Η κατάρρευση της οικονομίας(Β1)

Θα αισθανόμουν ντροπή αν κάποιος εμφανιζόταν στο σπίτι μου για να μου υποδείξει τα κακώς κείμενα μέσα σε αυτό. Να μου πει ότι δεν είναι καθαρό ή ότι μυρίζουν τα κρέατα στο ψυγείο μου. Θα ήμουν το ίδιο δυστυχής αν ξόδευα περισσότερα από όσα εισέπραττα από τη δουλειά μου και κατέκλυζαν το σπίτι μου οι κάθε λογής δανειστές μου. Την ίδια ντροπή αισθάνθηκα όταν ήρθαν τα πρόστιμα από την Ευρωπαϊκή Ένωση για τις παράνομες χωματερές, που φέτος το καλοκαίρι πρέπει να κλείσουμε οριστικά ή για τα σφαγεία που ελέγχθηκαν και βρέθηκαν σε απαράδεκτη κατάσταση από υγειονομικής πλευράς.
Όλα αυτά μοιάζουν με πταίσματα μπροστά στον ογκόλιθο που προέκυψε στη συνέχεια και αφορά την προσφυγή της χώρας μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο πλαίσιο της ενεργοποίησης του μηχανισμού στήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η κατάρρευση της οικονομίας που μας οδήγησε στην προσφυγή στο ΔΝΤ με αποκλειστική ευθύνη του πολιτικού προσωπικού της χώρας δεν είναι μια πληγή που επουλώνεται σε λίγους μήνες. Έχει βαθύ χρονικό ορίζοντα και ουδείς είναι σε θέση να προβλέψει την άκρη του τούνελ στο οποίο βρίσκεται η χώρα.
Το κλειδί βρίσκεται στα αυστηρά μέτρα, στην άμεση εφαρμογή τους και στο μικρό και λειτουργικό κράτος.
Για την ώρα τα μέτρα που έχουν εξαγγελθεί δεν φαίνονται ικανά να αποδώσουν το επιδιωκόμενο δημοσιονομικό αποτέλεσμα. Ούτε είναι εύκολο να αλλάξει κανείς νοοτροπίες και δυσλειτουργίες ενός κρατικού μηχανισμού που έμαθε στην πορεία του χρόνου να είναι γραφειοκρατικός, δυσκίνητος, αναποτελεσματικός και το κυριότερο υπέρμετρα διεφθαρμένος.
Γιατί δυστυχώς το λάδωμα διαπερνάει ολόκληρο τον ιστό της δημόσιας διοίκησης.
Δεν είναι εύκολο να ξεριζώσει κανείς κατεστημένες νοοτροπίες πολλών δεκαετιών. Εξάλλου η δυσπιστία απέναντι στο πολιτικό σύστημα δεν ανοίγει δρόμους υιοθέτησης ριζοσπαστικών αλλαγών. Η κοινή γνώμη δεν έχει κατανοήσει ούτε το βάθος ούτε το εύρος του προβλήματος. Για την ώρα αναζητεί άλλους έκτος από τον ίδιο τον εαυτό του, προκειμένου να εναποθέσει το κόστος της οικονομικής κατάρρευσης. Το όλοι για πολλούς σημαίνει οι άλλοι να πληρώσουν και όχι εμείς.
Με αυτή τη λογική και τη νοοτροπία είναι δύσκολο να υπάρξει η απαραίτητη συναίνεση της κοινωνίας με τους φορείς της εξουσίας. Η καχυποψία είναι διάχυτή. Ποιος άλλωστε να εμπιστευτεί ποιόν.
Με τα δεδομένα αυτά το όλο εγχείρημα μοιάζει ιδιαίτερα δύσκολο.
Όμως οι ανάγκη να γίνουν πολλά σε λίγο χρόνο είναι αναγκαία όσο ποτέ άλλοτε. Λάθη και ολιγωρίες τώρα είναι ασυγχώρητες. Διαφορετικά η χώρα θα οδηγηθεί σε βαθειά ύφεση με ότι αυτό συνεπάγεται για τους πολίτες και για την ίδια τη χώρα.

Κόστος πολιτικής και πολιτικών

Κατακλυσμός αριθμών. Καθημερινά και νέα νούμερα εμφανίζονται που επιδεινώνουν παρά περιορίζουν τα δημοσιονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα μας. Το έλλειμμα μας λένε τώρα είναι 13,6% και μπορεί να φτάσει με τις νέες μετρήσεις που κάνει η Eurostat στο 14,1%, αντί του 3% που ορίζει η συνθήκη του Μάαστριχτ. Σε ανάλογα δυσθεώρητα ύψη βρίσκεται και το χρέος η σημερινή ελληνική προσέγγιση το φτάνει στο 115,1% επί του ΑΕΠ, αλλά όλα δείχνουν ότι νεώτερη ευρωπαϊκή προσέγγιση θα ανεβάσει κι αυτόν τον αριθμό στο 122,1%.
Όσο για τα περίφημα spreads αυτά πέταξαν στις 567 μονάδες που σημαίνει ότι το δεκαετές ομόλογο θα πρέπει να υπολογίζεται με επιτόκιο 8,7%.
Το κρυφτούλι με την προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης συνεχίζεται και η Ελλάδα μοιάζει λίγο σαν τον απατημένο σύζυγο που μαθαίνει τελευταίος τα παραστρατήματα της γυναίκας του.
Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για το ποιοι πρέπει να πληρώσουν την κρίση. Πρώτα απ όλα πρέπει να την πληρώσουν αυτοί που την προκάλεσαν. Κι επειδή την κρίση την προκάλεσε το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του μια και διαχρονικά «έλυνε» τα προβλήματα όχι με ανάπτυξη αλλά με δανεισμό πετώντας το μπαλάκι στους επόμενους δηλ. στα παιδιά μας. Όμως η απάτη αποκαλύφθηκε μάλλον οι ένοχοι μέσω αλληλοκατηγοριών γελοιοποιήθηκαν τώρα δεν μένει να πληρώσουν.
Τι μπορεί να γίνει. Θα συμφωνούσαμε με την άποψη να καταθέσουν όλοι οι πολιτικοί σε όλα τα επίπεδα και οι επικεφαλείς των Οργανισμών τα «πόθεν έσχες» τους από την ημέρα που μπήκαν στην πολιτική μέχρι σήμερα. Και αυτά να αναρτηθούν στο διαδίκτυο. Έτσι οι πολίτες θα γνωρίζουν ποιους θα μαυρίσουν και ποιους θα επιβραβεύσουν.
Παράλληλα για να πεισθεί η κοινωνία να δεχθεί την μείωση των εσόδων της θα πρέπει οι βουλευτές παραιτηθούν από κάθε λογής προνόμια. Να επιστρέψουν τα πολυτελή αυτοκίνητά τους, να επιστρέψει το προσωπικό που απασχολούν στις υπηρεσίες του, να μην παίρνουν δεύτερη βουλευτική σύνταξη. Το κράτος θα συνεχίσει όπως και τώρα να καταβάλει στην βουλευτική τους θητεία τις εισφορές στο ταμείο τους, για να μην έχουν κενό στην συνταξιοδότηση τους.
Να ψηφίσουν όλοι τώρα την μείωση των βουλευτικών εδρών στις διακόσιες αντί τις τριακόσιες που υπάρχουν σήμερα.
Και βεβαίως να πάψουν να χρηματοδοτούν τα πάσης φύσεως ιδρύματα που έφτιαξαν κόμματα και πρώην πρωθυπουργοί για να βολέψουν τις παρέες τους.
Επίσης, η Βουλή να πάψει να διατηρεί δικό της κανάλι και να αναλάβει την μετάδοση των συνεδριάσεων της η ΕΡΤ μέσω της ψηφιακής κάτι που κάνει και το BBC στην Αγγλία.
Να καταργήσουν τους 16 μισθούς των «ημετέρων» που εργάζονται στη Βουλή και να λογοδοτήσουν για τις αθρόες προσλήψεις εκτός ΑΣΕΠ των τελευταίων τριών ετών που τριπλασίασαν το προσωπικό του Κοινοβουλίου.
Σε αυτό το όργιο δεν απουσίασε ούτε η αριστερά που φρόντισε να βολέψει τέκνα και άλλους στενούς συγγενείς και φίλους.
Σε ότι αφορά την χρηματοδότηση των κομμάτων να γίνουν περικοπές στα απαραίτητα και να δίνονται τα χρήματα αυτά μόνο σε όσα κόμματα αναρτούν στο διαδίκτυο τα έξοδά τους.
Αν όλα αυτά γίνουν θα συνειδητοποιηθεί το εύρος του οικονομικού προβλήματος της χώρας και οι πολίτες με την σειρά τους θα κατανοήσουν το πρόβλημα και θα πληρώσουν και αυτοί με την σειρά τους το τίμημα.
Διαφορετικά όλοι θα βολοδέρνουν και ο ένας θα τα ρίχνει στον άλλον αποφεύγοντας έτσι να συνεισφέρει κι εκείνος το δικό του τίμημα.
Είναι κοινός τόπος ότι το πολιτικό προσωπικό αποδείχθηκε ανεπαρκές. Για την ώρα φέρει στο σύνολό του το άγος της σημερινής μεγάλης κρίσης.
Ας αναλάβει επιτέλους και τις ευθύνες που του αναλογούν, ας κάνει την αυτοκριτική του κι ας σηκώσει και από την πλευρά του τον σταυρό του μαρτυρίου αντί να σφυρίζει όπως κάνει σήμερα αδιάφορα.

Οι αλλαγές στο κυπρικό τοπίο(Ε5)

Με πολλές αναγνώσεις θα μπορούσε να διαβάσει κάποιος την εκλογή του Ντερβίς Έρογλου, ως ηγέτη των τουρκοκυπρίων την περασμένη Κυριακή στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Η πρώτη ανάγνωση είναι η διαπίστωση ότι επικράτησε ο σκληρός, το πολιτικό παιδί του Ραούφ Ντενκτάς έναντι του διαλλακτικού Μεχμέτ Αλί Ταλάτ. Μια δεύτερη ότι οι στρατιωτικοί της Άγκυρας πήραν την ρεβάνς από τους πολιτικούς, μια και οι πρώτοι υποστήριξαν το Έρογλου, ενώ ο Ερντογάν τον Ταλάτ. Μια τρίτη ανάγνωση βλέπει για πρώτη φορά τους τουρκοκυπρίους να απογαλακτίζονται από την μαμά Τουρκία και να ψηφίζουν διαφορετικά από τις επιθυμίες της.
Βεβαίως το εκλογικό σώμα είναι πια μειοψηφικό από την πλευρά των τουρκοκυπρίων, μια και η πλειοψηφία των ψηφοφόρων είναι έποικοι από την Τουρκία και κάθε συζήτηση για επανένωση των ελευθέρων περιοχών με τον κατεχόμενο βορά την βλέπουν ως επικίνδυνη γι αυτούς εξέλιξη.
Τι χωρίζει όμως τον τέως πια ηγέτη των τουρκοκυπρίων από τον νυν; Λένε ότι ο ένας ήθελε λύση ομοσπονδίας, ενώ αυτός που επικράτησε θέλει λύση συνομοσπονδίας. Η διαφορά όμως αν αφαιρέσει κανείς τον τίτλο δεν είναι και πολύ μεγάλη. Γιατί Χριστόφιας και Ταλάτ μετά από πενήντα συναντήσεις δεν κατάφεραν να τα βρουν παρά μόνο εκεί που η ελληνοκυπριακή πλευρά έκανε υποχωρήσεις στα θέματα κυρίως της διακυβέρνησης και ειδικότερα στην εκ περιτροπής προεδρία και στη σταθμισμένη ψήφο. Αντίθετα αγεφύρωτο χάσμα τους χώριζε στο περιουσιακό, το εδαφικό, το θέμα των εποίκων, στην ασφάλεια και στις εγγυήσεις.
Οι θέσεις Ταλάτ ήταν οι θέσεις της Άγκυρας και τις παρουσίαζε ως τέτοιες στην ελληνοκυπριακή πλευρά ο εκπρόσωπος του ΟΗΕ Αλεξάντερ Ντάουνερ. Έτσι η λεγόμενη κυπριακή λύση αποδείχθηκε στην πράξη κενή περιεχομένου.
Μπορεί ο κύπριος Πρόεδρος που έκανε φιλότιμες προσπάθειες να βοηθήσει στην εκλογή Ταλάτ να πίστευε ότι μιλάει με ομοϊδεάτη πολιτικό όμως στην πράξη ο Ταλάτ ήταν κάτι σαν τους «αριστερούς» εργατικούς της Αγγλίας. Και βεβαίως δεν έκρυψε ποτέ ότι ενεργεί πάντα κατ εντολή της Άγκυρας. Όπως έτσι θα ενεργήσει και ο Έρογλου ο οποίος ήδη δήλωσε ότι θα προσέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Το τι κάνουν οι τούρκοι είναι γνωστό. Οι προθέσεις τους, η τακτική τους και η στρατηγική τους μπορούν να διαπιστωθούν από την πρώτη κιόλας ανάγνωση.
Το θέμα είναι πια να δει η ελληνοκυπριακή πλευρά, πως κινείται, τι επιδιώκει και πως θα καταφέρει να πετύχει τους στόχους της. Και βεβαίως από την πλευρά της η Αθήνα να πάψει να σφυρίζει αδιάφορα και απλώς να συμπαρίσταται, μια και κάθε εχέφρων πολιτικά νους γνωρίζει ότι η λύση του κυπριακού συνδέεται άμεσα με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και μια ανεφάρμοστη λύση μπορεί να περιπλέξει την Ελλάδα σε νέες τραγικές για την εποχή μας περιπέτειες. Αντίθετα μια βιώσιμη λύση θα διευκολύνει σε μεγάλο βαθμό την ομαλή εξέλιξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Ώρα για πραγματική δράση

Η ευφορία της ανάσας από τον καθορισμό των όρων λειτουργίας του μηχανισμού στήριξης δεν κράτησε για πολύ. Τα spreads πήραν και πάλι την ανηφόρα και κάθε ανώνυμη φήμη τα αφηνιάζει.
Η επιστολή που έστειλε προχθές ο υπουργός Οικονομίας σε ΔΝΤ, Κομισιόν και Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για τον καθορισμό των λεπτομερειών χρηματοδότησης της χώρας μας από πολλούς ερμηνεύθηκε ως προθάλαμος της εισόδου της Ελλάδας στην περιοχή της χρηματοδότησης από ΔΝΤ και Ε.Ε.
Οι αγορές είδαν θετικά την κίνηση του Γ. Παπακωσταντίνου έριξαν τα spreads και ανέβασαν το δίχτυ του ελληνικού χρηματιστηρίου.
Το πρόβλημα είπε στη Βουλή ο Πρωθυπουργός βρίσκεται στο μοντέλο διοίκησης της χώρας και κάλεσε τις πολίτικές δυνάμεις να συνεργαστούν προς αυτή την κατεύθυνση.
Όμως αλλάζει το μοντέλο διοίκησης με τον Καλλικράτη που πέρα από το ορθό σκέλος του που αφορά τη μείωση του αριθμού των Δήμων και την παράλληλα μεταφορά των αρμοδιοτήτων των Νομαρχιών σε αυτούς σε συνδυασμό με την μείωση των Οργανισμών στο ένα τρίτο, στο δευτεροβάθμιο επίπεδο τα πράγματα φαίνεται να γίνονται χειρότερα μια και με δημιουργείται ένα ομοσπονδιακό μοντέλο με την συνύπαρξη των νομαρχιών στο πρόσωπο των εκλεγμένων αντιπεριφερειαχών, ενώ οι περιφέρειες παραμένουν δεκατρείς με καπέλο τις έξι διοικητικές περιφέρειες.
Αν το τοπίο παραμείνει θολό στην τοπική αυτοδιοίκηση το μοντέλο της διοίκησης της χώρας δεν πρόκειται να αλλάξει. Και χωρίς αυτό το εργαλείο κάθε απόπειρα ανάπτυξης θα πέσει στο κενό.
Ο Γ. Παπανδρέου πολλές φορές είπε ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο. Αυτό σημαίνει ότι όλες οι δυνάμεις του τόπου τίθενται σε πλήρη συναγερμό. Για να συνειδητοποιήσουν όλοι την κρισιμότητα της κατάστασης οφείλει η κυβέρνηση να δώσει το καλό παράδειγμα και να φροντίσει πριν απ όλα τα του οίκου της που αφορά βεβαίως πρώτιστα το σύνολο του πολιτικού προσωπικού.
Όταν το νέο νομοθετικό πλαίσιο που αφορά το ασφαλιστικό περιορίζει το ύψος των συντάξεων δεν είναι δυνατόν την ίδια ώρα να παρέχει διπλή σύναξη στους βουλευτές. Μια που προκύπτει από την θητεία τους στη Βουλή και μια δεύτερη από την επαγγελματική τους δραστηριότητα, καταβάλλοντας μάλιστα και τις εισφορές την περίοδο που είναι βουλευτές και δεν το ασκούν.
Ακούσαμε επίσης ότι θα μειωθούν τα 45.000 κρατικά αυτοκίνητα που χρησιμοποιούνται για την μεταφορά των κάθε λογής αξιωματούχων. Δεν μάθαμε πόσα θα μείνουν, ποιοι θα είναι αυτοί που τα χρησιμοποιούν και ποιος ο κυβισμός τους.
Δεν μας είπαν ακόμη αν σταμάτησαν να χρηματοδοτούν τις κρατικοδίαιτες κατά τα άλλα μη κυβερνητικές οργανώσεις, ενώ αν προτίθενται να απαγορεύσουν στους Δήμους με την ιδία ευθύνη αστική και ποινική των Δημάρχων να κάνουν ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και απολογισμούς σταματώντας τα έργα και τις εκδηλώσεις που υποκρύπτουν μίζες και μαύρο χρήμα κάτω από το τραπέζι.
Ο αρμόδιος Επίτροπος της Ε.Ε. Όλι Ρεν μολονότι μέχρι χθες μιλούσε για επάρκεια των μέτρων που έλαβε ήδη η Ελληνική Κυβέρνηση τώρα τα γυρίζει και μιλάει για μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Γεγονός ακατανόητο μια και δεν πέφτει λόγος στην Κομισιόν το πόσο πληρώνει ο ιδιώτης επιχειρηματίας τους εργαζόμενους του.
Στα κάθε λογής έξοδα του κράτους να μπει μαχαίρι προκειμένου να μειωθεί η ψαλίδα εσόδων – εξόδων και να περιοριστούν έτσι δραστικά τα δυσθεώρητα ελλείμματα που μας έκαναν αρνητικούς πρωταθλητές της Ευρώπης.

Η εκτόξευση των spreads

Μέγα θέμα των ημερών η εκτίναξη των spreads στις 456 μονάδες. Αφορμή όπως είπαν πληροφορία που υποτίθεται ότι έδωσε ανώνυμος κυβερνητικός αξιωματούχος σε επώνυμο γερμανικό πρακτορείο ότι δήθεν η Ελλάδα προτίθεται να επαναδιαπραγματευθεί τη συμφωνία των Βρυξελλών. Κατόπιν τούτου άρχισαν όλοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι να αναζητούν το βαθύ λαρύγγι που είπε ανωνύμως την μεγάλη είδηση. Και το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί τόση φασαρία αφού επανειλημμένα έχει δηλώσει επωνύμως, τόσο ο Πρωθυπουργός όσο και ο αρμόδιος υπουργός Οικονομίας, ότι η ευρωπαϊκή βοήθεια αποτελεί δίχτυ ασφαλείας, το οποίο δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσει η κυβέρνηση μια και θα τα βγάλει πέρα μόνη της με δάνεια από την ελεύθερη αγορά.
Εδώ παρεισφρέουν οι κερδοσκόποι που έκαναν την τρίχα τριχία με αποτέλεσμα να πέφτουν τα στοιχήματα βροχή για την πιθανολογούμενη χρεοκοπία της Ελλάδας.
Σε αυτό το χάος των ανεύθυνων πληροφοριών, αλλά και της ευρωπαϊκής αδυναμίας να δει το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις είναι πολύ φυσικό να γίνονται κάθε λογής κερδοσκοπικά παιχνίδια.
Ας δούμε όμως το όλο θέμα με ψυχραιμία.
Είναι φυσικό η Ελλάδα να βρεθεί σε δύσκολη θέση αν το Μάιο που θα βγει στις αγορές να εισπράξει το νέο δάνειο των είκοσι και πλέον δισεκατομμυρίων ευρώ βρεθεί μπροστά σε ένα επιτόκιο που θα ξεπερνά το 7%.
Τι θα κάνει; Θα πάρει τα χρήματα εκτοξεύοντας το χρέος σε δυσθεώρητα ύψη ή θα πει όχι ευχαριστώ και θα απευθυνθεί στο θεωρητικώς ασφαλές καταφύγιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε συνδυασμό με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο;
Όπως όμως ήδη μας πληροφόρησε ο επικεφαλής του ΔΝΤ για να βγουν χρήματα από το ταμείο του πρέπει η Ελλάδα να συμμορφωθεί με τους δικούς του όρους αδειάζοντας στην ουσία έτσι την απόφαση των «27» που σηκώνει πολύ νερό, μια και πέρα από την ασάφεια της περιλαμβάνει τον όρο ομοφωνία, άντε βρες την στον πύργο της Βαβέλ που έχτισαν στις Βρυξέλλες, ενώ η σκληρή καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ διευκρίνισε ότι τα επιτόκια αν η Ελλάδα ζητήσει ευρωπαϊκή βοήθεια θα είναι και αυτά ιδιαίτερα τσουχτερά.
Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα που λένε. Από τη μια η κυβέρνηση να τρέχει για την υλοποίηση του Προγράμματος Σταθερότητας με ότι αυτό συνεπάγεται στο επίπεδο των βαρών που επωμίζεται η κοινωνία στο σύνολό της και από την άλλη να έχει τον βραχνά του χρέους με την μορφή της θηλιάς που σφίγγει το λαιμό της.
ΟΙ βολεμένοι αρνούνται να αλλάξουν τακτική και νοοτροπία. Όπου μπορούν οι ελεύθεροι επαγγελματίες θα αποφεύγουν να κόψουν αποδείξεις. Μπορεί ο φούρναρης και ο μπακάλης να κόβει απόδειξη, όμως τα in εστιατόρια της Μυκόνου δεν κατάλαβαν τίποτα και εξακολουθούν να πλασάρουν το δελτίο παραγγελίας ως απόδειξη.
Από τον Καλλικράτη μέχρι τα κλειστά επαγγέλματα η κυβέρνηση αναμένεται να βρει τις αντιδράσεις αυτών που γενικώς δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα.
Ακόμη καταγράφουν τους οργανισμούς και τα πάσης φύσεως νομικά πρόσωπα του δημοσίου και άκρη δεν βρίσκουν. Κανείς δεν γνωρίζει τον ακριβή αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων γιατί οι κατηγορίες τους, μόνιμοι, αορίστου χρόνου, συμβασιούχοι κάθε λογής και μορφής, stage δεν έχουν αρχή και τέλος.
Πως θα νοικοκυρευτεί το κράτος παραμένει ζητούμενο.
Σε μια χώρα που δεν παράγεται σχεδόν τίποτα, η μόνη διέξοδος είναι νέες μορφές δράσης και ανάπτυξης, που θα αξιοποιήσουν πολλούς νέους ανθρώπους με ικανότητες και προσόντα σε μια κοινωνία που το πολιτικό σύστημα την έχει μάθει να ζητάει εκλιπαρώντας μια θεσούλα στο δημόσιο για να βολευτεί.
Γι αυτό και είναι άμεση η ανάγκη να γίνει το δημόσιο υπηρέτης και όχι δυνάστης του πολίτη.

Πληρώνονται ακριβά τα λάθη του χθες

Κάποιοι πανηγύρισαν με την απόφαση των Βρυξελλών στις 25 Μαρτίου 2010, θεωρώντας ότι με αυτήν λύθηκαν τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Αλλοίμονο αν ήραν έτσι απλά τα πολυσύνθετα προβλήματα των δημοσίων οικονομικών. Ακολούθησε η προσφυγή στις διεθνείς αγορές τη Μ. Δευτέρα για την παροχή δανείου πέντε δις και τα αποτελέσματα δεν ήταν διόλου θετικά μια και το 5,9% στην επταετή διάρκεια δεν διαφέρει κατά πολύ από το 6,25% των αρχών Μαρτίου που ήταν δεκαετές και έγινε σε στιγμή που η Ελλάδα στον διεθνή περίγυρο ήταν μπροστά στο χείλος της χρεοκοπίας.
Κατά συνέπεια στην πραγματικότητα στις αγορές η Ελλάδα δεν άλλαξε εικόνα μολονότι μεσολάβησε η ανάσα από τον Διοικητή της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με την οποία δίνεται η δυνατότητα αποδοχής ελληνικών ομολόγων και για το 2011 πράγμα που έδωσε ανάσα στις ελληνικές τράπεζες που είχαν ήδη στεγνώσει από μετρητό.
Για την κυβέρνηση υπάρχει μπροστά ένας δύσκολος δρόμος με τα επόμενα βήματα που πρέπει να κάνει και τις αναπόφευκτες κοινωνικές αντιδράσεις που πρέπει ταυτόχρονα να αντιμετωπίσει.
Όμως πριν δει κανείς το μέλλον καλό και χρήσιμο είναι να αντλήσει χρήσιμα συμπεράσματα από το πρόσφατο παρελθόν που οδήγησε τη χώρα σε αυτή την ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση αποφεύγοντας την χρήση του κομματικού παραμορφωτικού καθρέφτη που οδηγεί στην περιορισμένη οπτική εικόνα όσων βλέπουν με παρωπίδες.
Κοινή είναι οι άποψη σοβαρών οικονομολόγων ότι δύο σημαντικά λάθη μας οδήγησαν στην σημερινή κατάσταση. Τα «προπατορικά» λοιπόν αμαρτήματα που έκαναν τη χώρα να εμφανίζεται αναξιόπιστη και τους πολίτες της απατεώνες είναι από τη μια η περίφημα απογραφή της Ν.Δ. του 2004 και στη συνέχεια το δημόσιο έλλειμμα του 12,7%, που έσπευσε να προαναγγείλει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ την επομένη των εκλογών.
Και οι δύο κυβερνήσεις στην ουσία κατήγγειλαν τους προηγούμενους ως απατεώνες που έδωσαν ψεύτικα στοιχεία στους «κουτόφραγκους» ευρωπαίους για τα δημοσιονομικά στοιχεία της χώρας.
Αυτό το γεγονός δεν πρέπει να το ξεχνάει κανείς αν δεν θέλει να οδηγηθεί σε λάθος συμπεράσματα.
Αχρείαστη η απογραφή για μια διαφορά στον τρόπο υπολογισμού των εξοπλιστικών προγραμμάτων. Και πέραν αυτού μια αναθεώρηση του ΑΕΠ τότε θα μπορούσε να καλύψει τις διαφορές που ενδεχομένως είχαν προκύψει από αυτή την διαφορά υπολογισμού. Έτσι χρεώθηκε η Ελλάδα με ένα ψέμα στους κοινοτικούς μας εταίρους.
Στη συνέχεια όταν ανέλαβε το ΠΑΣΟΚ και είχε τις αλχημείες που έκαναν οι πρώην καταγγέλλοντες αντί και πάλι να πάει πάραυτα στην Ε.Ε. και να ξεμπροστιάσει τις ελληνικές απατεωνιές θα μπορούσε κάλλιστα να κάνει τις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις με μια νέα αναθεώρηση ενδεχομένως του ΑΕΠ και να παρουσιάσει τα στοιχεία όχι με το κατ’ εκτίμηση 12,7% του περασμένου Οκτωβρίου, αλλά με ένα μικρότερο ποσοστό στις αρχές του 2010.
Έτσι δεν θα είχαμε αναστατώσει τις αγορές και με δική μας ευθύνη και δεν θα είχε γίνει η Ελλάδα το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης και πρωτοσέλιδο χώρας υπό κατάρρευση σε ολόκληρο τον κόσμο.
Χωρίς λοιπόν εξωτερική πίεση και αιματηρή αύξηση των επιτοκίων θα μπορούσαμε να δούμε τα του οίκου μας και προχωρήσει η κυβέρνηση στα αναγκαία διαρθρωτικά μέτρα.
Γιατί πέρα από το φορολογικό, πέρα από ασφαλιστικό, πέρα από το βαθύ νυστέρι που πρέπει να μπει στην κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος στα νοσοκομεία που δεν τα εμφανίζουν στο συνολικό χρέος, υπάρχει το θέμα της ανάπτυξης σε μια χώρα που κατάφερε σήμερα να μην παράγει τίποτα έκτος από υπηρεσίες.
Και ανάπτυξη στη σημερινή διεθνή συγκυρία μπορεί να γίνει με την αξιοποίηση του φυσικού πλούτου της χώρας που είναι ο ήλιος, η θάλασσα και το θαυμάσιο φυσικό περιβάλλον της χώρας. Στο πλαίσιο αυτό η πολιτιστική μας κληρονομιά προσφέρεται για προσέλκυση ξένων στη χώρα μας.
Η Ελλάδα και λόγω κλίματος προσφέρεται επίσης για την δημιουργία κέντρων αποκατάστασης για αλλοδαπούς και για την εγκατάσταση συνταξιούχων με υψηλά εισοδήματα από τις χώρες της βόρειας Ευρώπης.
Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας προσφέρονται και για σοβαρή αναπτυξιακή δραστηριότητα, ενώ η ναυτιλία παραμένει πάντα δεύτερη πηγή πλούτου μετά τον τουρισμό.
Χρειάζεται ένα δυναμικό άνοιγμα της οικονομίας για να πάψει η χώρα να παρουσιάζει στην πράξη εικόνα της τελευταίας μετακομουνιστικής κοινωνίας στην Ευρώπη.

Διδακτορικά με αντιπαροχή...(Ε4)

Ένας φίλος καθηγητής Πανεπιστημίου μου διηγήθηκε μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Πριν από λίγους μήνες τον πλησίασε ο ηγετικό στέλεχος μεγάλης φοιτητικής παράταξης και τον ρώτησε αν ενδιαφέρεται να βάλει υποψηφιότητα για τις πρυτανικές αρχές της σχολής του. Ο καθηγητής, που δεν είναι ενταγμένος σε κάποιο κόμμα, του απάντησε ότι θα τον ενδιέφερε να το συζητήσει.
Ο εν λόγω συνδικαλιζόμενος φοιτητής του είπε τότε ορθά κοφτά και χωρίς περιστροφές ότι για να τον υποστηρίξει η παράταξή του, θα πρέπει να δώσει οκτώ διδακτορικά διπλώματα σε πρόσωπα της επιλογής της παράταξης.
Εν απορία διατελών ο φίλος καθηγητής τον ρώτησε πως θα γίνει αυτό και ο εκκολαπτόμενος του κομματικού σωλήνα υποψήφιος πολιτικός του απάντησε, θα δεχθείς χωρίς διαδικασίες αξιολόγησης και εξέτασης τα κείμενα του διδακτορικού των οκτώ δικών μας. Ο καθηγητής βεβαίως δεν αποδέχθηκε την πρόταση και η συζήτηση έληξε άδοξα.
Ομολογώ όταν άκουσα την ιστορία έμεινα άφωνος. Να θυμίσω ότι ο νόμος πλαίσιο για την παιδεία επιχειρεί να σπάσει την ομερτά αυτών ανήθικων, παράνομων και απαράδεκτων συναλλαγών, πολεμήθηκε από πολλούς δήθεν προοδευτικούς και εμποδίστηκε με τη βία να εφαρμοσθεί κόβει με το μαχαίρι αυτή την επαίσχυντη συναλλαγή, μια και όχι οι παρατάξεις, αλλά το σύνολο των φοιτητών θα ψηφίζει για την εκλογή των πρυτανικών αρχών.
Εκτός αν ο εκπρόσωπος της παράταξης ήθελε με αυτή του την ενέργεια να αυξήσει τον αριθμό των υποψηφίων πανεπιστημιακών, σε μια εποχή υπερπαραγωγής νέων πανεπιστημιακών σχολών που έρχονται αρωγός για να δώσουν δουλεία στα μπαρ, τα εστιατόρια και τα ενοικιαζόμενα δωμάτια των κατά τα άλλα εγκαταλελειμμένων από την πολιτεία επαρχιακών πόλεων.
Θα ήταν όμως φρόνιμο η παρούσα κυβέρνηση να τολμήσει να κάνει ένα βήμα παραπάνω και να περιορίσει το ποσοστό των ψήφων που επηρεάζει την εκλογή των πρυτανικών αρχών από το σημερινό 50% στο 20%. Πουθενά στον κόσμο οι φοιτητές δεν έχουν τέτοια μεγάλα ποσοστά σταθμισμένης ψήφου και είναι εκείνοι που στην ουσία εκλέγουν τις πρυτανικές αρχές.
Έτσι μπορεί κάποτε να δούμε πρυτάνεις που θα αντιδρούν στους προπηλακισμούς, που θα έχουν το θάρρος να καλούν την αστυνομία να επέμβει όταν κάποιοι ανενόχλητοι καταστρέφουν την περιουσία του ελληνικού λαού εντός των πανεπιστημίων ή ξυλοφορτώνουν κάθε φωνή που δεν υποτάσσεται στα κελεύσματα των ολίγων που επιβάλλουν με φασιστικό τρόπο τις απόψεις τους στους πολλούς.
Αν οι βρωμιά και η αθλιότητα των κάθε λογής ανόητων συνθημάτων που συναντά κανείς σήμερα στους τοίχους των ελληνικών πανεπιστημίων μοναδική στον κόσμο, είναι δείγμα ελευθερίας της σκέψης, τότε φοβάμαι ότι όχι μόνο έχει χαθεί το μέτρο, αλλά και η λογική σ αυτή την χώρα.