προτάσεις της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό.
Κατόπιν όλων αυτών έχουν άδικο, όσοι πολίτες αποδίδουν στο όλο το φάσμα του πολιτικού κόσμου ευθύνες για την σημερινή κατάντια της χώρας, αλλά και στους επαγγελματίες συνδικαλιστές που πολιτικολογούν ακατάσχετα και ανεύθυνα οδηγώντας επιχειρήσεις σε λουκέτο και το δημόσιο τομέα στην σημερινή του κατάντια, όπου το ζητούμενο δεν είναι η εξυπηρέτηση του πολίτη, αλλά το βόλεμα για την δημιουργία του σημερινού υπερτροφικού κράτους της λούφας, της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς, και του απύθμενου θράσους των κάθε λογής επίορκων υπαλλήλων στη δημόσια διοίκηση.
Παρ όλα αυτά κάποιοι συμπατριώτες μας με πρωτοφανείς ενέργειες επιδιώκουν να τον πλήξουν καίρια, να τον απαξιώσουν και να οδηγήσουν την χώρα που άραγε, μήπως στην πλήρη ανέχεια και στην ολοκληρωτική καταστροφή;
Η πρωτοφανής ενέργεια να εμποδίσουν τους 950 τουρίστες να επιβιβασθούν στο κρουαζιερόπλοιο τους μετά την επίσκεψή τους σε αρχαιολογικούς χώρους της Αθήνας αποτελεί πράξη που πλήττει βάναυσα και καίρια τον τουρισμό. Έρχεται να προστεθεί σε άλλες ανεύθυνες ενέργειες, όπως η πολύμηνη απεργία των υπαλλήλων φύλαξης των αρχαιολογικών χώρων, που εμπόδισαν χιλιάδες τουρίστες που ήρθαν στη χώρα μας να επισκεφθούν την Ακρόπολη και άλλους αρχαιολογικούς χώρους ή κάποιων οδηγών ταξί που κατακλέβουν τους ξένους που έρχονται στην πατρίδα μας.
Από την άλλη πλευρά κόμματα όπως το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ ενεργούν με περισσή ανευθυνότητα, όταν αρνούνται να μιλήσουν και να ακούσουν, μια και δεν θα κληθούν να πάρουν αποφάσεις, με τους εκπροσώπους της ΕΕ, της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας και του ΔΝΤ. Θεωρούν εαυτούς ανεύθυνους της κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος, όταν και εκείνοι έχουν συναινέσει στην προχθεσινή εν μέσω κρίσης της πρόσληψης των «ημετέρων» άνευ εξετάσεων στη Βουλή, που τριπλασίασε για να βολέψει τα παιδιά των βουλευτών τα τελευταία χρόνια το προσωπικό της παρέχοντας 16 αντί 14 μισθούς το χρόνο. Είναι εκείνοι που δέχθηκαν εν μέσω οικονομικής κρίσης να πάρουν νέες υπερπολυτελείς λιμουζίνες πριν ένα χρόνο των 76.000 ευρώ.
Ωραία τα μεγάλα λόγια, όταν όμως λείπουν τα ανάλογα έργα καθίστανται κενά περιεχομένου.
Τέλος είναι απαράδεκτο οι επαγγελματίες συνδικαλιστές να των κομμάτων της αντιπολίτευσης να αρνούνται συνάντηση με τον αρμόδιο υπουργό για να ακούσουν μόνο όχι να διαπραγματευθούν τις προτάσεις της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό.
Κατόπιν όλων αυτών έχουν άδικο, όσοι πολίτες αποδίδουν στο όλο το φάσμα του πολιτικού κόσμου ευθύνες για την σημερινή κατάντια της χώρας, αλλά και στους επαγγελματίες συνδικαλιστές που πολιτικολογούν ακατάσχετα και ανεύθυνα οδηγώντας επιχειρήσεις σε λουκέτο και το δημόσιο τομέα στην σημερινή του κατάντια, όπου το ζητούμενο δεν είναι η εξυπηρέτηση του πολίτη, αλλά το βόλεμα για την δημιουργία του σημερινού υπερτροφικού κράτους της λούφας, της γραφειοκρατίας, της διαφθοράς, και του απύθμενου θράσους των κάθε λογής επίορκων υπαλλήλων στη δημόσια διοίκηση.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)